De wereld is rond!!! Link

Afgelopen zaterdag was het dan zover. Met een brandend stuk noodvuurwerk in de hand voeren we af op de steiger waar een hele groep vrienden en familie ons op stond te wachten. Na nog eventjes vlak voor de ingang van de haven vastgelopen te zijn konden we de champagne laten knallen. We vonden het heel erg leuk dat iedereen er was op dat mooie moment waarop we echt rond waren. Er was zelfs een verslaggever en een fotograaf van de Gelderlander (krant) die ons wilden interviewen. Zelf kunnen we het bijna niet geloven dat we echt die hele aardbol zijn rond zijn gevaren, maar toch is het zo. [p] Tot zover even dit korte bericht. Binnenkort zullen we nog een uitgebreid slotverhaaltje schrijven.

Joost en Ilse






]]> 5.900785,51.977133333333 Dikke buik Link

Nog een leuk nieuwtje: Ilse is weer zwanger!

Joost en Ilse
]]> 6.2250333333333,51.83435 Duitse steden Link

De Rijn blijft hard stromen en we zijn heel blij dat we niet stroomopwaarts hoeven. Met onze boot is dat eigenlijk niet te doen. We zijn een keertje te ver gevaren en toen lukte het al bijna niet meer om terug te komen. Het idee van een snelweg: afslag gemist, jammer dan. Hoe verder we komen op de Rijn, hoe meer schepen er varen. Soms is het net een computerspel. Ontwijk de tankers. De grote schepen geven met een blauw bord aan aan welke kant ze gepasseerd willen worden. Alleen zijn het er soms zoveel dat dat systeem niet meer helemaal opgaat en er tegenstrijdige borden worden uitgehangen.[p] Onderweg hebben we een paar grote steden aangedaan: Mainz, Keulen en Dusseldorf. Vooral Dusseldorf vonden we erg leuk. Vandaag zijn we naar Emmerich gevaren. Onderweg kwamen we langs Kern-Wasser-Wunderland, een tot pretpark omgebouwde kerncentrale. Zag er erg grappig uit met die draaimolen in de koeltoren.

Joost








]]> 6.2250333333333,51.83435 Hollands weer Link

We varen al een paar dagen op het water dat uiteindelijk ook door Arnhem stroomt, de Rijn. En het voelt al een beetje als thuiswater. Helemaal omdat het weer ons echt Hollands aandoet. Prachtige wolkenluchten en zo nu en dan een fikse bui. We vinden het wel koud. Lange broeken en zeiljassen zijn geen overbodige luxe. We hebben onze laatste sluis gehad en voor de laatste keer deze reis de watertank gevuld. Tot aan Strassbourg stroomde de Rijn op de grens van Frankrijk en Duitsland maar nu zijn we toch echt in Duitsland en hebben al genoten van apfelstrudel. We schieten goed op met de stroom mee, soms krijgen we wel 10km/uur kado. Wel een raar idee dat onze wereldreis binnenkort echt afgelopen is. We verlangen naar alle gemakken van een huis en voor Siebe is meer ruimte ook fijn want hij gaat steeds gevaarlijkere toeren uithalen op de boot zoals op de tafel klimmen. Maar toch denk ik dat we dit leventje wel zullen gaan missen.

Ilse




]]> 8.2853833333333,49.993433333333 Vastgelopen Link

We hebben Job aan boord en dat is maar goed ook. Het is veel ondieper op het Rhone-Rijnkanaal dan dat het volgens het boekje zou moeten zijn. Behalve dat we enkele keren de bodem even kort hebben aangeraakt met onze kiel zijn we ook drie keer echt vastgelopen. De eerste keer moesten we een touw naar een boom spannen om los te komen. De tweede keer lukte het door het anker zwemmend uit te brengen en met de lier de boot weer los te trekken. De laatste keer was echt lastig. Weer brachten we het anker uit en met Job dansend op de ankerlijn en ik met vol motorvermogen links en rechts wrikkend kwamen we na een uur los. Een hele opluchting, want er zijn ook gevallen bekend van boten die met een kraan uit het kanaal moeten worden getakeld. [p] Maar op het vastlopen na was het een leuke tocht. We hebben allerlei verschillende landschappen gezien, we zijn door een tunnel gevaren en Job heeft twee vissen gevangen waarvan we er eentje hebben opgegeten. Siebe vindt het ook erg leuk om iemand anders aan boord erbij te hebben die allemaal nieuwe spelletjes kent.[p] Helaas kwam aan de tocht een plotseling einde omdat de motor ernstig water lekte. Waterpomp kapot. En de benodigde onderdelen waren hier in de buurt nergens te krijgen. Dus hebben we drie dagen stilgelegen in het plaatsje Montbeliard. We waren wat teleurgesteld omdat we niet verder konden, maar van de andere kant regende het toch veel en waren er best leuke dingen in de stad te doen. Gisteren kwamen Job=92s ouders hem ophalen en namen meteen de onderdelen mee. De hele club is afgelopen nacht op de boot blijven slapen. Erg gezellig, maar de puinhoop in de boot aan het eind van een wereldreis met zeven personen aan boord is onvoorstelbaar. Vanochtend hebben we de waterpomp gerepareerd en is de hele familie nog even door een sluis gegaan. Daarna zijn we met ons drieen weer verder gevaren.

Joost



]]> 7.0026,47.601183333333 Slootje varen Link

Ondertussen zijn we al een heel stuk voorbij Lyon. De afgelopen week hebben we op de rivier de Saone gevaren. Dat gaat een stuk sneller omdat we geen stroom tegen meer hebben. Onderweg een hoop stadjes bekeken en elke dag verse baquettes. Huurboten komen we ook tegen. Deze hangen vol stootwillen en gezien de vaarkunsten van de meeste huurders zijn er ook havens waarin ze niet mogen afmeren. Ze worden ook wel botsauto=92s genoemd. De Saone vinden we erg op de IJssel lijken. Smal, weinig scheepvaart en een vlak landschap. Siebe vindt de koeien erg leuk en als hij een tractor ziet zegt hij =91tractor boer=92, dat weet hij uit een boekje en nu ziet hij het in het echt. Voor de laatste keer deze reis heb ik het haar van beide heren bijgewerkt. Siebe hebben we in de schaduw in z=92n stoeltje op de steiger gezet met voor zijn neus de Teletubbies. Dat werkte erg goed. Hij heeft de aflevering nu zelfs al zo vaak gezien dat hij er liedjes uit kan nazingen. Regelmatig horen we briljante teksten als =91hoed na na na hoed=92 en =91aya aya aya aya Poooo=92. Sinds de Middellandse Zee krijgen we regelmatig bezoek van mijn moeder en haar man. Erg leuk. Soms gaan we ook mee naar de camping en daar zag Siebe dat ze in een tent wonen dus nu heeft hij het steeds over =91oma tent=92.[p] Gisteren vonden we een mooi deurtje in de Saone met een bord er boven. Het Rhone-Rijn kanaal. In de eerste sluis kregen we een afstandsbediening om onbemande sluizen een signaal te geven dat we er aan komen. De deur gaat open en dan klimt een van ons de ladder op om de boot vast te leggen. Weer terug op de boot trek je aan een stang om de sluis aan te zetten. De ene deur sluit zich en in de andere deur gaan de kleppen open zodat het water heel snel naar binnen stroomt. Alles gaat vanzelf. Op deze manier hebben we gister in 12 kilometer al 9 sluizen gehad. En tussendoor vaar je op een heel smal kanaaltje, net een sloot met erlangs een fietspad. Vanavond komt Job, de neef van Joost, om een week mee te varen en te helpen met de sluizen. Erg fijn, want er komen er nog een stuk of honderd.

Ilse












]]> 5.4972,47.092 Te koop: Hafskip Link

We hebben gezeild wat we wilden zeilen, gezien wat we wilden zien en het is nu hoog tijd om terug te gaan naar het gewone leven. Siebe heeft meer ruimte en vriendjes nodig en Ilse en ik willen graag weer aan het werk. Als we toch weer eens een weekendje of weekje willen zeilen kunnen we de platbodem van mijn ouders lenen. Er is dus eigenlijk geen goede reden om de boot te houden. Maar we zijn erg aan haar gehecht geraakt. Ze is vier jaar lang ons huis geweest en heeft ons op zee in slecht weer altijd een veilig gevoel gegeven. Bovendien is alle techniek na veel werk onderweg nu echt goed in orde. We hebben allerlei redenen proberen te verzinnen om toch niet te verkopen. Van een stukje grond kopen, een kuil graven en de boot daar als soort van huis in zetten tot volledig inpakken in plastic voor onze volgende reis over een jaar of twintig. Maar eigenlijk weten we dat het gewoon het beste voor ons is om te verkopen. Gisteren hebben we de advertentie op het web gezet. Voor de volgende die een droom wil laten uitkomen.[p] Link: [link=http://www.botenbank.nl/nl/zeiljachten/jan-haring-960-575uk naam=Hafskip op Botenbank]

Joost en Ilse
]]> 4.82485,45.753666666667 Lyon Link

&#039s Ochtends nog even snel twee stokbroden bij de bakker halen en dan vertrekken we uit Vienne voor de laatste etappe op de Rhone. Men waarschuwde ons dat de stroming op dit stuk heel hard kan zijn en dat je voor de komende dertig kilometer de hele dag moet uittrekken. Verhalen van andere boten die met de motor voluit niet onder een bepaalde brug door kwamen en alle openingen tussen de peilers moesten proberen om degene te vinden waar het net ietsje minder hard tussendoor stroomde. Maar wij blijken geluk te hebben. Er staat niet meer stroming dan wat we op de rest van de Rhone hebben gehad. Nog een laatste sluis en we slaan af naar de rivier de Saone die nauwelijks stroomt. Ineens komen we rond lunchtijd al in Lyon aan. Ook hier kan er weer fraai langs de kade in het centrum van de stad worden afgemeerd. Helemaal veilig schijnt het alleen niet te zijn. Onze buurman in de sluis was hier &#039s nachts door een stel vandalen losgegooid en op drift geraakt op de rivier. Dat was natuurlijk net pech hebben, maar uit voorzorg leggen we onze boot toch maar met een ketting en slot vast aan de kade.

Joost



]]> 4.82485,45.753666666667 Verder de Rhone op Link

We zijn al een aardig eind de Rhone opgevaren en in Valence aangekomen. Zo=92n 100 km ten zuiden van Lyon. In de laatste sluis zagen we dat we inmiddels ruim 100 meter boven zeeniveau aan het varen zijn. De tegenstroming valt mee maar hoe dichter je in de buurt komt van een sluis hoe harder het stroomt. Die sluizen zijn wel spectaculair, laatst hadden we er een die ons heel snel 20 meter omhoog liet gaan. Moeilijk doen met touwen overpakken zoals we gewend waren in de Nederlandse sluizen hoeft niet, want ze hebben drijvende bolders die met je mee omhoog gaan. [p] Onderweg loopt Siebe heerlijk rond met zijn zwemvest aan. Ik merk echt dat hij zo geniet van het buiten zijn. Als het =92s middags te heet is maken we een badje voor hem. En elke dag kan hij lopen op de kant. Hier in Valence liggen we aan een rommelige kade met woonboten. Pal in de stad en met een prachtig park aan de deur.

Ilse














]]> 4.8825,44.929633333333 Mast eraf Link

Het is een tijdje stil geweest hier op de website. Dat komt vooral omdat er niet zoveel nieuws te vertellen is. We zijn via een aantal plaatsjes langs de kust naar de monding van de Rhone gevaren. Veel stokbrood gegeten en ons erover verwonderd dat bijna alle stadjes en dorpjes hier sfeer uitstralen. Uiteindelijk komen we aan in Port St. Louis. Onze laatste haven met zout water, want we varen binnendoor terug naar Nederland via de Rhone en de Rijn. Hier strijken we ook de mast. De route gaat langs ontelbaar veel bruggen en de meeste zijn veel te laag om met staande mast onderdoor te kunnen. Het strijken vereist veel voorbereiding en ik merk dat ik de procedure enigzins vergeten ben in de tussentijd. Maar uiteindelijk is de hele installatie van buizen, blokken en lijnen klaar voor gebruik. Het daadwerkelijke strijken gaat soepel totdat ik per ongeluk de lijn die ik langzaam vier van de lier laat glippen. Oeps! De mast komt even wat sneller naar beneden, maar gelukkig kan ik hem door de vele blokken redelijk makkelijk met de hand weer stoppen. Foutje, maar hij ligt. Ilse heeft twee beren van Nederlanders gevraagd om even te helpen de mast te verschuiven en hun spierkracht stelt niet teleur.[p] De volgende dag beginnen we aan de eerste tocht stroomopwaarts op de Rhone. Heel comfortabel zo op de rivier. Geen golven, een enorme zonnetent en veel te zien langs de kant. Siebe vermaakt zich heel goed met kijken naar wat er zoal langs komt. &#039s Avonds komen we aan in Arles en meren af langs de kade. Weer een erg fraai stadje. We bespreken zelfs of onze volgende boot niet een stijlvolle motorboot moet worden om de rivieren van Europa uitgebreid te verkennen. Niet verder vertellen hoor.

Joost


]]> 4.6242833333333,43.679933333333 Ik had nog zo gezegd geen bommetje Link

De laatste twee dagen hebben we heel hard doorgezeild. Door een lagedrukgebied dat langskwam kregen we oostenwind waarmee we vanaf Sardinie zo naar de westkant van Corsica zijn gevlogen. Nu zijn we ineens al op weg naar het vasteland van Frankrijk.[p] Het is donker buiten. De maan is al weer onder, maar er is nog aardig wat licht van de vele sterren. Rondom ons zijn wat onweerswolken die af en toe een flits laten zien. Vanochtend was de zee aardig ruw. Een overblijfsel van dat lagedrukgebied. Maar nu is alles weer rustig. Wind is er maar weinig. Het zeil staat wel, maar de motor is ook aan. Binnen in de floephoek ligt Siebe heerlijk ontspannen in zijn slaapzakje te slapen. Ilse ligt naast hem, ook heerlijk te slapen. Ik heb net koffie voor mezelf gezet en buiten opgedronken. Dit is onze laatste nacht op zee. We zijn ik weet niet hoeveel nachten op zee geweest tijdens deze reis en nu is het ineens de laatste. De eerste mijlpaal in het afsluiten van de reis. Het is vreemd te bedenken dat onze levensstijl van de afgelopen vier jaar binnenkort gaat worden ingeruild voor huisje-boompje-beestje in Nederland. We kijken echt uit naar de gemakken en ruimte van een huis en het dichtbij hebben van familie en vrienden. Maar er is ook enige onzekerheid. Tijdens deze reis rolden we van de ene in de andere situatie. Soms makkelijk, soms moeilijk, maar altijd afwissselend. Gaat ons toekomstige leven net zo interessant worden?[p] De volgende middag hebben we onze bestemming, het eiland Porquerolle, in zicht. Vannacht gingen we maar langzaam, maar we schieten nu lekker op met stroom mee. Dan vliegt er een helicopter laag over. Even later hangt hij boven ons, een kartonnetje ophoudend met daarop &#039VHF 16&#039. Het blijkt de Franse marine te zijn. Via de marifoon krijgen we te horen dat we in een gevaarlijk gebied varen. We moeten onze koers wijzigen naar pal zuid en wachten op instructies. We hebben er geen zin in, maar gehoorzamen uiteraard braaf. Na twintig minuten horen we ineens &#039poef&#039 buiten. Aan de horizon een kromme sliert rook. Typisch Frankrijk, even een raketje testen. We worden weer opgeroepen en mogen onze oude koers hervatten.

Joost
]]> 6.6387833333333,42.8444 Sardinie Link

Na drie nachten op zee zijn we aangekomen op Sardinie. Het anker laten we vallen in een prachtig blauw stuk water. Siebe vermaken onderweg vinden we steeds lastiger worden maar gelukkig zijn daar de Teletubbies. Siebe vindt ze helemaal geweldig en op zee is het mooi vermaak. Siebe heeft het er de halve dag over &#039kijk Ties?&#039 of iets indirecter &#039Ties leuk!&#039 en dan zelf al ja knikken. Maar nu we er zijn zet Joost snel de bijboot in elkaar zodat we met Siebe naar het strandje kunnen. Wat kan hij daar heerlijk zelf spelen.

Ilse



]]> 9.6796333333333,40.891933333333 Isola Vulcano Link

Het stinkt in de boot naar rotte eieren. Dat komt omdat we naast een vulkaan geankerd liggen. Er komen zelfs vieze bubbels omhoog in de zee vlak bij ons. Aan het strand is een blubberbad dat Ilse geprobeerd heeft. Ik ga daar voor mijn plezier niet in. Wel ben ik op een ochtend die vulkaan op gerend en dat was de moeite wel waard. Siebe experimenteert met alternatieve toegang tot de kajuit.

Joost




]]> 14.961233333333,38.41705 Sailtales Link

Dit verhaaltje is vooral bestemd voor lezers van deze website die zelf ook zeilen. Het gaat over Sailtales. Sailtales is een project dat ik een paar maanden terug ben gestart om de uitwisseling van informatie onder zeilers te verbeteren. Iedereen heeft natuurlijk de pilotboeken aan boord, maar deze zijn soms jaren oud en bevatten ook niet alle informatie die je nodig hebt. Daarom wordt er heel wat extra informatie via emailtjes en radionetjes uitgewisseld. Helaas blijft dat beperkt tot groepjes bevriende zeilers. Het leek mij veel mooier als zonder extra moeite iedereen van die informatie kan profiteren. Vandaar dat ik het Sailtales systeem heb opgezet.[p] Het basisidee is eenvoudig. Via een email aan het systeem geef je door in welk gebied je aan het zeilen bent. Er worden doorlopend Sailtales rapporteren gepubliceerd door andere zeilers. Deze rapporten zijn voorzien van GPS coordinaten. Ieder nieuw rapport dat binnen het door jou opgeven zeilgebied valt krijg je automatisch per email toegestuurd. Hierdoor ontvang je alleen de voor jou relevante informatie. Als je je zeilgebied doorgeeft of wijzigt krijg je ook automatisch een overzicht toegestuurd van titels van rapporten die al eerder gepubliceerd waren. Deze zijn naar wens los op te vragen. Alle informatie blijft dus ook beschikbaar voor toekomstige zeilers. [p] Er zijn op dit moment een heel aantal zeilers op verschillende lokaties ter wereld die enthousiast rapporten insturen en ontvangen. Uiteraard geldt hoe meer deelnemers hoe beter. Als je geinteresseerd bent in informatie over jouw zeilgebied, stuur dan een mailtje naar sailtales@janharing.nl. Laat het onderwerp LEEG en zet in het bericht de volgende regel: [p] subscribe 40N,5E,60N,25E[p] Dit abonneert je op het rechthoekige gebied van 40N tot 60N en van 5E tot 25E. Coordinaten uiteraard aanpassen aan het gewenste zeilgebied.[p] Zelf rapporten insturen is natuurlijk mogelijk, maar dit is geen voorwaarde om mee te kunnen doen. Meer informatie hierover kan worden verkregen door een leeg mailtje met leeg onderwerp naar sailtales@janharing.nl te sturen. [p] Sailtales is een niet-commercieel project en geheel gratis te gebruiken.

Joost
]]> 14.9608,38.417733333333 Taormina op Sicilie Link

We kunnen de hele nacht rustig zeilen met nauwelijks golven. Voor de ochtend is een windkracht vijf voorspeld waar we blij mee zijn omdat we dan wat meer snelheid krijgen. Inderdaad, de wind trekt aan. Alleen schiet hij helaas iets verder door. Eind zes, begin zeven is wat we krijgen. Dat is even wat minder. Na mijn zeeziekte een week geleden ben ik gelukkig goed voorbereid. Gisteravond had ik alvast een zeeziektepil genomen voor het geval dat. En met de wilde golven waar we nu in terecht komen werkt dat uitstekend. Ik neem er nog maar eentje voor de zekerheid. Het probleem is dat als je eenmaal zeeziek bent, je maag stopt met doorgeven van zijn inhoud naar de darmen. Eenmaal in die fase blijft zo&#039n zeeziektepil dus in je maag rondzwemmen zonder iets te doen. Hooguit komt hij via dezelfde weg als hij erin is gekomen weer naar buiten. Maar goed, dat is nu allemaal niet van toepassing op mij. Siebe&#039s bewegingsvrijheid moeten we jammer genoeg nog verder beperken tot alleen zijn floephoek. Het is nu te ruig voor hem om door de boot te wandelen. We pakken weer een nieuw boek uit de voorraad. Het grote kastelen kijk- en zoekboek. Hij is vooral enthousiast over de spoken in het kasteel. Van zeeziekte geen spoortje te bekennen bij ons kleintje.[p] Aan het eind van de dag hebben we het ergste gehad en beginnen wind en golven af te nemen. Het laatste etmaal van de tocht verloopt rustig met afwisselend zeilen en motorren. Vlak voor het donker wordt kunnen we ons anker laten vallen bij het plaatsje Taormina op Sicilie. Siebe slaapt net en wij borrelen nog even om de aankomst te vieren. Ondanks dat we al heel vaak aangekomen zijn blijft dit een mooi moment. Even genieten van de voldoening weer een stapje verder te zijn gekomen.[p] Het is zeker geen slechte plek om te liggen. De omgeving ziet er prachtig uit met hoge bergen vol gekleurde gebouwtjes. Op de achtergrond is de Etna te zien. &#039s Ochtends pakken we de bus naar het oude centrum van de stad boven op de berg. Het is allemaal weer zo stijlvol hier. Dit is wat je in Europa krijgt en waar je op de rest van de wereld goed voor moet zoeken. Siebe legt wat contacten met kinderen van zijn leeftijd. Meestal krijgt hij van een van de ouders dan een koekje en rent er dan direct mee weg. We gaan een van de Italiaanse ijstenten binnen. De keuze is uit small, medium, large of king. We kiezen &#039small&#039 en het formaat daarvan komt overeen met het grootste dat je in Nederland zo&#039n beetje kan krijgen. We hebben niemand &#039king&#039 zien bestellen en het blijft een raadsel hoe ze dat constructief op zo&#039n hoorntje krijgen. De smaak van het ijs is verrukkelijk. Eigenlijk heb ik het nog nooit beter geproefd. Daarna valt Siebe in slaap en maken wij van de gelegenheid gebruik om ergens rustig een pizza te bestellen als lunch. Ook de pizza smaakt voortreffelijk. Ze weten hier zeker wel hoe ze hun nationale gerechten eer aan moeten doen.[p]

Joost











]]> 15.2732,37.8271 Vertrokken uit Griekenland Link

Onze laatste stop in Griekenland is het stadje Pylos. Ziet er ook weer mooi uit met zijn wat oudere huisjes en rode daken. We kunnen de boot opnieuw gratis afmeren in een nog niet afgebouwde jachthaven. De steigers liggen er, maar geen water of elektriciteit. De bekabeling is allemaal aanwezig, maar behoorlijk vergaan. De haven verkeert al tien jaar in deze staat. We vragen ons af of ook dit een door de EU bekostigd project is. Het stadje doet ouderwets aan in de zin van dat er nog echte groenteboeren, bakkers en slagers zijn. Van elk wel een stuk of drie. Bij de slager bestellen we anderhalf pond gehakt. De slager pakt een mooi stuk vlees, snijdt er twee hompen af en gooit ze in de gehaktmolen. Zo vers heb ik het in mijn leven nog niet eerder gezien.[p] Dat rondvaren in Griekenland is allemaal best leuk, maar eigenlijk hebben we de rust er niet meer voor. We vragen ons een beetje af wat we hier te zoeken hebben. Thuis wacht een nieuw leven om opgestart te worden. Siebe vindt het erg leuk om rond te lopen en contact met andere kindjes te leggen en dat gaat minder makkelijk op de boot. Er komt redelijk weer aan om over te steken naar Italie. We houden de weerpatronen voor deze oversteek al een paar weken in de gaten en echt goed wordt het nooit. We moeten deze kans dus pakken, anders kan het zo maar weer een tijd duren. Van de ene kant willen we dus graag naar huis, maar zin om te vertrekken uit Pylos hebben we toch niet. We zien op tegen weer vier nachten op zee, lawaai van de motor en Siebe vrolijk blijven houden in de kleine ruimte. Hij vraagt nu aan boord ook af en toe "loop?" en we vinden het zielig voor hem dat dat nu niet kan en we hem steeds maar met ons meesleuren. Het moet er toch van komen, dus we gooien de lijnen los en varen naar het westen. [p] Op dit moment zijn we iets meer dan een etmaal onderweg. Rustig weer gehad tot nu toe. Afgelopen nacht mooi gezeild en vandaag staat de motor aan. We zitten weer in het ritme van dag en nacht op zee en het valt allemaal wel weer mee. Siebe heeft een nieuw boekje en vermaakt zich met tekenen, kleien en ballonnen in en uit de voorpunt gooien. Die ballonnen zijn eigenlijk best sterk, want hij gebruikt ze soms ook om op te zitten! We pruttelen rustig door terwijl we ons de pizza&#039s op onze bestemming voorstellen.

Joost
]]> 19.58715,37.101816666667 Peloponessos Link

We zijn weer een paar sprongetjes verder. Via de eilanden Ios en Milos zijn we op Peloponessos, het vasteland van Griekenland, aangekomen. Het zeilen hier is niet altijd makkelijk, maar gelukkig klopt de weersvoorspelling erg goed. Het is zeker geen gokspel zoals in de Rode Zee, maar meer een schaakspel. We vragen ons steeds af wat het beste moment is om te gaan varen en wat de handigste route is. Op onze laatste tocht zijn we strategisch eerst een behoorlijk stuk uit de richting gevaren om daar een gunstige wind naar ons doel op te kunnen pakken. Op zich kwam dat plan goed uit, alleen was het minder dat ik gruwelijk zeeziek werd. Ik vergeet dan ook nog eens om te drinken en kreeg er daardoor ontzettende hoofdpijn bij. Geen goede combinatie. Half slapend met twee eierwekkers zijn we de nacht doorgekomen en toen was de zee gelukkig weer rustig. Maar de aankomst was door al het gedoe des te mooier. Peloponessos ziet er duidelijk anders uit dan de eilanden waar we daarvoor geweest waren. Dit plaatsje ligt aan een baai in een dal met daaromheen hoge bergen. De huizen zijn hier van natuursteen en niet gepleisterd aan de buitenkant. Het water is kristalhelder en we liggen als enige jacht aan een piertje samen met een aantal lokale vissersbootjes. Vooral bij zonsopgang en zonsondergang ziet het er hier echt prachtig uit.

Joost















]]> 22.4949,36.61825 Kijkje in een krater Link

We besluiten een scooter te huren om het eiland te gaan verkennen. We twijfelden eerst of dat wel kon met Siebe maar dat bleek geen probleem. Hij gaat bij mij in de buikdrager en krijgt ook een helm op. Halverwege de dag is de rode helm &#039papa&#039, de zwarte &#039mama&#039 en de kleine &#039Piebe&#039. Siebe geniet voluit op de &#039moper&#039. &#039s Ochtends gaan we een vulkaankrater bekijken. Zo&#039n mooie hebben we nog niet gezien. Je kunt ook in de krater lopen en daar zien we hier en daar wat rookwolkjes opstijgen. Daarna rijden we omhoog naar een dorpje op de berg. We komen maar weinig verkeer tegen onderweg. Siebe vindt het leuk om achter de katten aan te rennen dus van lekker lui blijven liggen komt niet veel terecht met Siebe in aantocht. Terug op de boot kan Siebe mooi even slapen. &#039s Middags gaan we naar een ander stadje met een strandje. Het water vinden we maar koud. Siebe smult mee van onze ijsjes dus ik denk dat het binnenkort tijd wordt dat hij zelf een ijsje krijgt ;-).

Ilse










]]> 27.170666666667,36.618933333333 Luilekkerland Link

Niet veel nieuws te melden. We zijn twee dagen op Rhodos geweest en gisteren doorgevaren naar het eiland Nysiros. Het is nog steeds een feest voor ons hier in de Middellandse Zee. We hebben weer erg goed gebarbequed en zowel op Rhodos als hier is een prachtige speeltuin voor Siebe. Langs de Rode Zee waren ook wel eens speeltuintjes, maar daar moesten we erg goed opletten dat Siebe niet geelectrocuteerd werd door loshangende kabels of op de grond zou vallen omdat de schommel bijna was doorgeroest. [p] De zeilers om ons heen hebben ook absoluut geen haast. Voor de afstand die wij normaal in een maand zeilen, trekken ze hier een half jaar uit. Overal eventjes kijken, niet meer dan een paar uurtjes per dag actief zijn, gezellig tavernaatje opzoeken &#039s avonds, heel makkelijk allemaal. Wij doen daar ook aan mee op het moment, want de komende drie dagen waait het hard uit de verkeerde richting en liggen we hier vast.[p] We hebben ook drie nieuwe filmpjes van Siebe online gezet, zie onder &#039films&#039 in het menu links.

Joost










]]> 27.170616666667,36.6188 Ontsnapt! Link

Het is gelukt! We zijn ontsnapt! Na de tweede helft van het Suez kanaal hebben we zonder te stoppen onze loods op een loodsboot afgezet en zijn rechtstreeks de Middellandse Zee opgevaren. Het golfde behoorlijk buiten bij Port Said maar dat kon ons plezier niet drukken. Geen te harde tegenwind meer, geen zand overal meer, geen fooien voor jan en alleman meer, geen besmette muggen, corrupte ambtenaren en piraten meer, geen angst voor motorpech meer, allemaal klaar. Na drie nachten varen kwamen we bij zonsopgang op Cyprus aan en het voelde bijna aan alsof we thuis waren. Na de serie landen waar we vandaan komen werd het ineens heel duidelijk hoe zeer we eigenlijk met de Westerse cultuur verbonden zijn. Cafeetjes die er echt gezellig uit zien, verstaanbare muziek, straten zonder gaten en buggy-vriendelijke stoepen, vrouwen zonder hoofddoeken, burqa&#039s en gewaden en al onze geliefde produkten in de supermarkt. En daarmee eindigt ook het wereldzeilen abrupt en mengen we ons onder de Europa-zeilers. Een geheel ander type zeiler. We liggen afgemeerd naast een erg aardig Engels stel. Ze hebben bezoek van een ander stel dat hier ook met hun boot in de haven ligt. Terwijl wij genieten van een honderd procent varkensvleesbarbeque op onze boot (Siebe eet anderhalve hamburger) horen we de buren sterke verhalen uitwisselen en tegen elkaar opbieden met de grootste windkracht die ze hebben meegemaakt. Wij hebben geen enkele aandrang om onze bijdrage te leveren, maar het is een heerlijk achtergrondgeluid. Ik heb misschien ineens niet zo&#039n haast meer om thuis te komen. Rondzeilen in de Middellandse Zee is zo slecht nog niet. Maar we hebben andere plannen. In Nederland ligt een normaal leven te wachten om opgestart te worden. We blijven dus doelgericht. Dinsdag of woensdag komt er een weergat aan. Op naar Turkije of misschien wel meteen Griekenland.

Joost
Siebe heeft waterpret






]]> 32.4082,34.754716666667 Piramides Link

Taxichauffeur Mohammed staat om zes uur &#039s ochtends klaar bij de ingang van de haven. De ingang wordt streng bewaakt en ze willen altijd je paspoort zien. Na nog geen kwartier rijden is het tijd om te tanken. Rijden op gas is het goedkoopst, helemaal vol voor 1 euro en daar kun je 160 km mee rijden. Nog een half uur later weer vol tanken zodat hij vanaf daar heen en weer naar Cairo kan rijden. Cairo is enorm groot en erg druk met verkeer. Siebe leert het verschil tussen een bus en een vrachtwagen en roept ook &#039auto&#039, &#039motor&#039 en &#039tuk tuk&#039. Na de piramides al een paar keer tussen de flats door te hebben gezien staan ze ineens voor onze neus. [p] In Gizeh staan drie piramides. De piramide van Cheops is met 137 meter de hoogste van de drie. De andere twee zijn die van Chefren (waarschijnlijk de zoon van Cheops) en Mykerino. Ze zijn gebouwd rond 2500 v. Christus. Ik vind ze zo hoog dat ik er duizelig van word als ik bedenk hoe ze de piramides hebben kunnen bouwen. Erg indrukwekkend. 3 Maanden per jaar, als de Nijl overstroomd was, werd er hard gewerkt. Men denkt dat ze begonnen met een kleine piramide te bouwen en die groter maakten door er steeds een schuine zijkant tegen aan te bouwen. Zo houd je altijd de vorm van de piramide in stand. We zijn een piramide in geweest. Eerst via een tunnel naar beneden en daarna weer omhoog tot in de schatkamer waar de koning begraven lag. De tunnel was zo laag dat je gebukt moest lopen. Niet echt makkelijk om zo het graf te vullen. Siebe herkende de piramides van de foto&#039s van Mohammed en noemde ze &#039pimi&#039. Interessant vond hij ze verder niet, het zand op de grond was leuker. [p] Op de terugweg grote inkopen gedaan en voor het laatst goedkope diesel in onze jerrycans getankt. Om de diesel te haven in te mogen smokkelen moet je de bewaker omkopen. Mohammed doet dit vaker en het loopt gesmeerd. Siebe mag nog even rondlopen op het plein en heeft de grootste schik. De weg naar de speeltuin weet hij ook en er al naar toe lopend roept hij &#039peeeeltuin&#039. &#039s Avonds in de kuip genieten we na van de piramides onder het genot van een stokbroodje met brie. Morgen gaan we verder door het kanaal en komen we uit in de Middellandse Zee, dat klinkt ineens dicht bij Nederland ;-).

Ilse











]]> 32.337833333333,30.678083333333 Golf van Suez Link

De afgelopen dagen zijn we weer regelmatig actief geweest in het Rode Zee casino. Het begon met een windstille middag waarop we ons ernstig afvroegen waarom ons anker nog in de grond zat. Het weerbericht voorspelde echter voor de nacht een windkracht drie en uit ervaring weten we dat dat hier windkracht vijf betekent. Maar wat bleek, windstilte de hele nacht! Vreselijk om vanuit je bed de boot zo stil als maar kan te voelen liggen. Gemiste kans dus. Zodra het licht was hebben we direct het anker opgehaald en zijn we op weg gegaan. Nog steeds geen wind. Maar dat veranderde helaas snel. Kleine golfjes die langzaam grotere golfjes en daarna golven werden. Na een paar uur besloten we maar weer af te slaan richting een ankerplek die daar gelukkig lag. De hele middag wind gehad en we waren blij dat we niet doorgeploeterd hadden. Tegen de avond ging de wind weer helemaal liggen. Gaan dus. Na nog geen uur was dat allemaal weer anders en stond er een stabiele windkracht vijf recht op de neus. Geen ankerplek in de buurt en we wilden ook niet omkeren. De golven waren niet zo vervelend als normaal, dus we besloten maar door te gaan. En na een paar uurtjes werd alles weer rustig en konden we de hele nacht goed voortgang maken. We passeerden de ene na de andere ankerplek zonder te hoeven stoppen. Ook gedurende de volgende dag bleven we gewoon doorvaren. Het ging allemaal erg lekker. Het weerbericht voorspelde wel harde wind voor het eind van de dag, maar we waagden het erop. Toen we &#039s middags ons anker lieten vallen begon de wind net aan te trekken. Een uur later was het windkracht zes die als een fohn aanvoelde omdat het rechtstreeks uit de woestijn kwam. We waren erg tevreden met onze voortgang. &#039s Avonds toen we net een uur in bed lagen werd ik even wakker en merkte ik dat alle wind weer weg was. Het motto blijft "gaan als het kan", dus slapen: niks daarvan. Anker op en weg. Het begon allemaal weer prachtig, maar vanaf elf uur &#039s avonds was het al weer afgelopen. Een gehak en gestamp, vreselijk. We konden ook geen kant op. Onze route was vlak langs de scheepvaartroute omdat er in de rest van de Golf van Suez onverlichte afgedankte olieplatformen liggen op onbekende locaties. Een beetje Russisch roulette dus om &#039s nachts op verkenning te gaan buiten de veilige route. Vlak voor het licht werd staken we de scheepvaartroute over en konden we met het eerste daglicht doorzeilen naar een ankerplek. Geen fraaie tocht, maar wel weer iets opgeschoten. [p] De plek waar we terecht waren gekomen was vergelijkbaar met Port Ghalib in de zin van dat het een toeristisch nepdorp was. Alleen dit was compleet vervallen met afbladderend pleisterwerk en geen gast te bekennen. Het enige dat nog leefde was een kitesurfclub. Begrijpelijk, want het waait hier dus erg vaak en ook hard. Ik dacht even leuk kitesurfles te nemen, maar dat bleek een slordige 300 euro voor een dag te kosten. Nee bedankt. Wat wel erg mooi was is dat er totaal geen controle was op wat er daar zo gebeurde. Dat betekende dat ik ongestoord diesel kon gaan halen met een taxi bij het tankstation. Officieel is dat smokkelen en worden jachten geacht in de jachthaven te tanken voor 75 eurocent per liter. Maar aan de pomp betaal je slechts 15 eurocent. Dat was voor de 270 liter die ik nodig had een leuke meevaller.[p] Vanochtend hebben we zonder drama&#039s een kleine sprong gemaakt van 2 uur varen naar de volgende ankerplek Ras Sudr op het Sinai schiereiland. Onderweg kwam er een groep dolfijnen naast de boot zwemmen en ze deden echt goed hun best om er iets leuks van te maken. Siebe vond het geweldig. Nu is het nog 25 mijl naar Suez. Onder normale omstandigheden kost dat ons een uur of zes. Het weerbericht voor morgen en overmorgen ziet er weer goed uit. We weten niet meer precies wat dat zegt, maar hoe dan ook denken we er binnenkort echt wel te zijn.

Joost
Dolfijnenshow



]]> 32.708233333333,29.582683333333 Gokspel Link

Dat varen in de Rode Zee heeft wel iets weg van een gokspel. Wanneer moet je zeggen dat je genoeg winst hebt en stoppen? Vanaf Dolphin Reef hadden we het plan om anderhalf etmaal te varen naar Safaga. Daar begint een gebied met een hele serie ankerplaatsen vlak bij elkaar. Dat betekent dat je in geval van plotselinge tegenwind vrij snel ergens beschut kan liggen. De tocht naar Safaga toe echter biedt geen goede uitwijkmogelijkheden op de plaats Port Ghalib na. Port Ghalib ligt op ongeveer een etmaal varen vanaf Dolphin Reef. Het weerbericht liet in eerste instantie twee etmalen goed weer zien, maar later kromp dat alweer naar anderhalf. Dus zo gauw de wind eind van de middag op Dolphin Reef begon te minderen zijn we uitgevaren om zoveel mogelijk te profiteren van deze kans. De zee was helaas nog behoorlijk onrustig en tot middernacht voeren we vrij langzaam en oncomfortabel. Daarna ging het een stuk sneller en rustiger. Aan het eind van de volgende dag waren we ter hoogte van Port Ghalib en moest er besloten worden. Het nieuwste weerbericht liet zien dat er nog twaalf uur rustig weer voor de boeg lagen. Dat zou dus net moeten kunnen en we besloten door te varen. De motor zetten we wel behoorlijk hard aan. Veel lawaai en een hoog brandstofverbruik, maar we wilden niet riskeren te laat te zijn zoals met onze tocht naar Dolphin Reef toe. Het leek allemaal lekker te gaan tot 02.00 uur &#039s nachts. Toen kregen we eerst een paar vlagen recht van voren en daarna stond er in nog geen half uur tijd een dikke windkracht zes. Met geen mogelijkheid meer tegenin te komen. We waren nog maar vier uur van ons doel verwijderd met onze oude snelheid, maar met deze tegenwind zou het nog zeker twaalf heel oncomfortabele uren gaan duren. Bovendien liet het volgende weerbericht zien dat de wind nog verder zou toenemen. We hadden er geen zin in. Dus we besloten dan maar om te keren en acht uur lang terug te zeilen naar Port Ghalib. Het was leuk weer eens te kunnen zeilen, maar erg jammer dat de richting zuid was! Daar kwamen we enigzins teleurgesteld rond het middaguur aan. We waren te gretig geweest. [p] Port Ghalib is een vreselijk nepdorp voor toeristen die daar in hun all-inclusive hotels een week gaan zitten niksen. Het ligt midden in de woestijn en er is in de wijde omgeving helemaal niets. Het enige is een soort buitenwijkje waar het personeel woont en waar een supermarkt, drogist, groenteman en kapper zitten. Dat was ook voor ons de leukste attractie. Ilse is naar de kapper geweest en we hebben weer eens betrouwbaar vlees kunnen kopen. Ook hadden ze eindelijk weer kaas! Zowel Cheddar als Edam voor slechts 4 euro per kilo. Ook was er een leuke harde geitenkaas te koop. Ja, kaas is belangrijk voor mij. Verder is ons exra bemanningslid Erik hier van boord gegaan en met het vliegtuig naar Nederland gevlogen.[p] Eergisteren diende zich weer een nieuw weather window aan. We zijn weer vertrokken zo gauw als het kon. Volgens de voorspelling zouden we nu in een keer Suez moeten kunnen halen. Maar gistermiddag betrok de voorspelling al weer. Voor de nacht werd er een windkracht 2-3 uit het noorden verwacht. Normaal geen probleem, maar hier nemen we geen risico meer. Aan het eind van de middag lieten we ons anker vallen bij een eilandje aan het begin van de Golf van Suez. En nog geen paar uur later begon het te waaien. Binnen de kortste keren floot de wind weer door het want en we waren maar al te blij deze keer niet zo hebberig meer te zijn geweest.

Joost




]]> 33.799566666667,27.57025 Dolphin Reef Link

De noordenwind blijft hard door het want waaien. De afgelopen dagen hebben we regelmatig een windkracht 5-6 gemeten. Niet echt een goed plan daar tegen in te gaan motorren. Ondertussen liggen wij beschut te wachten achter het Dolphin Reef tot de wind minder wordt. Ondertussen kijk ik vaak naar het water om naar dolfijnen te speuren. Eigenlijk hadden we verwacht na het horen van alle verhalen dat de dolfijnen continu rondom je boot zwemmen in afwachting van dat je met ze komt spelen. De realiteit komt op het volgende neer. In de lagoon waarin we liggen worden we altijd vergezeld door meerdere toeristenboten. Die houden de dolfijnen goed in de gaten dus waar wij zelf nog op hoeven te letten is of er bijboten met snorkelaars ronddobberen. Dan de verrekijker pakken of de dolfijnen er daadwerkelijk zijn. Dat zie je aan af en toe een vinnetje boven water. soms is het vals alarm maar vanmorgen dus niet. Ik zat al standby in m&#039n bikini (met warme kleren er over want echt heet is het niet meer). Dus hoppekee surfpak aan, snorkelspul in de bijboot gooien en er op af! Siebe in paniek, die vindt het tegenwoordig al niet grappig als we alleen maar rondlopen in zwemkleren. Bang dat we het water in gaan en niet meer terug komen. Maar Erik kan een huilende peuter wel aan dus we kunnen gerust op pad. Al vind ik het niet leuk Siebe zo achter te laten. Niet aan denken, op naar de dolfijnen. En daar zijn ze! Traag zwemmen ze rond en Joost springt er gauw in. Even later is het mijn beurt. Nog nooit heb ik zoveel dolfijnen van dichtbij gezien, echt zo gaaf! Heel bijzonder. Waarschijnlijk waren het er wel een stuk of dertig. Met een glimlach op ons gezicht varen we terug naar de boot waar Siebe aan het spelen is en blij is ons weer te zien.

Ilse
Siebe aan dek met veel wind



]]> 35.675966666667,24.1697 Khor El Marob Link

Na twee nachten rustig doorvaren komen we &#039s ochtends aan bij Khor El Marob. Khor is het Arabische woord voor een kronkelende inham in het land waar de zee in stroomt. Khor El Marob ligt in de woestijn. We varen dus eigenlijk met onze boot de woestijn in. Het contrast tussen het geel-bruin van de woestijn en het heldere blauw van het water is erg mooi. Na twintig minuten komen we aan het eind van de khor aan en gooien we ons anker uit. Het plan is om een ontspannen lunchstop te houden voor we weer doorgaan. Maar de koffie is nog niet klaar en er steekt een zuidoostenwind op. Een zeldzaam verschijnsel voor dit gebied en erg gunstig voor ons. Ilse en Erik kunnen nog wel even wachten, maar ik moet en zal verder zeilen. Ik kan het gewoon niet aanzien deze wind voorbij te laten gaan! Dus slurp, koffie weg. Plons, nog even snel snorkelen en de ankerketting ontwarren tussen het koraal en daar gaan we al weer.[p] Terug op zee gaat de motor vol aan en al het zeil erop om zoveel mogelijk mijlen te maken. We moeten een grote baai oversteken en er wordt tegenwind voorspelt voor de volgende dag. In de nacht draait de wind al naar het noorden maar is nog zwak. Daar varen we makkelijk tegen in op de motor. Helaas trekt de wind de volgende ochtend snel aan tot windkracht 5. Daar komen we echt nauwelijks meer tegen in en de boot maakt enorme klappen in de grote golven. Ik word daar zenuwachtig van en ben bang dat er weer iets kapot gaat. We besluiten daarom maar te gaan zeilen. Het is dan wel behoorlijk de verkeerde kant uit, maar de stilte is heerlijk. We proberen naar een eiland te komen waar een aantal meerboeien zouden moeten liggen en daar te stoppen tot de wind afneemt. Maar eenmaal daar blijken alle meerboeien verdwenen en het is zo diep dat er niet geankerd kan worden. Erg teleurstellend, want achter het eiland zijn eindelijk even geen golven meer. We hebben geen andere keus dan weer terug te zeilen en het oversteken van die baai vervolgen. Tegen de avond neemt de wind dan eindelijk af en kunnen we weer recht tegen de wind in op de motor naar ons doel varen. Tot middernacht gaat dat redelijk. Jammer genoeg neemt de wind daarna weer toe tot een dikke windkracht 4 en het geploeter begint opnieuw. De motor loeit met veel toeren en we gaan tergend traag, maar gelukkig is het niet ver meer. Bij het opkomen van de zon varen we in de beschutting van ons einddoel, Dolphin Reef in Egypte, en een uur later laten we ons anker vallen in prachtig blauw en helder water achter het rif. [p]

Joost


]]> 36.8589,21.8359 Suakin Link

We hadden weinig idee van wat we konden verwachten in Sudan. Ben nog nooit iemand tegengekomen die er op vakantie is geweest en verder ken ik alleen het oorlogsnieuws van het journaal. Eerst hebben we een paar dagen bij kleine eilandjes doorgebracht. Helemaal verlaten op een paar kamelen na, maar wel erg leuk voor Siebe om rond te lopen. Hij was helemaal enthousiast over &#039krach&#039 (krab) en &#039vogel&#039.[p] Daarna zijn we doorgevaren naar Suakin, een klein plaatsje op het vaste land en een totaal andere wereld. Terwijl de rest van de wereld overal gemotoriseerde voertuigen voor gebruikt, is hier de voornaamste krachtbron de ezel. Door de hobbelige straatjes rijden karren met brood, groente of watertanks die voortgetrokken worden door ezels. Geiten lopen los op straat, er bestaan nog zeilende visbootjes en de gebouwen zijn allemaal in meer of mindere staat van verval door het harde Rode Zee klimaat. Een dorpje dat nog zo origineel is en weinig beinvloed door de Westerse wereld hebben we nog niet vaak gezien. Het is geweldig om hier een paar dagen rond te kunnen lopen. En Siebe leert dagelijks nieuwe woorden. Hier zijn daar onder andere &#039ejel&#039 (ezel) en &#039eig&#039 (geit) bijgekomen.[p] De Rode Zee staat bekend om zijn felle tegenwinden voor degene die noordwaarts varen. Dat betekent dat je verder moet zo gauw als er even geen of weinig wind staat. Morgen gaat de wind liggen voor een paar dagen en wij grijpen die kans om weer een flinke slag naar het noorden te maken. Hoe ver we komen blijft natuurlijk een verrassing, maar we denken dat Egypte haalbaar moet zijn.

Joost
















]]> 37.33825,19.107433333333 Asmara Link

In Eritrea was het internet zo traag dat je geluk had als je in het internetcafe een webpagina geopend kreeg. Niet echt handig als je wat foto&#039s op de website wil zetten. Maar hier zijn ze alsnog. Straatbeelden van de hoofdstad Asmara en een man in actie op de recyclemarkt. Siebe in de bus op zoek naar leuke knopjes en uitzicht vanuit de bus op weg naar Massawa.

Ilse










]]> 37.338166666667,19.107416666667 Siebe in Afrika Link

Met Siebe en zeven tassen bagage land ik midden in de nacht in Asmara, de hoofdstad van Eritrea. Alles past gelukkig op een kar en Siebe heb ik in de buikdrager. Eenzaam loop ik naar de uitgang. Niemand te zien. Door iemand word ik naar buiten gestuurd en in het donker turend hoop ik Joost te vinden. "Ilse, hier ben ik", gelukkig, daar is Joost. We sluiten elkaar na ruim zes weken weer in de armen en lopen snel naar de taxi. De volgende dag slaapt Siebe uit en ontbijten we laat. We hebben elkaar veel te vertellen en dat doen we onder het genot van espresso&#039s en cappucino&#039s. Eritrea is een kolonie van Italie geweest en voor tien eurocent krijg je een koffie. We lopen wat rond en komen terecht op de &#039recyclemarkt&#039. Daar komen oude vieze oliedrums binnen om bewerkt te worden met allerlei gereedschap en te eindigen als lepel, pan of oventje. &#039s Avonds eten we pizza met medezeilers. Mariette en Hans van de boot Alexandra hebben een bus terug naar de boot geregeld. Dat is erg fijn, want anders hadden we helemaal opgepropt gezeten en hadden we maar moeten afwachten of de bagage op het dak was blijven liggen. Asmara ligt op 2200 meter hoogte en de busrit naar Massawa, waar de boot ligt, is ruim drie uur naar beneden rijden met flink wat haarspeldbochten en fraaie uitzichten. De aankomst op de boot is minder fijn, de motor heeft het vlak voor mijn komst begeven. Maandag is Joost bijna de hele dag druk met repareren. Erik is uitgenodigd om een koffieritueel bij te wonen en Siebe en ik gaan mee. Op hete kooltjes wordt eerst popcorn gemaakt in een pannetje, als snack. Dan worden de koffiebonen uitgezocht en gebrandt. Met een ijzerstaaf worden de bonen gemalen en in een koffiekan gestopt. Kokend water erbij en tegelijk op een ander potje wierook aan met smeulende maiskolfbladeren. De walm waait langs het kokende water. Een prop van de pluizebol van de top van een maiskolf houdt de koffieprut tegen en alle kopjes worden in een &#039schenk&#039 ingeschonken. Tijdens het drinken mag je niet praten. En op die manier drinken ze drie kopjes. Ondertussen vermaakt Siebe zich met een ander kindje en willen alle vrouwen hem wel even vast houden. Joost maakt ook nog een stukje van het ritueel mee en denkt dat de reparatie geslaagd is. Dindag vertrekken we voor een tocht van twee nachten naar Sudan en de motor loopt weer als een trein.

Ilse


]]> 39.471816666667,15.6118 Aden Link

Het is best leuk hier en de stad heeft zeker karakter, maar het is wel het meest extreme moslimland tot nu toe. Alle vrouwen lopen in zwarte burka&#039s met alleen de ogen zichtbaar. Soms zelfs met nog een vitrage voor de ogen. Het zijn net zwarte spoken die onopvallend langs je heen schuiven. Hoofddoekjes vind ik geen probleem. Ik vergelijk het maar met dat je ook geacht wordt een shirt aan te trekken als je over straat loopt ook al is dat voor de warmte niet altijd strikt noodzakelijk. Maar wat ze hier aan het doen zijn gaat me echt te ver.[p] De mannen daarentegen hangen overal in groepjes rond op straat en zitten de hele dag op een verdovende plant genaamd qat te kauwen. Het lijkt alsof ze een ontstoken wang hebben met die klomp bladeren in hun mond. [p] Ze hebben hier ook de zogenaamde &#039Sailors Club&#039. Het klinkt als een jachtclub, maar als je er binnenloopt dan begin je daar meteen aan te twijfelen. Het is er donker, lelijk, er hangen muggen rond en de verlichting bestaat uit groene en roze tl lampen. Wat dan wel weer wel mogelijk is, is het bestellen van een biertje. Ze hebben alleen Heineken en de prijs is helaas over de 4 euro voor een klein blikje. Later op de avond gaat er een band spelen met aardige Yemenitische muziek. Tevens komen er dan een stuk of vijf prostituees binnen te herkennen aan de erg foute kleding. De keer dat ik er was was er eentje die de burka op hield. Dus een kort roze rokje, strak truitje en gezicht zoals Darth Vader in Star Wars. Heel vreemd land dit...

Joost















]]> 44.980416666667,12.791616666667 Convooidetails Link

Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt als dit vijf dagen lang in convooi varen. Ik weet niet goed waar precies te beginnen, maar het doet me het meest denken aan een reality tv programma zoals Big Brother. Verzamel twintig jachten en geef ze de opdracht vijf dagen vlak bij elkaar te blijven varen. Want er is werkelijk van alles gebeurd en iedereen was er zo druk mee dat er nauwelijks tijd meer was om bang te zijn voor piraten. [p] Op de tweede dag brak het moment aan waarop ik me realiseerde dat dit meer zou worden dan gewoon met een groepje boten bij elkaar varen. Ik zat net even ontspannen om me heen te kijken toen ik ineens de woorden "Fuck off" uit mijn marifoon hoorde komen! Ik dacht, wat krijgen we nou? Twee groepsleiders hadden ruzie gekregen over wie nou in de juiste positie voer met zijn groep. Ik heb toen geprobeerd zo begripvol mogelijk met beide partijen te praten en de zaak opgelost. Er werd netjes sorry gezegd, en dat was mooi, maar het incident zette wel de toon voor de hele rest van de tocht. [p] Doorlopend bleef de positionering een probleem. Zo was er een catamaran die eigenlijk het liefst niet overstag ging en daardoor midden in de nacht dwars door de groep heen dreigde te zeilen. Regelmatig vielen er mensen in slaap en begon hun koers een eigen leven te leiden. Het was daarbij erg handig dat verschillende mensen radar aan boord hadden en op de marifoon kwam het ene na het andere rapport binnen van waar de stuurloze boot nu weer op af ging. Een ander incident werd veroorzaakt door iemand die in het donker zijn koers 180 graden verlegde om zijn grootzeil te hijsen. Dit werd niet aangekondigd en daardoor botste hij op een haartje na frontaal tegen een van zijn achterliggers op. De achterliggers raakten daardoor helemaal panisch en wilden vervolgens geen enkele boot meer dichter dan een kilometer bij hen in de buurt. Dat was natuurlijk ook weer niet de bedoeling. [p] Op de ochtend van de derde dag werden we benaderd door snelle, kleine boten zoals de piraten ook in gebruik hebben. Dat was een mooie gelegenheid om onze verdedigingsformatie te oefenen. De voorste groep gaat hierbij stil liggen en de andere drie groepen komen zo snel mogelijk op de voorste groep toegevaren om daarna heel dicht bij elkaar de snelheid weer te hervatten. Al gauw bleek dat er een langzamere boot in de achterste groep zat en die werd keihard in de steek gelaten door zijn snellere groepsgenoten. Die eenzame boot ver achterop zag er erg zielig uit. Daarna hebben we besloten hem te verplaatsen naar de voorste groep. De zogenaamde piraten scheurden tijdens de oefening kris kras tussen ons door. Een beter oefening hadden we niet kunnen wensen. Uiteraard bleken het gewoon nieuwsgierige vissers te zijn en gebeurde er niets.[p] Later op de derde dag kreeg een van de boten motorpech. En dit was met 30 ton meteen de zwaarste boot van de groep. Gelukkig bood zich al snel een van de andere grote boten aan om te slepen en kon net voor het donker de sleeptros worden aangelegd. In dit proces moest ik allerlei beslissingen nemen zoals hoe snel het convooi door moest varen terwijl de twee boten steeds verder achterop raakten. In de groep heeft men geen eindeloos geduld maar ik wil wel dat niemand teveel afstand tot de groep krijgt. Daarna moest er weer een plek worden gevonden voor de sleepcombinatie waardoor ook andere boten weer moesten verplaatsen. Enzovoort, enzovoort. Het is vaak niet makkelijk om te bepalen wat de juiste beslissing is en je moet ook niet de pech hebben dat er teveel problemen tegelijk ontstaan. [p] De enige manier van communiceren in een convooi was via de marifoon. We hadden hiervoor drie kanalen benoemd. Het kanaal voor korte mededelingen en oproepen was 67. Voor langere discussies of prive gesprekken kon men doorschakelen naar 68 of 69 afhankelijk van de beschikbaarheid. Uiteraard was hier niet veel prive aan, want in sappige situaties schakelde de hele vloot uiteraard mee naar 68 of 69. Daarnaast hadden boten ook onderling geheime kanalen die ze stiekem per email overeenkwamen om af en toe openlijk alle toestanden te bespreken. Alle boten hadden een codenaam gekregen, samengesteld uit de groepsnaam en de positie van de boot in de groep. Als leider van het geheel was ik &#039Alpha 1&#039. Het nut van deze codenamen is dat je in het marifoonverkeer meteen weet waar de boten zich bevinden die elkaar oproepen. De hoeveelheid communicatie die nodig was varieerde enorm tussen de verschillende boten. Iemand hield hier zelfs statistieken van bij. De stilste boot heeft bijvoorbeeld een aaneengesloten periode van drie dagen niets gezegd. De luidruchtigste is nooit langer dan twintig minuten stil geweest! [p] Ik heb geprobeerd alle spanningen in het convooi zo goed mogelijk te beteugelen en te zorgen dat iedereen tevreden bleef. Mijn doel was immers om met twintig boten te vertrekken en ook met twintig boten weer aan te komen. En dat is gelukt. Na iets meer dan vijf etmalen voeren we de haven van Aden binnen. Hafskip voorop en alle boten in lange sliert achter ons aan. Dat was echt een geweldig moment. [p] Al reeds na mijn eindspeech op de marifoon als ook toen het anker eenmaal lag heb ik een bijna eindeloze stroom van complimenten gekregen over de manier waarop ik de diverse situaties had opgelost. Dat was natuurlijk ontzettend leuk om te horen. Ik wist soms ook niet zo goed wat te zeggen, want ik had er vooraf geen idee van dat ik een taak als dit goed zou kunnen uitvoeren. Toen iedereen de volgende avond weer uitgerust was hebben we met ons allen gebarbequed op de kant (let op de camouflage van de bierblikjes in dit strenge moslimland). Dat was erg gezellig. En alsof al die lovende woorden nog niet genoeg waren, had men unaniem besloten mij het geld dat iedereen nog van mij tegoed had te laten houden als dank voor mijn inzet en dat was geen kinderachtig totaalbedrag. Nog steeds als ik eraan terugdenk sta ik er versteld van dat ik zoveel mensen blij heb kunnen maken. Dit is iets dat ik nog nooit eerder heb meegemaakt en niet snel zal vergeten. [p]

Joost






]]> 44.980416666667,12.791616666667 Veilig in Aden Link

Gistermiddag zijn alle twintig boten in het convooi in een lange sliert allemaal achter Hafskip aan veilig de haven van Aden binnengelopen. Meer details volgen.

Joost
]]> 44.980583333333,12.79155 Golf van Aden Link

"Delta Three, Delta Three, this is Delta Leader. Please come in." kgggg "Delta Leader, this is Delta three" kggg "Delta Three, please increase speed over ground to 4.8 knots." kggg "4.8 knots, affirmative" kg "Delta Leader standing by". Dit is het type gesprekken op de marifoon waar ik er de afgelopen vierentwintig uur tientallen van heb gehoord en aan meegedaan. Het convooi waar ik dus nu al tijden mee bezig ben is daadwerkelijk van de grond gekomen. Na uren overleg en vele helpende handen zijn we gisterochtend met twintig boten uit Salalah vertrokken. En het is het waard geweest, want tot nu toe loopt het gebeuren op rolletjes. We varen met vier groepen van vijf in een diamantvormige formatie. Voor de nacht hadden we iedereen voor de veiligheid gevraagd alleen verlichting op dekniveau aan te doen. Dat betekent een rood licht naar bakboord schijnend, groen naar stuurboord en wit naar achteren. Toen het eenmaal donker was zag de verzameling lampjes van vier keurig geordende groepen er echt prachtig uit. De coalitietroepen in de omgeving zijn volledig op de hoogte van onze aanwezigheid en plannen. Vier keer per dag worden we geacht onze positief te rapporteren aan hen en we doen dit uiteraard stipt. Vanochtend kwam "Coalition Helicopter H3" om ons heen cirkelen en meldde dat de coalitietroepen de omgeving bewaken en klaar staan mochten we assistentie nodig hebben. Zonder twijfel gaf dat iedereen in de groep een goed gevoel. We gaan gewoon zo door. Er worden al plannen gemaakt voor een enorm barbequefestijn in Aden.

Joost


]]> 54.019783333333,16.951716666667 Hoezo gevaarlijk? Link

De volgende uitspraak heb ik tientallen malen gehoord van medezeilers: De kans is groter dat je thuis een auto-ongeluk krijgt, dan dat je hier door piraten ontvoerd wordt. Eergisteren hebben we een auto gehuurd om de omgeving te verkennen en sindsdien verrmoed ik dat deze uitspraak daadwerkelijk waar kan zijn. Dit gebied is een grote, dorre woestijn doorsneden door brede, weinig gebruikte wegen waar kamelen langs grazen. Het landschap doet me het meest denken aan de beelden die we van Irak op televisie te zien krijgen, maar dan zonder het oorlogsgeweld. Autorijden hier is niet moeilijk. In ieder geval een heel stuk eenvoudiger dan de avonturen in de Thaise verkeerschaos een paar weken geleden. Ik was daarom ook zeer verbaasd toen iemand op de uiterste linkerbaan van een rotonde ineens besloot toch af te slaan en zo de zijkant van onze auto inreed. We hadden een redelijke snelheid, maar toch was de klap vrij beschaafd en niemand raakte gewond. De schade daarentegen was aanzienlijk. Alle panelen aan de linkerkant van onze auto waren gedeukt en gekrast.[p] De andere bestuurder was een Omani in een groene jurk die in het Arabisch tegen mij begon te praten. Daar begreep ik natuurlijk niets van. Ik had gelukkig mijn telefoon bij me en kon Mohammed bellen. Mohammed is degene die hier in de haven alles voor de jachten verzorgd. Hij loopt zelf in een witte jurk. Na een klein half uurtje was hij er om de zaak af te handelen. De procedure liep alsvolgt. Eerst gaven ze elkaar vriendelijk een hand en een klopje op de schouders. Daarna praten ze over de situatie. Toen begon Mohammed de ander uit te lachen omdat duidelijk was dat hij fout zat. Daarna gingen ze tegen elkaar schreeuwen en werd de politie erbij gehaald. Met de politie erbij werd er nog meer geschreeuwd. Overigens werd mij als bestuurder geen enkele vraag gesteld. Na een tijdje was het ook de politie duidelijk wie schuldig was en reden we met ons allen achter elkaar aan naar de garage. Daar werd afgesproken welke schade gerepareerd zou gaan worden. De politie bleef ook hier bij om te zorgen dat er geen nieuw conflict ontstond. De kosten van het geheel kwamen op ongeveer 60 euro. Nou, ik weet zeker dat deze reparatie in Nederland het tienvoudige zou hebben gekost. Toen bleek dat de bestuurder van de andere auto geen geld had. Uiteindelijk heeft Mohammed toen slechts 40 euro van hem gevraagd en de rest er zelf bijgelegd. Het gebeuren eindigde met dat ze elkaar een kusje op de wang gaven en vertrokken.[p] Dat was wel even spectaculair, maar verder is hier niet veel te beleven. Niet dat dat uitmaakt, want ik ben ineens erg druk geworden. Het convooi dat ik al sinds Thailand bij elkaar heb verzameld begint langzaam te arriveren in Salalah. Elf van de negentien boten zijn nu binnen. Het enige probleem is dat de convooiguru die ik geregeld had vast zit met tegenwind in de Rode Zee en het niet meer gaat redden om hier op tijd te zijn. Gevolg is dat ik nu ineens convooileider van de hele groep ben geworden. Deze reis begint vreemde vormen aan te nemen...

Joost











]]> 54.005783333333,16.936666666667 Salalah Link

Met nog een klein etmaal voor de boeg is het een geruststelling om de kust van Oman in zicht te krijgen en tegelijkertijd een schip van de Omaanse marine achter ons langs te zien kruisen. De wind, die ons al een week lang zonder happeren over de Arabische Zee duwt, stopt op dat moment ook met waaien. We starten de motor en voeren het toerental fors op om voor het donker de volgende dag aan te kunnen komen. Dit is geen plek om rond te blijven dobberen onder het motto van sportief zeilen.[p] De volgende dag lopen we inderdaad vlak voor het donker de haven van Salalah binnen. Nadat het anker gevallen is, trekken we met een voldaan gevoel een koud biertje open. De eerste etappe zit er op. Misschien objectief gezien niet de meest riskante etappe, maar echt ontspannen is het niet om twee weken lang in je eentje rond te varen op een lap water waar je met heel veel pech een piraat kan tegenkomen. [p] De stad Salalah hebben we nog niet gezien. We zijn tot nu toe alleen op het haventerrein geweest. We liggen in een moderne containerhaven waar ze ergens in een hoekje een klein ankerplekje voor jachten hebben gemaakt. Een vreemde plek om met je boot te liggen, maar het is weer eens wat anders dan palmbomen en stranden. Om ons heen liggen een stuk of vijftien boten die zich allemaal voorbereiden op de tocht naar Aden door de zogenaamde &#039Pirate Alley&#039.[p] Het hoofddoel op dit moment is om met een zo groot mogelijke groep in convooi naar Aden te varen. Ondertussen heb ik, sinds ik daar in Thailand mee gestart ben, ongeveer twintig boten verzameld die dit idee steunen. Het grootste deel daarvan is nu op zee en arriveert hier de komende week. Het is de bedoeling om over anderhalve week met de hele groep te vertrekken.

Joost



]]> 54.005783333333,16.936666666667 Ondertussen in Nederland Link

Best wel gek om ineens bij het thuisfront te horen en de reis op een afstandje mee te maken. Elke dag mailen Joost en ik elkaar onze belevenissen. Zo weet ik dat Joost en Erik vandaag veilig zijn aangekomen in Salalah, goed gedaan mannen! En ik vertel Joost vooral wat Siebe allemaal aan het doen is. Ik vind het zo leuk iedereen in Nederland weer te zien maar het is wel saai zonder Joost erbij. Ik ben ook zo gewend dat hij altijd er bij is. Siebe is ineens een heleboel nieuwe dingen aan het doen. De eerste weken wilde hij alleen maar lopen, lopen en nog eens lopen. Nu het nieuwe van het lopen er een beetje af is heeft hij meer oog voor z&#039n nieuwe speeltjes en wil ook weer boekjes lezen. Hij is ook druk met dingetjes, bijvoorbeeld onderzetters, te pakken en ergens anders op een rijtje neer te leggen. Magneetbeestjes verdwijnen onder het kleed om er een paar uur later weer onder vandaan gehaald te worden om op de prullenbak te plakken. Met de prullenbak is het oppassen want naast papier verdwijnen er soms ook spulletjes in. Zoals het hoesje van de oude mobiel van oma. Bellen is ook leuk, dan doet hij de mobiel tegen zijn oor en zegt dan heel hard &#039ha&#039. Alle lampen noemt hij &#039maan&#039. Vorige week nog genoten van de sneeuw. Mijn vader heeft Siebe een heel eind getrokken op de slee. Verder is Siebe heel veel aan het eten, hij krijgt 2 keer ontbijt, lunch en 2 keer avondeten en ook nog tussendoortjes. Hij eet nog meer dan ik. Andere kindjes vindt hij erg interessant en hij aait ze heel lief. Zo ook zijn pasgeboren neefje Fausto. Wandelen is ook een feest. Hij herkent de plaatjes uit z&#039n boekjes in het echt en roept vanalles zoals &#039vogel&#039, &#039boom&#039, &#039woef&#039, &#039b=E9=E9=E9&#039 (schaap) en broem (auto). Erg leuk al die ontwikkelingen maar ik kijk er naar uit dat straks weer met Joost te delen. Siebe is mij nu zowel papa als mama aan het noemen ;-).

Ilse








]]> 54.019783333333,16.951716666667 "De Schuyne Schuyt" Link

Nee, "Hafskip" wordt niet omgedoopt tot "De Schuyne Schuyt", het is een aanduiding die ik heb bedacht voor het "scheve leven" aan boord van dit zeilende schip. Dat scheve is een hoek die varieert van 10 tot 45 graden ten opzichte van de verticale lijn en heeft invloed op elke manier van doen alhier. Toen ik aan boord kwam wist ik zeker dat ik een tekort aan lichaamsbeweging zou krijgen, omdat de ruimte op Hafskip zeer beperkt is. Aan de andere kant MOET je bewegingen maken om je evenwicht niet te verliezen, die bewegingen zijn talloos, zelfs als je zit maak je correctiebewegingen. Wat er gebeurt als ik slaap weet ik niet. Mijn smalle bed staat aan bakboord en met onze tot nu toe voornamelijk westelijke koers is het "handig" om op mijn rug met mijn rechterkant tegen de scheepswandbetimmering aan te liggen, dat moet je allemaal uitvinden, dan heeft de landrot wat te doen. Wie nog nooit gevaren heeft, weet niet hoe een zeeman leeft! Bij elke verplaatsing door het schip heen gebruik je dus niet alleen je benen maar ook je armen, zo hier en daar op goede plaatsen is een handgreep in het meubilair geintegreerd, er is goed over nagedacht. Eigenlijk ben je doorlopend met gymnastiek bezig, niet slecht voor een AOW-er, gewoon doorgaan met de tocht.[p] =20 We hebben ook uitgevonden dat de koelkast op de verkeerde plaats is ingebouwd. Als het schip naar bakboord overhelt en als de koelkast dan opengaat, komt de inhoud naar buiten schuiven, het is een hele toer om dat weer goed te krijgen! We denken aan een dwarsdingetje in de koelkast dat dat zou moeten verhinderen.[p] De laatste paar dagen hebben we leuk mijltjes gemaakt, afgelopen nacht 128, de nacht daarvoor 143 en de nacht daarvoor 132. Meest met ruime wind, golven schuin mee en de stroming mee, dat schiet lekker op, Over 156 mijl zijn we in Salalah, Oman. Ook de laatste 3 nachten varen we als een spookschip in de nacht, zonder verlichting, zo onzichtbaar mogelijk, dus alleen zichtbaar op de radar. Ik heb al aardig wat maanloze wachten gedraaid, het is frappant wat je dan nog allemaal kunt zien. De sterren zijn in staat om het heelal enigszins te verlichten, de horizon is nog heel duidelijk te onderscheiden en onze bekende Grote Beer heeft hier een rare stand. Hij begint op zijn steel te staan, de laatste ster staat dan nog onder de horizon, langzaam wordt het beeld compleet en gaat de Grote Beer een kwartslag draaien en dan zit de "pan" aan de westkant. Wat er daar na gebeurt is beredeneerbaar, dat heb ik nog niet gezien want om 02.00 uur ga ik slapen en dan zal het mij verder een worst wezen.[p] Ook aardig is dat wij een hoofdprijs hebben uitgeloofd voor wie de 24-uursafstand raadt of er het dichtst bij zit, Joost heeft al 3x gewonnen, dat is echt een goudvink. En wat is die hoofdprijs? Een 14-daagse voetreis naar Parijs! Nou, geef mij maar een bak koffie, ik ben niet jaloers te krijgen!

Erik


]]> 56.79755,16.822133333333 Nachtelijke ontmoeting Link

We hebben een beetje een gevecht gehad met wind en stroming langs de kust van India, maar nu zijn we toch lekker op weg. Het waait een mooie windkracht 3 tot 4 en de stroming loopt met ons mee. Nog ongeveer een week te gaan tot we aankomen. Het weerbericht ziet er goed uit en er ligt nog verse tonijn in de koelkast. Niets te klagen. Behalve dan dat het hele piratengebeuren toch continu een klein gebiedje in mijn hoofd blijft bezetten. Rationeel gezien is daar geen reden toe. Het gebied dat we nu doorkruisen is ongeveer zo groot als Nederland, Belgie, Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk bij elkaar. In dit gebied zijn afgelopen december drie aanvallen geweest op vrachtschepen. Daarna is er niets meer gebeurd. Veel piraten zullen er hier waarschijnlijk niet rondhangen. De kans dat ze ons dan ook nog daadwerkelijk vinden in deze uitgestrekte vlakte is zeer klein en dan is het ook nog maar de vraag of ze wel geinteresseerd zijn in een jacht. We komen elke dag ongeveer vijf vrachtschepen tegen, dus er is genoeg waardevoller spul beschikbaar. Desalniettemin blijft het een beetje spannend. Niet dat ik de hele dag trillend op mijn benen de horizon afspeur, maar bij voorkeur kom ik geen kleinere bootjes tegen hier. Het lijkt een beetje op vliegangst. Hoe klein de kans ook is dat een vliegtuig neerstort, de meeste mensen zijn toch blij als het ding weer heel aan de grond staat. De auto is misschien wel gevaarlijker, maar daar heeft men het gevoel zelf de controle te hebben en het voelt daardoor heel anders. Over de piraten hebben wij geen controle, vandaar de overeenkomst met vliegangst vermoed ik. Het enige dat we zelf in de hand hebben zijn de route en de zichtbaarheid. Daarom varen we niet in een rechte lijn op ons doel af en maken we een grote boog buigend naar het noorden om zo ver mogelijk bij Somalie vandaan te blijven. Bovendien varen we &#039s nachts zonder navigatieverlichting, want anders voel ik me net een vuurtoren.[p] Afgelopen nacht om 1:30 maakt Erik me wakker. Het is tijd voor mijn wacht. Erik heeft geen bijzonderheden te melden behalve een lampje bijna recht voor ons. Niets bijzonders, want het schijnt dat wij de enige hier zijn die zonder verlichting varen. Alle boten die we &#039s nachts tegenkomen hebben de lampen gewoon aan. Ja, de boten die de lichten uit hebben zien we natuurlijk ook niet, maar tot nu toe komen we overdag ongeveer evenveel boten tegen als &#039s nachts. Ik weet dat in de Golf van Aden alle vrachtschepen zonder verlichting varen, dus blijkbaar wordt de plek waar we nu zijn niet beschouwd als zijnde in de gevarenzone. Het enige afwijkende met dit lichtje voor ons is dat het niet beweegt. Het zal wel. Ik lees een hoofdstuk in mijn boek. Als ik mijn hoofdlampje uit doe en weer over de buiskap heen kijk bevindt het licht zich nog steeds op dezelfde positie. Toch een beetje vreemd. Ik heb gelezen dat die piraten in je koerslijn gaan liggen wachten tot je er bent. Nog maar een hoofdstuk lezen. Dan ben ik ineens zo dichtbij gekomen dat ik de vormen van een klein schip kan onderscheiden. Zeker geen vrachtschip. Ik twijfel of ik de navigatieverlichting aan zal doen. Ik wil niemand bang maken door hem onverlicht te naderen en de indruk te wekken dat ik de piraat ben. Bovendien, als dit een piraat is heeft hij me nu toch wel opgemerkt en maakt die navigatielichting ook niet meer uit. Ik zet het toplicht aan. Ineens valt de wind ook grotendeels weg waardoor onze snelheid tergend laag wordt. Deze boot ligt precies, maar dan ook echt precies op mijn pad. Heel toevallig. Ik wijk dertig graden uit naar bakboord. Ik ben nu nog iets dichterbij en de onbekende boot is nu binnen bereik van mijn schijnwerper. Ik schijn op de romp om te zien wat voor iets het is. Moeilijk te zien, maar het lijkt verdacht veel op de foto&#039s die ik heb gezien van de traditionele Somalische houten visserschepen die piraten soms als moederschip gebruiken. Dan lijkt er ineens een heel klein lichtje los te komen van het schip en zich in mijn richting te verplaatsen. Dit is toch geen speedboot die op mij af komt? Niet grappig. Ook word ik nog even beschenen met een grote schijnwerper. Ik schijn nog maar eens terug met de mijne alsof het een uiting van superioriteit is. Maar dan zie ik ineens dat het kleine lichtje eigenlijk afkomstig is van een veel verder weg varend schip dat precies zo achter de onbekende boot langsschuift dat het lijkt alsof er heel dicht bij iets gebeurt. Dan gaan ineens alle lichten aan op het schip. Ik pak snel de verrekijker en kan nu duidelijk zien dat we niet te maken hebben met een houten piratenschuit, maar met een moderne stalen viskotter die rustig op zijn plaats dobbert. De wind trekt weer aan en ik laat het schip achter me. Zo gaat dat dus in mijn hoofd.

Joost
]]> 75.876966666667,10.264433333333 En weg zijn ze... Link

Afgelopen dinsdag heb ik Ilse en Siebe naar het vliegveld in Cochin gebracht van waar ze naar Nederland zijn gevlogen. We hebben het zelf allemaal zo bedacht en denken dat dit de beste oplossing voor ons is. We wilden immers niet voor onbepaalde tijd in Thailand liggen wachten tot we een koper voor de boot hadden gevonden en ook nog de wereldreis niet afmaken. Maar het afscheid was niet makkelijk. Ilse en ik hebben drieeneenhalf jaar op onze boot heel dicht bij elkaar gewoond en het laatste jaar ook nog met Siebe erbij. Nu gaan we elkaar ineens een dikke zes weken niet zien. Het was wel een sippe bedoening om op de boot terug te komen met overal spulletjes van Siebe en Ilse. Om ze niet al te veel te hoeven missen ben ik maar aan het klussen geslagen en heb wat langliggende probleempjes opgelost. Het is nu zaterdag en de nieuwe situatie is ondertussen een klein beetje gewend. We zijn vandaag ook uitgevaren richting Salalah in Oman. Een tocht van vergelijkbare lengte als die van Thailand naar India, ongeveer twee weken. Het leven onderweg op zee is wel drastisch vereenvoudigd zonder Siebe aan boord. Bovendien houden Erik en ik allebei niet van koken, dus dat houden we ook zo simpel mogelijk. We waren in Cochin te laat om vers vlees te kopen, dus dat scheelt weer bakken. Vandaag was het menu: gekookte aardappel, bloemkool en boontjes met barbequesaus nog uit Australie. Morgen wordt het menu iets luxer: gekookte aardappel, bloemkool, boontjes en spekjes. Ondertussen in Nederland heeft de familie een hoop plezier met Siebe. Fijn om te weten dat iedereen het daar naar zijn zin heeft.

Joost
]]> 75.876966666667,10.264433333333 Leuke spulletjes Link

We zijn naar de antiekmarkt in het oude Cochin geweest en hebben daar een prachtige ouderwetse koffiemolen gevonden. Hij staat erg goed in het interieur van de boot. Daarna zijn we naar de volgens de inwoners van Cochin beste koffiewinkel van de stad gegaan om daar drie kilo Arabica koffiebonen te kopen. Met een prijs van drie euro per kilo doe je ook op koffiegebied hier lang met je geld. En onze bootstempel is binnengekomen! Ik kijk er nu al naar uit om bij al die officiele mannetjes zo&#039n mooi Hafskipje op hun chaotische formulieren te drukken.

Joost






]]> 76.27025,9.9851833333333 Plum Cake Link

Ik ben enthousiast over Plum Cake. Dat is een donkergekleurde cake met daarin gedroogde pruimen. Het smaakt erg goed en is een van de specialiteiten hier. Bij elke bakker is het te koop in verschillende afmetingen tot een kilo. Daarnaast zijn er hier nog een heleboel andere bekende en onbekende zoetigheden te krijgen. We hebben al meerdere bezoekjes gebracht aan onze favoriete bakker "The Oven" zodat eventuele tekorten opgedaan tijdens de tocht vanaf Thailand gegarandeerd aangevuld worden. Verder hebben we Indiase gerechten gegeten in restaurants uit diverse categorien. Van een keurige tent met obers in pak tot een donker hol met pannen voorgekookte lauwe curry waar de vliegen omheen vliegen. Maar overal heeft het ons goed gesmaakt. Vandaag hadden we ook een aardige variant. Een bord met witte rijst met daaromheen een stuk of tien kleine bakjes met prutjes erin. Het is de bedoeling dat je al die prutjes op verschillende plekken over je rijst heengooit, dan de boel met je hand (alleen de rechter, de linker is voor gebruik op de wc&#039s zonder wc papier) een beetje door elkaar mixt en het ook weer zonder bestek opeet. Ja, dat gaat heel goed, rijst met saus met een hand eten. Doordat de hele serie prutjes maar een klein beetje door de rijst gemengd zijn heeft elke hap eigenlijk een andere samenstelling en dat maakt het een afwisselende maaltijd.[p] In de stad is een hoop te beleven. Overal zitten kleine winkeltjes die allerlei spullen verkopen. Vandaag ben ik op zoek gegaan naar een koffiemolen. Er zijn hier namelijk heel goede koffiebonen te koop voor weinig, maar dan moet je ze wel kunnen malen. Ik kwam terecht in een keukenwinkel waar allerlei mensen voor mij op zoek gingen in de stapels dozen achter in het magazijn en uiteindelijk met een degelijk ogend apparaat terugkwamen. Voor het geld hoefde ik het niet te laten, 12 euro, maar het was nogal een groot model dat alleen op tafel vastgeschroefd kon worden. Ik zoek iets dat aan de muur kan worden bevestigd, want zoveel ruimte is er niet op de boot. Ook verkopen ze hier fietsen gemaakt in India die erg lijken op de traditionele Nederlandse fiets. Stevig ogend met van die remmen die bekrachtigd worden via stangen in plaats van remkabels. Nieuwprijs is slechts 60 euro. We hebben vandaag ook een bootstempel besteld. De autoriteiten hier en in de komende landen vinden stempels namelijk heel erg mooi en het is toch professioneel om op elk formulier dat ik onderteken even zo&#039n Hafskip-stempel te zetten. Ilse heeft een tekeningetje gemaakt en er is nu iemand een mooi snijwerkje in rubber aan het maken voor ons.[p] Wat ook leuk is zijn de auto-rikshaws waarvan we eerder al een foto op de website hadden gezet. Het is een soort kleine auto om drie wielen. De passagiers zitten op de achterbank en je kunt er maximaal met drie personen in. Voorin zit alleen de bestuurder achter een stuur zoals op een motorfiets. Hard gaan ze niet, maar ze kunnen wel makkelijk door smalle steegjes rijden en zijn goedkoper dan taxi=92s. [p] Al met al is Cochin een interessante stop. We blijven hier zeker nog tot begin volgende week. Dan vliegen Ilse en Siebe terug naar Nederland en ga ik met Erik de boot voorbereiden voor vertrek naar Oman.

Joost















]]> 76.27025,9.9851833333333 Landrot Link

Heel kort samengevat duurde de reis 13 dagen en hij was 1500 mijl lang. En waarom "landrot"? Omdat ik, Erik dus, dit schrijf. Ik heb mee dat ik houd van de zee. We hebben onderweg vele weer- en windtypes ervaren, van heel kalm tot heel erg ruig. Dat heel erg ruige was wel een tikkie angstig, Joost schreef daar al iets over, het was bepaald niet leuk, het hele erge ervan duurde ongeveer 10 minuten, daarna werd het beter beheersbaar, mede door de kleine lapjes zeil die nog in gebruik waren. We waren alle drie blij dat we geen schade en dergelijke hebben overgehouden van dat gedoe. Joost omschreef de chaotische golvencombinatie als een "soepketel". We hebben ook best behoorlijk krachtige wind gehad met een prachtige blauwe lucht en daarbij grote oceaangolven, waarbij de boot zo af en toe een paar meter opzij werd gezet. Bij een wat aandewindse koers vaart de boot behoorlijk schuin, de boeg snijdt dan zo door de golven dat er mooie schuimmassa&#039s ontstaan. Eigenlijk kan ik wel melden dat ik ben ingeslingerd en daarmee ingewijd in het zeezeilen. Ik heb vele weertypes meegemaakt en er is gebleken dat ik geen aanleg heb voor zeeziekte, mooi meegenomen! Vlakbij Sri Lanka kwam een plaatselijk klein vissersbootje in onze buurt, speciaal om de boot, of ons, van dichtbij te zien. Een heel mooi vissersbootje, ik zag voor het eerst van mijn leven een prauw, een leuk snel bootje met eenstuk of 4 goed gehumeurde vissers aan boord.. Toen we net de zuidpunt van India aan het ronden waren was het wel even anders. De Indiase vissers met hun weer totaal andere bootjes waren op zijn zachts gezegd zeer opdringerig, die eerste boot heeft Joost weggekregen door ze een pakje sigaretten aan te bieden, na enig aandringen zijn ze vertrokken. We waren nog niet van de Indiase vissers af, er volgden nog 3 van die bootjes. Een van die bootjes zat zogenaamd zonder benzine en iedereen had ook honger en dorst, dat was allemaal gespeeld bleek later, toen we niet ingingen op dit soort lichaamstaal. Hun motor sloeg af en wij zeilden door, we hielden ze in de gaten. Toen we zo&#039n 200 meter verder waren ging de motor weer aan en ze kwamen ons achterna. Ze wilden toch brandstof, wij hebben plastic vaten met brandstof aan dek staan. We konden hun niet goed aan het verstand peuteren dat er diesel in zit en geen benzine, taalprobleem dus. Daarna sloeg hun motor weer af, misschien was het deze keer echt op, want ze bleven liggen zolang wij dat konden controleren. Er kwam nog wel een ander vissersbootje hun kant op, maar die voer ze straalvoorbij, van je collega&#039s moet je het maar hebben. Vrijdagavond laat, ongeveer 22u waren we dan in de haven van Cochin, het was wat onwerkelijk om de haven in het duister te naderen, via de groenlichtboeien. We kregen onmiddellijk bezoek van de havenautoriteiten, dat nam zomaar zowat een uur in beslag, er moesten "tig" formulieren worden ingevuld. Het is wel apart om zo midden in een haven te liggen, het aardige is wel dat je bootjes kunt kijken. Deze 13 dagen zijn zonder onderlinge spanningen verlopen, ik ben tenslotte de "vreemde" eend in de bijt, kwak, kwak, kwak. Maar niet onbelangrijk is, dat Siebe me wel aardig vindt, ondanks dat ik sommige akties van hem weleens duidelijk afkeur. Nu snuiven we aan de Indiase cultuur, daar hebben we gisteren al een geslaagd begin mee gemaakt.

Erik











]]> 76.256583333333,9.9696833333333 Voorbij Sri Lanka Link

We zijn bijna tien etmalen op zee en alles loopt prima aan boord. De aanwezigheid van Erik maakt de tocht voor ons een heel stuk lichter. Erik houdt vooral overdag veel wacht buiten zodat wij alle tijd voor Siebe hebben. &#039s Nachts heeft ieder van ons een wacht van drieeneenhalf uur waardoor we meestal genoeg kunnen slaap kunnen krijgen.[p] Qua weersomstandigheden hebben we tot nu toe al van alles gehad: geen wind, leuke wind, veel wind en in een onweersbui keiharde wind kracht acht. Dat laatste was bijzonder spectaculair. &#039s Nachts zonder maan of sterren in de stromende regen met de boot zwaar overhellend op het voordek de fok zo snel mogelijk naar beneden sleuren om schade te voorkomen. We hebben ook flinke jongens van golven gezien met een hoogte van drie tot vier meter. Niet gevaarlijk maar wel oncomfortabel. Een primeur in onze reis was een waterhoos die op enige afstand als een sliert uit een wolk naar beneden kroop tot het zeeoppervlak.[p] We hebben ook behoorlijk wat dieren gezien. In ieder geval vijf vissen aan de vislijn. Hiervan vielen er twee van de haak af. Twee andere trokken als een gek de hele vislijn van mijn molen, hingen nog een paar seconden aan het laatste knoopje waarna &#039pang&#039 mijn hele tuig weg was. Een vis, een tonijn, hebben we binnen kunnen halen en in twee dagen opgegeten. Daarnaast hebben we meerdere keren dolfijnen bij de boot gehad (Siebe herkende ze ook, &#039vis vis&#039), vliegende vissen aan boord en gisteren ook walvissen met hun enorme fonteinen rondom ons. Ilse heeft ook nog een soort zwaardvis naast de boot zien zwemmen. [p] Siebe heeft zijn proces om te leren lopen even gepauzeerd aangezien er weinig mogelijkheden zijn aan boord en het soms ook echt teveel schommelt. In plaats daarvan is hij helemaal gek van boekjes lezen en leert hij steeds weer nieuwe woordjes erbij. Hij klimt dan iedere keer weer in de boekenkast, pakt een boekje, klimt weer naar beneden en kruipt dan bij een van ons op schoot om erin te gaan kijken.[p] De omstandigheden op het moment zijn heel rustig. We zeilen met de motor bij omdat het anders te langzaam gaat. Gisternacht hebben we Sri Lanka gerond, een mooie mijlpaal. Vanochtend kwamen er wat lokale vissersboten niuewsgierig een kijkje bij ons nemen. De verwachting is dat we zaterdag in India aankomen. We verheugen ons nu al op dat heerlijke Indiase eten!

Joost


]]> 80.0301,6.0672666666667 Weer op zee Link

Een mooi verjaardagskado voor Joost, een goed weerbericht om te vertrekken uit Phuket. Maar eerst de boot vertrekklaar maken, dat duurt altijd langer dan je denkt. Alle extra jerrycans met diesel worden vastgezet en het bijbootje op het voordek vastgeknoopt terwijl ik ondertussen binnen opruim. We nodigen Noorderzon uit om kofie te komen drinken en ze brengen een heerlijke appeltaart mee voor Joost zijn verjaardag. Met slagroom! Al stond het pakje keurig in de koelkast, in de hitte krijg je de slagroom niet stijf geklopt. Maar dat drukt de pret niet, het smaakt net zo lekker over je taartje heen gegoten. Geen idee wanneer we weer koffie met Frank, Mirjam en Menno zullen drinken want zij blijven komend seizoen in Azie. We nemen afscheid en een paar uur later zijn we dan echt klaar en samen met opstapper Erik vertrekken we met een goed zeilbriesje. Helaas niet voor lang. De afgelopen dagen hebben we de motor veel aangehad maar op het moment zeilen we weer. Heerlijk stil als je de motor weer uit zet. Onze bestemming is Cochin in India, zo&#039n 1500 mijl verderop. Dus die wind kunnen we goed gebruiken. Siebe vermaakt zich goed. Klimt in de boekenkast, speelt in z&#039n floephoek en gister had hij een badje in de kuip. En als we even niet opletten graait hij de zeekaart van de kaarttafel en bekijkt &#039m aandachtig.

Ilse


]]> 95.424166666667,7.7988833333333 Gelukkig 2010! Link

Oudejaarsdag. De zon is aan het ondergaan en we gaan nog even naar het strand. Nu is het op z&#039n lekkerst, niet te heet meer. Voor Siebe wordt het strand met de dag leuker. Hij speelt nu echt met de golven. Hij kruipt het water in en laat zich overspoelen door de golven en schatert van het lachen. Vindt hij een golf te hoog dan kruipt hij gauw het water uit. Vandaag blijft het niet bij kruipen, hij gaat zelf staan en loopt ineens zo&#039n vijf, zes stappen! Dat gaat makkelijker op het harde zand dan op zo&#039n wiebelboot ;-). &#039s Avonds eten we op de kant samen met nieuwe zeilvrienden die ook de Rode Zee door gaan. We hebben geluk, Siebe slaapt in de buggy dus we hoeven vandaag niet na elkaar te bestellen maar eten tegelijk. Rond een uur of elf staat de muziek zo hard dat Siebe er wakker van wordt. Terug op de boot nemen we het afgelopen jaar nog eens door. We zijn het er over eens dat we het niet ons makkelijkste zeiljaar vonden. Het zeilen met Siebe was nieuw en niet altijd makkelijk. We hebben niet zoveel nieuwe zeilvrienden gevonden waardoor we ons soms wat eenzaam voelden. En het piraten / boot verkoop-dilemma speelde 8 maanden in ons hoofd. Ondanks dat hebben we genoten van Azie. De mensen zijn zo vriendelijk. Van Kupang in Indonesie tot hier zijn ze dol op baby&#039s. Van &#039hello baby&#039 tot kiekeboespelletjes met de vakkenvuller. We denken aan komend jaar, het jaar dat we gaan thuis komen! Ondertussen wordt om ons heen veel vuurwerk afgestoken en langzaam vult de hemel zich met tientallen lampionnen die opgelaten worden vanaf het strand. Een prachtgezicht. We denken vaak aan hoe het straks zou zijn in Nederland. Om weer in een huis te wonen en een vangnet van familie en vrienden om ons heen te hebben. Zijn we snel gewend of verlangen we volgend oud en nieuw terug naar ons strandje?

Ilse, Joost en Siebe


]]> 98.298616666667,7.7738333333333 Knoop doorgehakt Link

Na meer dan acht maanden twijfelen is er nu een knoop doorgehakt. Er gaat doorgevaren worden. Het grote probleem bij het maken van de beslissing is steeds geweest dat we Siebe aan boord hebben. Hij is klein en kwetsbaar en heeft bovendien geen inspraak in de hele zaak. Daarom gaan we altijd erg voorzichtig met hem om en de tocht naar de Rode Zee zat ons om die reden steeds niet lekker. Zonder Siebe was al dat getwijfel er zeker niet geweest. We hebben gevaarlijkere dingen gedaan op deze reis.[p] Nu heeft zich iets heel onwaarschijnlijks voorgedaan. Ilse&#039s oom Erik, die net vier dagen met ons heeft meegevaren, heeft aangeboden om mee te gaan als opstapper zodat Ilse en Siebe tijdelijk van boord kunnen. Voor ons is dat de uitweg uit het hele dilemma. We gaan dus gebruik maken van dit aanbod. Het plan is nu om met ons vieren van Thailand naar India te varen. Daar gaan Siebe en Ilse van boord en met het vliegtuig terug naar Nederland. Ik vaar met Erik door naar de Rode Zee, waar Siebe en Ilse weer aan boord komen en Erik terugvliegt naar Nederland. Wij varen vervolgens door de Middellandse Zee en Frankrijk terug naar huis. Het ziet er dus naar uit dat we deze wereldreis daadwerkelijk gaan afronden.[p] Uiteraard ga ik met Erik de meest veilige route varen. Dat betekent vanaf India met een hele grote boog naar Oman om zover mogelijk bij Somalie uit de buurt te blijven. Na Oman begint de Golf van Aden, een gebied waar veel piratenactiviteit is. Voor dat traject ben ik nog steeds bezig met het samenstellen van een groot convooi. Traditioneel gaan boten in groepjes van vier of vijf, maar het is de bedoeling dat dit convooi bestaat uit minimaal twintig boten waardoor extra bescherming van de kustwacht in Yemen verkregen kan worden. Ik heb het het &#039superconvooi&#039 genoemd en het lijkt erop dat er genoeg interesse is. Deze week ga ik beginnen met het aannemen van de aanbetalingen om het geheel meer stevigheid te geven.[p] De geplande vertrekdatum uit Thailand is 8 januari. Tot die tijd gaan we de boot klaarmaken voor vertrek. Er liggen een paar onderhoudsklusjes, maar dat is geen nieuws meer. Maar we kunnen het rustig aan doen en gaan met Siebe elke dag naar het strand hier. Dat vindt hij helemaal geweldig. We doen zijn zwembandjes om en weg is ie. Hij speelt in het zand, in het water of zwemt een stukje rond. Hij vermaakt zich helemaal zelf. Hij is ook totaal gefascineerd door vissen. Hij herkent ze in de visvijver van het restaurant, in de zee, in boekjes en dood gekoeld in ijs en roept dan &#039vis vis vis&#039.

Joost




]]> 98.29795,7.7740833333333 Bootwerk Link

We zetten nu pas weer iets op de site, want we zijn de laatste twee weken erg druk geweest. Dat komt vooral omdat we nog steeds twee plannen in de lucht aan het houden zijn. Het doorvaar-plan en het verkoop-plan. Voor het doorvaar-plan moesten we eigenlijk het water uit om het onderwaterschip van nieuwe antifouling te voorzien. Er kwamen teveel schelpen op de romp waardoor je afgeremd wordt. Voor het verkoop-plan moesten we ook het water uit om de hele boot weer eens goed in de verf te zetten. Hoe dan ook, dat we het water uit moesten was dus duidelijk. We hebben een goedkoop maar goed hotel geboekt vlak bij de werf om te overnachten en om een veilige en schone plek te hebben voor Siebe. Negen lange dagen werk en de boot was weer helemaal in topconditie, zowel onder- als bovenwater. Daarna kwam Ilse&#039s oom Erik die in Thailand woont op bezoek om vier dagen met ons mee te varen. Dat was erg gezellig en we konden zijn hulp goed gebruiken bij het maken van de verkoopfoto&#039s van de boot. Tegelijkertijd vraagt het doorvaar-plan ook aandacht. Ik ben namelijk bezig een heel groot convooi van jachten te organiseren onder leiding van een ervaren convooileider. Onderdeel daarvan is ook dat de kustwacht in Jemen op de hoogte wordt gebracht en ze ons nauwlettend in de gaten gaan houden. Terug naar het verkoop-plan. We moeten nog interieurfoto&#039s maken en daarvoor moeten we alle netten die we voor Siebe hebben opgehangen tijdelijk weghalen. En er moet nog een mooie tekst worden opgesteld. We hopen morgen de advertentie te kunnen gaan plaatsen. Overigens, als we wel doorvaren dan hebben we ook nog een nieuw grootzeil en marifoonantenne nodig en dat kost ook weer even tijd. Dit is een warrig verhaal aan het worden en precies zo voelt het ook aan in onze hoofden. Ondertussen tikt de tijd door en als we willen doorvaren moeten we toch uiterlijk 1 januari met de voorbereidingen beginnen. Als we besluiten niet door te varen dan zitten we hier vast en moeten we blijven rondhangen tot de boot verkocht is. We kunnen de boot ook achterlaten, terugvliegen en maar zien wat we er ooit voor ontvangen via een makelaar. Pijnlijk, vooral nu ie er zo mooi uitziet. De kans is klein dat er de komende twee weken een koper op onze advertentie komt, want volgens de makelaar is de gemiddelde verkooptijd hier zes maanden. Moeilijk moeilijk moeilijk.

Joost















]]> 98.415466666667,7.8797 Siebe is jarig! Link

Vandaag is een erg bijzondere dag voor ons, want precies een jaar geleden is Siebe geboren. Voor deze gelegenheid liggen we bij het eiland Phi Phi Lee. Voor degene die het iets zegt, hier is de film &#039The Beach&#039 opgenomen. Het is een prachtige baai omgeven door hoge steile rotsen. Aan het eind van de baai ligt een fantastisch mooi strand. Siebe wordt zoals gebruikelijk een half uurtje voordat het licht wordt wakker. We gaan samen met hem in zijn &#039floephoek&#039 zitten, de afgeschermde ruimte ter grootte van een tweepersoonsbed waar hij veilig kan spelen en slapen. Na &#039lang zal hij leven&#039 krijgt hij een eerste kadootje. Hij gaat er direct mee spelen. Als hij een beetje uitgespeeld is kleden we hem aan, trekken zijn zwemvest aan en gaan we meteen naar het strand. Er is nu nog schaduw. We ontbijten met ons drietjes op het strand en genieten van het fraaie uitzicht. Terwijl wij de koffie inschenken begint Siebe het strand te verkennen. Heuvels in het zand vindt hij prachtig. Hij kruipt ook zo naar de golven toe. Steeds iets verder, maar als er dan een wat grotere golf komt keert hij snel weer om. Tegen de tijd dat we terug gaan naar de boot begint het net drukker te worden in de baai. Deze plek is namelijk een enorme toeristische attractie. Dat betekent speedboten die van alle kanten de baai in komen scheuren, rondvaartboten die alles via de speakers nog eens goed toelichten en tientallen longtails met hun knallende tot buitenboordmotor omgebouwde automotoren. Binnen de kortste keren staat het strand vol mensen, maar wij hebben ons moment al gehad. Het is tijd voor Siebe&#039s ochtendslaapje. Als hij wakker wordt staat er een groot stuk cake met slagroom en een een-jaar-kaarsje te wachten op hem. We hebben geprobeerd hem het kaarsje te laten uitblazen ("Siebe, wat doet een walvis?"), maar hij blaast nog niet hard genoeg en ook niet in de goede richting. Daarna mocht hij het gaan opeten. Gedurende de rest van de dag hebben we hem de andere kadootjes gegeven van onszelf en familie en hij heeft vrolijk gespeeld. &#039s Middags zijn we nog een uurtje bij een buurboot op bezoek geweest. Zo was er tenminste nog een beetje het idee van visite. Daarna was het bijna donker en tijd voor bad. Siebe weet tegenwoordig wat de maan is. Hij herkent het in boekjes en ook in het echt. En zo zat hij daar buiten in zijn badje naar boven te kijken en heel zachtjes &#039maan maan&#039 te zeggen. Het is zo mooi zo&#039n klein kindje. Toen hij sliep hebben we samen nog eens de foto&#039s van een jaar geleden bekeken. Wat is er een hoop gebeurd en wat is de tijd snel gegaan.

Joost














]]> 98.764,7.679 Hong Link

Van Langkawi is het 120 mijl naar Phuket. Dat kun je in een nachttocht doen maar langs de kust van Thailand liggen aardig wat eilandjes zodat je ook in dagtochten naar Phuket kan hoppen. De eerste dagtocht vanuit Langkawi is slechts 15 mijl en dan zijn we eigenlijk al in Thailand. Nog niet officieel. Ons visum hebben we al geregeld maar in Phuket kunnen we pas inklaren. En ze vinden het daar schijnbaar niet erg als je een week doet over die 120 mijl. We vinden dit een erg mooi zeilgebied met aparte vormen steile eilandjes van limestone die uit zee steken. Limestone is een wat zachter gesteente waardoor de corrosie door zee en wind sneller gaat en er makkelijker stukken afbreken. Hierdoor ontstaan veel inhammen en grotten. Soms ontstaat er een hong. Dit is een grot die vanaf zee leidt naar een ruimte omgeven door steile rotswanden die naar boven open is. De enige uitweg is de grot. Er zijn er meerdere te vinden te zijn in dit gebied maar wij gaan de hong op Koh Muk bekijken. Erg hoog is deze grot niet dus we besluiten met laag water met de bijboot er in te varen. Moeilijk te zien waar je er nou in moet! We horen dat het bij het touwtje is maar dan nog twijfelen we of dat een goed idee is. Er staat ook wat deining dat lawaaierig om ons heen klotst. Lampje aan en ja, we gaan er in! Donker maar Siebe vindt het wel mooi met ons lampje. Na een stukje roeien zien we het licht aan de andere kant. Ver is het niet. En daar is een prachtig strandje. Omhoog kijkend inderdaad geen uitweg, wat een bijzondere plek! Weer terug op de boot maken we ons snel klaar om te vertrekken. Het weerbericht geeft wind uit het noordwesten, de richting waar we heen willen, voor de volgende dag. Al motorzeilend leggen we 37 mijl af en komen in het net niet donker aan op Phi Phi Don.

Ilse










]]> 98.770933333333,7.7292166666667 Langkawi Link

Langkawi is de eerste en meteen ook laatste plek in Maleisie waar we weer eens goed konden ankeren, zwemmen en naar het strand. Na de zwembandjestraining, die we Siebe in het zwembad hadden gegeven, kon hij zich goed redden in de zee. Hij had veel plezier met het zand, de zandtorentjes en het water. Langkawi is ook een belastingvrij eiland en we hebben meteen 400 liter diesel, vijf trays bierblikjes en twee sloffen sigaretten (voor vissers, piraten en ambtenaren) ingeslagen. [p] Het piratenvraagstuk is voor ons nog steeds niet opgelost. Behalve dan dat ze meestal geen genoegen zullen nemen met alleen een pakje sigaretten. In Langkawi hebben we met verschillende mensen gesproken die in 2008 en 2009 door de Golf van Aden zijn gekomen. Ook hebben we een stel ontmoet dat vorig jaar door Somalische piraten gegijzeld is gehouden in de bergen. Hierdoor hebben we een preciezer beeld gekregen van de situatie, maar het helpt niet echt bij het maken van een beslissing. Op dit moment komen de eerste boten van dit seizoen deze kant op door de Golf van Aden. We zullen zien hoe het deze verkenners vergaat. Wij hebben in ieder geval nog tot begin januari de tijd om te twijfelen. Overigens schijnt het ook mogelijk te zijn om particuliere bewaking in de vorm van een boot met zwaarbewapende Israeliers in te huren. Alleen is het voor de prijs van 10000 dollar per dag niet echt goedkoop te noemen. [p]

Joost


]]> 99.795333333333,6.2628333333333 Penang Link

Eigenlijk al sinds ons vertrek uit Nederland meer dan drie jaar geleden hebben we altijd in meer of mindere mate het gevoel gehad op te moeten schieten. Om verschillende redenen bleven we altijd in de achterhoede varen. Maar sinds we in Maleisie zijn is dat anders. We hebben bewust minder stops in Indonesie gemaakt waardoor we nu ineens in de kopgroep terecht zijn gekomen. Dat bevalt erg goed. De extra speelruimte in de planning geeft ons de vrijheid om ergens eens wat langer te blijven als het bevalt.[p] De afgelopen twee weken hebben we van deze vrijheid gebruik gemaakt om niet veel te doen. Eerst hebben we een week afgemeerd gelegen bij een luxe resort in Port Dickson waar we dagelijks met Siebe het zwembad in zijn gegaan. Toen het weer er goed uit zag, beter dan op de foto, hebben we een tweedaagse tocht gemaakt naar Georgetown op het eiland Penang. Georgetown is een leuke stad om doorheen te lopen. Overal zijn kleine winkeltjes waarvan de meeste er erg authentiek uitzien. Het totaal tegenovergestelde van een modern winkelcentrum vol winkels die overal hetzelfde zijn. Door de stad heen verspreid staan vele tempels, van het formaat huis tot aan een hal met daarin een enorm liggend boeddha-beeld.[p] In Maleisie wonen drie grote bevolkingsgroepen samen: moslims, Chinezen en Indiers. Er zijn dan ook restaurants in drie types. We hadden al regelmatig bij de moslims en Chinezen gegeten, maar in Penang hebben we het Indiaas eten ontdekt. Heel smakelijk. Uiteraard nog steeds allemaal voor prijzen waar je zelf niet voor kunt koken. Siebe eet ook een beetje mee. Hij vindt Naan-brood erg lekker en stukjes kip gaan er ook goed in. Interessant is ook dat al het varkensvlees in de supermarkt is geisoleerd in een &#039non-halal&#039 hoekje. De cassiere waar wij afrekende was denk ik zelf moslim, want hij durfde mijn halve kilo bacon niet aan te raken. Hij deed zijn handen eerst in een plastic zak, pakte toen het pak bacon op, keerde de zak er omheen en schoof het met een vies gezicht van zich af.

Joost










]]> 100.34388333333,5.41415 Gastenboek werkt weer! Link

Het gastenboek werkt weer! Dus voor iedereen die tevergeefs iets heeft proberen te plaatsen: het kan nu weer! We vinden reacties altijd erg leuk!

Joost
]]> 101.84545,2.47585 Malacca Link

In de veertiende eeuw vluchtte een verbannen Sumatraanse sultan naar Maleisie. Hij zocht een goede plek om handel over zee te drijven. Op een dag was hij aan het rusten onder een boom toen een van zijn honden een soort hertje aanviel. Uit zelfbescherming wist het hertje de hond in de rivier te duwen. De sultan was zo onder de indruk van het dappere hertje dat hij besloot dat hij hier een stad wilde stichten. Hij noemde de stad Malacca, naar de boom waaronder hij zat.[p] In de 21-ste eeuw vaart de Hafskip dit stadje vol geschiedenis binnen. Er liggen wat grote jongens voor anker maar Malacca is niet meer de drukke handelsplaats die het ooit was. Wij hoeven ons anker niet uit te gooien maar meren af in de haven die nog niet helemaal klaar is. Vanaf daar is het een stukje lopen naar het oude stadje. Nadat het een tijdje van de portugezen is geweest kwam Malacca in de handen van de Nederlanders. 150 Jaar zijn ze er geweest en hebben hun sporen achter gelaten. In het museum zagen we een maquette waar de Nederlanders een vestigingsstad met water er om heen van Malacca hadden gemaakt. Het portugeese kerkje hebben ze vernederlandst en het &#039stadthuys&#039 staat er nog. Speciaal voor de toeristen heeft men nu een molentje neergezet. We liepen net langs een gids die over de molen vertelde "This is a sign of the Dutch yes". Dat heeft vast indruk gemaakt ;-). In de haven ligt de eigenaar van &#039The Dutch Harbour Cafe&#039, een Engelsman met Nederlandse vrienden. Daar eten we heerlijke kroketten met friet van echte Hollandse aardappels. We hebben het erg naar ons zin in Malacca. We vinden het leuk dat er wat toeristen rondlopen. Als je de enige toerist bent voelen we ons een bezienswaardigheid en we vallen ook meteen zo op met onze blanke huid. En Siebe helemaal natuurlijk. Ze willen allemaal met hem op de foto. Hier valt dat gelukkig mee. Elke dag lopen we even het stadje in, bekijken of eten wat om te eindigen in het heerlijke koele winkelcentrum. Ik ben met Mirjam wezen shoppen. Voor het eerst zonder Siebe. En &#039s avonds zijn Joost en Frank biertjes in de stad gaan drinken en waren lekker laat weer terug. Siebe heeft weer een nieuwe truc, hij kan z&#039n tong uitsteken!

Ilse










]]> 102.24160666667,2.1882083333333 ABC Supreme Link

We zijn net aangekomen in Melaka. In drie dagtochten met de stroom mee zijn we hier heen gevaren tegelijk met de boot Noorderzon. Veel dreigende luchten en &#039s nachts veel geflits in de lucht als we voor anker lagen. Maar verder niks aan de hand. Alhoewel, wel een heleboel visnetten waar we voor moesten uitwijken. Een heleboel witte balletjes op een rij en aan de ene kant als je geluk hebt een visbootje en aan de andere kant een boeitje met een vlag erop. En alles zo laag dat je ze pas op het laatste moment ziet. [p] In Danga Bay, waar we in een gratis marina lagen, hebben we het erg naar ons zin gehad. Veel op pad geweest om dingen te kopen zoals bijvoorbeeld een nieuw scheerapparaat omdat daar de bladen zo verroest van waren dat het bijna een half uur duurde voordat Joost klaar was. We zijn er speciaal voor naar Singapore gegaan. Alle apparaten gevonden die we nodig hadden. Terwijl ik op zoek was naar een rok vermaakte Joost zich uitstekend in de Sim Lim tower, een winkelcentrum vol met electronica onderdelen zoals diodes en ledjes. De buren van de ouders van Joost wonen voor twee jaar in Singapore en die hebben we bezocht, dat was erg gezellig. Ze hebben ons meegenomen naar de Hollandsche club, compleet met kroket, kloonfrikandel en mayonaise. Een heel ander culinair hoogstandje hebben we, samen met Frank, Mirjam en Menno van de Noorderzon, in een restaurantje in Danga Bay gehad. Het toetje &#039ABC supreme&#039. Schijnbaar heel populair onder de Maleisiers maar wij hadden geen idee wat het was. Volgens de serveerster fruit met ijs. Klinkt goed, dus doe maar. Het bleek een allegaartje van zoet rose brood?, lyches, een soort bonen, mais en andere rare sliertjes wat ik niet naar fruit vond smaken. Het leek meer alsof ze de kliekjes van de dag er voor in een mooi kom hadden gedaan met een bolletje ijs er op. Om de ervaring compleet te maken had Joost maisijs gekozen. Ik heb voor het eerst in m&#039n leven m&#039n toetje niet opgegeten maar Joost vond het &#039best lekker&#039.

Ilse






]]> 102.24071666667,2.1864833333333 Danga Bay Link

Na een dagje in het zwembad van de jachthaven zijn we &#039s ochtends om 6.00 uur begonnen aan de oversteek via Singapore naar Maleisie. De tocht loopt door een qua scheepvaart heel druk gebied, want de zeestraat ten zuiden van Singapore verbindt de Indische Oceaan met het Verre Oosten. Meestal konden we wel aan de kant blijven varen en hadden we niet al te veel last van al die schepen, maar ergens moesten we toch de doorgaande route oversteken. De oversteek duurt met onze boot ongeveer twintig minuten en met schepen die vijf keer zo snel als ons varen is het behoorlijk lastig om te bepalen wat een goed moment is om te gaan. Gelukkig had ik mijn nieuwe gadget werkend gekregen: AIS. Dat is een systeem waarmee alle schepen inclusief richting en snelheid op de computer getoond kunnen worden. Toen er op het scherm een mooi gat verscheen zijn we gegaan. Interessant was dat het er buiten helemaal niet zo gunstig uit zag, maar al varende bleek AIS toch gelijk te hebben en gingen we mooi overal zoals gepland voor en achterlangs. Overigens is al dat elektronisch geweld niet per se noodzakelijk, want terwijl we aan het oversteken waren dobberde er ook een man in een kano die daar rustig aan het vissen was.[p] &#039s Middags kwamen we aan in de jachthaven van Danga Bay in Maleisie. De reden dat we hier heen zijn gegaan is dat deze jachthaven in aanbouw is en tot dat dat gereed is hoeft er geen liggeld betaald te worden! Verder kunnen we vanaf hier makkelijk een dagje naar Singapore en het scheelt weer gedoe om met de boot in en uit Signapore te komen. De Noorderzon lag er al een paar dagen en had voor ons een plekje geregeld bij de havenmeester. Dat was mooi, want het is gratis en dus ook erg populair. In ruil daarvoor hadden wij voor hun twee trays Bintang bier uit Indonesie meegesmokkeld, want bier is in Maleisie heel erg duur.[p] De eerste twee dagen hier zijn erg goed bevallen. Het is ook best gezellig zo met al die boten aan de steiger. Er worden zelfs activiteiten georganiseerd door de langliggers hier. Een van de activiteiten was een bezoek aan het open huis van een moslimfamilie. De ramadan is weer afgelopen en ter gelegenheid daarvan organiseren de moslims open huizen waar iedereen langs mag komen en eten krijgt. Om een reden die ons nog steeds niet helemaal duidelijk is werden alle zeilers in de haven hier ook voor uitgenodigd. Het scheen iets te maken te hebben met de baas van de haven die een vriend was van een parlementslid die weer rijke vriendjes had. Maar goed, gratis eten, dat slaan we niet af. Uiteindelijk stonden we daar met een groepje van zes zeilers in een tuin vol moslims en hoofddoekjes. We werden hartelijk welkom geheten door de gastheer en daarna helemaal volgepropt met eten dat verrukkelijk smaakte. Siebe was weer erg populair en ze wilden hem allemaal vasthouden en zich laten fotograferen met hem. Alsof het allemaal nog niet genoeg was kregen we toen we weggingen ook nog een envelop met een klein geldbedrag. Een beetje een maf uitstapje, maar goed, zij blij, wij blij, dus geen probleem. [p] Vandaag zijn we naar het winkelcentrum geweest. Wat een feest was dat. Alles is hier namelijk erg modern en makkelijk, maar de prijzen zijn nog steeds op het niveau van Indonesie. Dat vermoeiende afdingen hoeft hier niet en iedereen spreekt min of meer Engels. Het eten smaakt erg goed, alhoewel het soms een beetje aan de pittige kant is. Iedereen houdt schijnbaar van eten, want overal wordt van alles bereid. Verder is de moslimcultuur hier meer aanwezig. In Indonesie zag je een enkel hoofddoekje, maar hier is het allemaal wat serieuzer. Wat ook interessant is zijn de vele winkels vol met illegale dvd&#039s voor 80 eurocent per stuk. Geen enkel probleem hier. Wat alleen jammer is is dat we gewaarschuwd werden Siebe in de buggy goed in de gaten te houden, want er schijnen baby&#039s gestolen te worden. Brrr....[p] We blijven hier nog wel eventjes liggen. Er zijn weer wat bootprobleempjes opgedoemd die opgelost moeten worden en het is hier gezellig.

Joost










]]> 103.7235,1.4741 Foto's 2 Link

We zijn ondertussen aangekomen in Nongsa Point. De laatste haven die we in Indonesie aandoen. We liggen nu in een luxe marina met zwembad en aan de horizon zien we de wolkenkrabbers van Signapore. [p] Verder nog even de foto&#039s van de afgelopen tocht. De meeste zijn van ons bezoek aan het paaldorp op Kentar. Er is ook een foto bij van een van die visboten met hun ongelofelijk felle verlichting. Tijdens het zeilen hebben we Siebe voor de veiligheid binnen in bad gedaan.

Joost
















]]> 104.092,1.191 Paaldorp Link

Vandaag zijn we naar het dorp geweest. Kenmerkend voor dit gebied is dat de woningen op palen zowel boven het water als op het land staan. Waarom dat zo is weten we niet, want helaas sprak niemand meer Engels dan "how are you?". Het zag er in ieder geval prachtig uit. Allemaal constructies van hout, touw en een enkele spijker. Het ziet er gammel uit en dat is het ook. Alsof je in het decor van een Mad Max-achtige film loopt over een toekomst van de wereld zonder beton.[p] We legden onze bijboot aan bij een lange steiger, waar een stuk of vijf kinderen ons al op stond te wachten. Toen we over de wiebelende plankjes bij de kant aankwamen had er zich een hele groep verzameld. We hadden weer overtollige babyspullen meegenomen om weg te geven. Het is wel fijn om iets mee te nemen. Het geeft de expeditie een doel in plaats van dat we alleen maar een beetje rond willen koekeloeren. De oude kleertjes en speelgoedjes werden erg dankbaar in ontvangst genomen en net als in het vorige dorp direct verdeeld over alle moeders. Er was totaal geen gekibbel over wie wat kreeg. Een van de moeders nodigde ons uit in haar huis. Daar zaten we dan op de vloer in een van die paalwoningen. Er lag zeil op de grond en heel weinig kleine prulletjes, een ideale kruipomgeving voor Siebe dus. We waren uiteraard niet alleen. Een stuk of twintig toeschouwers vergezelden ons. De meisjes vonden het erg leuk om met Siebe te spelen. Wij kregen een glaasje fris dat smaakte naar hele zoete bubblegum en een paar koekjes waarvan een soort naar oliebollen smaakte. Ik heb een van de mannen daar gevraagd of ik vis kon kopen. Ze hadden geen vis, maar wel cumi cumi (sjoemie sjoemie). Dat is inktvis. Hij stuurde een jongen op pad en die kwam terug met een zakje met gedroogde inktvisjes van ongeveer 1 mm hoog. Interessant. Ik had gedacht inktvisringen te maken, maar hier is niet echt een ring van te snijden. De kinderen vonden onze digitale camera helemaal geweldig en wilden steeds op de foto en dan het resultaat bekijken. We hebben hun postadres gevraagd zodat we een paar afdrukken kunnen opsturen. Het kostte hen nogal wat moeite om hun eigen adres te achterhalen. Veel post krijgen ze waarschijnlijk niet. Uiteindelijk kwam er iemand aan met een oude envelop die hij ooit had ontvangen en konden we dat adres overnemen.[p] Terug op de boot heb ik me gewaagd aan de cumi cumi. Droog, taai en het smaakt naar vis. Een tweede hap nodigde niet echt uit. Later die dag kwam er weer een boot met daarin een aantal kinderen en een moeder langs. Deze mensen hadden we nog niet gezien. Blijkbaar was het verhaal dat we aan ruilhandel doen rondgegaan en wilden ze ook wel ruilen. We kregen een zak met een paar limoenen, wat chips-achtige snacks en een flinke stapel cumi cumi. Ze denken nu zeker dat we daar erg van houden. Toen barstten de vragen los. "Mister, t-shirt?", "Mister, lipstick?". Mister, schriften, pennen, sigaretten, babykleertjes, diesel, water en een heleboel andere dingen waar zij alleen het Indonesische woord van kenden en wij niets van snapten. Ze kunnen hier echt alles gebruiken en zijn heel dankbaar voor de voor ons meest onbenullige dingen. We hebben ze wat spulletjes gegeven, maar je komt er al gauw achter dat er geen eind aan komt. Na een twintig minuten dralen gingen ze weer terug naar het dorp. Heel langzaam roeide een meisje alleen een boot met zes personen meer dan een kilometer tegen de wind in. Ze maakten me ook nog duidelijk dat ik die cumi cumi in water moest doen. Er ligt er nu dus eentje te weken in een bakje, maar hij is nog niet tot leven gekomen.[p] Foto&#039s komen binnenkort als weer snel internet hebben.

Joost
]]> 104.76078333333,0.054516666666667 Kentar Link

We zijn vandaag de evenaar weer gepasseerd en daarmee terug op het noordelijk halfrond. Het geeft ons het gevoel weer wat dichter bij huis te zijn gekomen. Ook hebben we vandaag onze negendaagse zeiltocht vanaf Bali afgerond. Het was niet een hele snelle tocht, maar wel erg comfortabel. Alle dagen lang hebben we om beurten met Siebe gespeeld. Aan aandacht voor hem geen gebrek. We weten niet of het toevallig is, maar hij heeft in deze periode weer een aantal nieuwe dingen geleerd. Het meest indrukwekkende vinden we dat hij de knuffel-kiwi (vogel uit Nieuw Zeeland) gaat pakken als we vragen "waar is de kiwi?". Het eerste echte bewijs dat hij daadwerkelijk iets van ons begrijpt! Ook als de kiwi in een doos zit gaat hij er echt naar op zoek tot hij gevonden is. Hij noemt die kiwi trouwens "ki".[p] Het eilandje waar we nu liggen heet Kentar. Ziet er niet gek uit met veel groene begroeiing en palmbomen. Naast ons ligt een soort visvlot met daarop een klein rieten huisje. Ze vissen hier echt op de meest originele manieren! Vlak voor zonsondergang kwam er een kano met een man en een kind langszij. Ze waren op weg naar het visvlot om de nacht te gaan vissen en kwamen even een kijkje nemen. Het is alleen zo jammer dat wij geen Indonesisch spreken en zij geen Engels. Het zou zo leuk zijn om veel meer te weten te komen over hoe de mensen hier leven, maar er zijn maar heel weinig mensen die Engels spreken. Morgen gaan we het dorp hier verkennen, misschien dat daar iemand Engels spreekt.[p] Nadat het anker gevallen was zijn Ilse en ik meteen de zee ingesprongen. Het klimaat is hier zo heet en vochtig dat je wel de hele dag in het water kan liggen. Daarna hebben we Siebe in zijn blootje in de kuip gezet met de waterslang. Zo&#039n straal water vindt hij heel erg interessant. Toen zijn haartjes gewassen en in bad gedaan. Alle drie weer schoon. Ilse en ik hebben een biertje gedronken en Siebe knabbelde op een soepstengel. Een erg ontspannen middag.

Joost
]]> 104.76078333333,0.054516666666667 Vreemde lichten Link

Als je &#039s nachts varend land nadert is het eerste dat je ervan ziet meestal de lichtkoepel van een stad. Eergisteren toen het donker werd leek het alsof er voor ons vijftig kleine stadjes lagen. Vijftig lichtkoepeltjes aan de horizon. Alleen was er volgens de kaart helemaal geen land in die richting. Na een tijdje veranderde een van die lichtkoepeltjes in een heel fel licht. Als een flitser van een fotocamera die continu aan staat. Nadat we verder het veld in waren gevaren waren we omringd door felle lichten en koepeltjes. Het bleken visboten te zijn die met het felle licht waarschijnlijk de vissen lokken. Het moet daar wel een erg goede visstek zijn geweest, want waarom zouden ze anders allemaal in dezelfde 20 bij 20 km gaan vissen? Later in de nacht passeerden een van de boten ons dichtbij en konden we zien dat ze van voor tot achter boven de boot een lijn hebben lopen met daaraan een stuk of twintig van die extreem felle lantaarns. Vreemd genoeg gingen die lantaarns ineens uit toen ze dwarsscheeps van ons waren. Alleen een paar kleine lampjes waren nog aan. Toen legden ze de boot stil en deden ze ook die laatste lampjes uit. In het licht van de sterren kon ik hun totaal onverlichte boot nog net zien dobberen. Ik begon me toch een beetje af te vragen wat nu de bedoeling was. We gaan nu toch geen gekke piraten-dingen doen? En toen floep, alle lampen sprongen weer aan en de boot voer verder. Waarschijnlijk waren de vissers nieuwsgierig naar wat voor ongebruikelijk schip daar voer en deden ze al het licht uit om henzelf niet te verblinden. Over piraterij raakt niemand meer uitgepraat tegenwoordig. Het is moeilijk om je daar niet door te laten beinvloeden en helaas bekijken ook wij daardoor iedere boot die je nadert of ook maar iets afwijkends doet met argwaan.

Joost
]]> 109.11613333333,-2.37135 Kookworkshop Link

Na ons uitstapje naar Ubud zijn we nog een week in Lovina Beach in het noorden van Bali gebleven. We vinden Lovina erg leuk. Elke dag eten we warm op de kant. Zo goedkoop, daar gaan we niet zelf voor koken ;-). Elke keer kiezen we weer wat anders van de menukaart. De meeste dingen kennen we wel uit de Nederlandse &#039Chinese&#039 keuken zoals nasi goreng, babi pangang en sate ayam. Ik wilde daar wel meer van weten en besluit om toch wel een keer zelf te koken. Niet op de boot maar een kookworkshop op de kant. Ik heb geluk, ik ben de enige en krijg priveles. Van te voren mocht ik vijf gerechten kiezen die ik wilde leren maken. De kokkin Sri spreekt goed Engels en ze heeft een hulpje die helpt met snijden en in de pan roeren. We maken onder andere een curry met 14 soorten kruiden en gado gado, gekookte groente met satesaus en ei. Het basisidee van de verschillende sausen is steeds hetzelfde. Alle kruiden klein snijden en met de vijzel stampen tot het een saus wordt. Erg leuk om te doen en mooiste was dat Joost mocht helpen met alles op eten. Sri vermaakt Siebe dus we eten een keer tegelijk. Joost vond het de beste gerechten die hij tot dan toe had gehad. Ik heb alles goed opgeschreven dus hopelijk lukt het om het ook op de boot te maken. Alle kruiden zijn gekocht maar van uitgebreid koken komt nu niet veel, want we zitten sinds drie dagen weer op zee. We zijn op weg naar Singapore maar willen nog een paar stops in Indonesie maken. Nog 600 mijl te gaan...

Ilse
]]> 122.3737,-5.2354833333333 Balitourtje Link

Van Noorderzon, de Nederlandse boot die met ons in Brisbane lag, krijgen we het telefoonnummer van Ponidi. Ponidi rijdt je een hele dag rond in zijn auto voor 25 euro. Dat vinden we niet duur en ook handig met Siebe omdat je dan kunt stoppen wanneer je wil. Zo komt de maxicosi toch nog van pas. In Indonesie doen ze niet aan babystoeltjes en er zijn geen gordels achterin maar Joost weet &#039m goed vast te knopen. De natuur op Bali maakt erg veel indruk op ons, zo anders dan wat we tot nu toe gezien hebben. Dat komt vooral door de prachtige rijstvelden die je overal ziet. Schuin op de helling als terrassen zodat ze met een slim systeem alles onder water kunnen zetten.Tempels hebben ze ook heel veel op Bali. We hebben een drijvende tempel in een bergmeer gezien. Het aantal etages van het dak hangt af van de soort tempel. Omdat deze drijft krijgt hij er wel elf. De eerste dag eindigen we &#039s middags in Ubud in een hotel, vlakbij het apenbos. Vanaf ons balkon zien we er af en toe een paar langskomen. [p] Ubud is een cultureel stadje waar we een dag blijven. Er zijn elke avond dansvoorstellingen en heel veel winkels die kunst verkopen. Vooral de abstracte kunst ziet er erg gelikt uit en voor veertig euro koop je een enorm doek. Er is vanalles te zien en tussendoor smullen we in een van de vele restaurantjes hier. Met Siebe is dat niet altijd handig omdat hij wil rondkruipen. Gelukkig hebben ze ook een paar tentjes met een lounge. Dan zit je aan een lage tafel met veel kussens. Dat vinden we wel handig voor Siebe. Hij eet wat kale rijst en gekookte wortel mee. De serveersters zijn dol op baby&#039s en als we geluk hebben komen gaan ze even een rondje met Siebe lopen zodat we tegelijk kunnen eten. Op de stoep is het goed oppassen waar je loopt want voor deuren zie je kleine bakjes gemaakt van palmblad met daarin bloemblaadjes, gekookte rijst, een koekje en wierook staan. Dat zijn offers en worden elke dag ververst.[p] De volgende dag gaan we weer terug. Ponidi komt ons ophalen en we rijden via een andere weg terug naar Lovina Beach. De weg slingert de berg op en bovenop is een restaurant met een prachtuitzicht op een vulkaan. Daar lunchen we maar Siebe vindt het even niet zo leuk. Iets te veel eettentjes voor hem geweest de afgelopen dagen waar hij niet naar hartelust kon rondbewegen. We hebben genoten van al het moois maar zijn toch blij weer op de boot te zijn. Dat is toch een stuk makkelijker met Siebe ;-).

Ilse




















]]> 115.02131666667,-8.1592 Foto's Link

Na een nacht serieus zeilen met een windkracht zeven schuin van voren zijn we moe maar voldaan aangekomen op Bali. Dit gaat voor de komende twee of drie weken onze ligplaats worden. Eventjes niet steeds verhuizen. En onze eerste indruk is dat dit helemaal geen slechte plek is om te liggen. Goede ankergrond, boatboys die de was doen, goedkope maar lekkere restaurantjes en er lopen hier meer toeristen waardoor we gelukkig geen bezienswaardigheid meer zijn.[p] Nog even kort commentaar op de foto&#039s die eigenlijk bij de voorgaande verhaaltjes hoorden maar die niet meegestuurd konden worden door de langzame internetverbinding: een varaan die enthousiast hapt naar een vissekop, de kale bergen bij Komodo, Siebe die de boot als speeltuin begint te zien, Siebe die bij mij staat terwijl ik aan het zenden ben, drie jongetjes in een holle boomstam die snoepjes van ons krijgen, Ilse die belaagt wordt, de winkel waar we bananen hebben gekocht en onze gastvrouw die het eten opschept.

Joost











]]> 115.02131666667,-8.1592 Gelegenheidsrestaurant Link

Het dorpje Kananga op Sumbawa is een dorp dat blijkbaar weinig toeristen ziet. We wandelen door de straatjes en zijn echt een bezienswaardigheid. Achter de ramen van huizen verschijnen overal nieuwsgierige hoofden, hele groepen mensen komen op ons af gelopen met de kinderen rennend voorop. Overal klinkt het "hello mister!". Moeders met babies zijn bijzonder geinteresseerd in Siebe. Het is jammer dat we nauwelijks Indonesisch kennen en verder dan het uitwisselen van de leeftijd in maanden van onze babies en het beantwoorden van de vraag jongen of meisje komen we niet. Tussen al die mensen hebben we niemand kunnen vinden die Engels spreekt. Iedereen is erg vriendelijk en lacht naar ons, maar we voelen ons een beetje hulpeloos. Onze doelen hier zijn een restaurant en een markt of winkel met groente en fruit. Het woord voor restaurant kennen we, maar aan de reacties te zien is er geen. Voor groente en fruit kunnen we eigenlijk alleen op het woord pisang (banaan) komen. We worden naar een heel klein winkeltje gewezen met blikjes eten en trossen bananen die aan het dak hangen. We kopen er een tros. Op de terugweg komt er weer een hele groep mensen op ons af. Een vrouw gebaart naar een huisje waar we in moeten gaan om te eten. We gaan naar binnen, gevolgd door een groep van zo&#039n vijftien kijkers. De bewoonster van het huis begint wat water uit een emmer te scheppen en aan de kook te brengen in een pannetje op een klein gaspitje op de grond. Het lijkt erop dat haar huis speciaal voor deze gelegenheid een restaurantje is geworden. Ze is ongeveer een kwartier bezig met koken. Die vijftien kijkers blijven ons al die tijd nog steeds vol interesse observeren. Dan gebaart ze dat we op de grond kunnen gaan zitten en krijgen we allebei een kommetje met mie en gehaktballetjes. Het smaakt heel goed. Terwijl we het opeten zijn er nog steeds dertig oogjes op ons gericht. Onze gastvrouw wandelt ondertussen een beetje met Siebe heen en weer. Als we het op hebben halen we een zak afgedankte babyspullen tevoorschijn. Daar lijken ze heel blij mee te zijn en binnen een minuut is alles verdeeld over de aanwezigen zonder enige discussie. We vragen hoeveel de rekening is. Dua puluh, 20000 Rupiah oftewel anderhalve euro. We zeggen gedag en gaan terug naar onze boot. En het dorp gaat weer verder met waar het mee bezig was.

Joost
]]> 117.76828333333,-8.1387666666667 Snorkelen Link

De omgeving van Komodo waar we nu zijn is echt een heel mooi zeilgebied. De omgeving ziet er vooral geel uit met droge bergen, een enkele boom en wat mos. We hebben er gisteren de hele middag van genoten toen we naar een volgende plek zeilden. Onderwater is het ook erg mooi. Er zijn hier heel veel goede duik en snorkelplekken. Gisteren hebben we gesnorkeld bij een zogenaamde &#039bommie&#039. Dat is een hoge onderwaterberg in diep water. Vaak is daar veel koraal en zijn er mooie vissen te vinden. Heeft de naam &#039bommie&#039 uitleg nodig? Als je de bommie niet ziet terwijl je aan het varen bent dan is het BOEM! Deze snorkelplek was een van de beste van de hele reis tot nu toe. In de Pacific was het koraal allemaal vrij saai, wit en grijs, van kleur, maar hier vonden we felgeel, felgroen, felrood, felblauw, van alles! Het snorkelen doen we tegenwoordig met ons drieen. Ilse en ik gaan om de beurt snorkelen. De ander houdt een paraplu tegen de zon boven Siebe. Hij vermaakt zich prima in de bijboot. Vooral het motortje is populair. Als hij uitgespeeld is valt hij soms in slaap. Waarschijnlijk door het gedobber in de golven.

Joost
]]> 119.56898333333,-8.4476666666667 Komodovaranen Link

Na drie nachten zeilen komen we aan op het eiland Rinca. We zijn erg blij dat we zulke goede wind hadden hierheen want Indonesie is berucht om de windstiltes en dus veel motoren. We komen &#039s ochtends aan en het is lastig een goede ankerplek te vinden. Het is heel diep, van honderd meter loopt het vrij snel op naar dertig meter en dan ben je al vlak bij de kant. Wij hebben zestig meter ankerketting wat betekent dat we in maximaal twintig meter ons anker kunnen uitgooien. Het anker houdt het best als je 3 tot 5 keer de diepte van het water aan ketting uitgooit. We vinden een mooi plekje op 26 meter diepte. Onze zestig meter ketting is niet lang genoeg dus besluiten we er nog vijftien meter lijn aan vast te maken. Na een paar uur uitrusten van onze tocht kijken we buiten en zien we dat we zijn gaan krabben. We liggen tussen vrij hoge bergen met valwinden en slingeren daardoor veel achter ons anker. Hmmm... Geen zin om te verhuizen maar zo kunnen we natuurlijk niet blijven liggen. Joost heeft erg veel moeite om de lijn en de ketting op te halen. Bij de volgende boot willen we wel een elektrische ankerlier ;-). We besluiten heel dicht bij de kant te ankeren en daar is het nog twaalf meter diep. Toch maar doen. En daar liggen we dan met uitzicht op het strandje waar we niet aan wal durven. Want er lopen komodovaranen. Reuzehagedissen van ruim drie meter lang. En ze zien er niet bepaald vriendelijk uit. Een toeristenboot heeft een enorme vissenkop aan een tak opgehangen waar ze al springend een hap van nemen. Erg indrukwekkende dieren en die lopen hier zomaar in het wild rond! Later zien we ook apen op het strand rondlopen. Geen idee wat Siebe er van vindt. Hij kijkt maar vindt het water ook erg interessant. Zijn nieuwste truc is zwaaien naar iedereen maar naar de komodovaranen zwaait hij niet.

Ilse


]]> 119.67078333333,-8.7861666666667 Corruptie in Kupang Link

Na onze illegale stop in Nembrala zijn we naar Kupang gevaren om officieel in te klaren. Kupang staat bekend als de meest corrupte stad in Indonesie en je moet bereid zijn om links en rechts onduidelijke bedragen zonder bon te betalen. Men noemt dat "cigarette money" en op het moment is dat per instantie zo&#039n $10-$20. Er zijn vier instanties die bezocht moeten worden: quarantaine, immigratie, douane en havenmeester. De kantoren liggen ook nog eens een eind uit de stad en als de juiste persoon niet aanwezig is, dan wordt het een eindeloos durend project. Wie hier geen zin in heeft kan een zogenaamde agent inschakelen die al het werk en smeergeld regelt voor de vaste prijs van $250. Er is er maar eentje in Kupang en hij heet Napa. Wij vinden dat een behoorlijk bedrag dus ik ga proberen het zelfstandig te regelen.[p] Als eerste de quarantaine. Na een dag wachten ontmoet ik officier Abdullah in een cafe bij de boot. Hij vult het papierwerk razendsnel in. Dat is dan $20 zegt hij. Ik zeg dat ik niets wil betalen. Hij werpt tegen dat hij het mij voor dat geld makkelijk maakt en mijn boot niet gaat doorzoeken. Nou goed dan, we sluiten de deal op $10. Als extra service zal hij me wel even op zijn brommer naar immigratie brengen. Dat klinkt goed, dus ik stap achterop zijn brommer (uiteraard zonder helm, men zit hier zelfs met baby&#039s los onder de arm op een brommer...). Alleen in plaats van naar immigratie te rijden brengt hij me naar het huis van Napa, de agent die $250 rekent. Wat is dit voor land? Ik zeg dat ik geen agent wil. Dat is prima en zonder te hoeven betalen brengt Napa me deze keer echt naar immigratie. Immigratie is snel klaar met onze paspoorten na het smeergeld te hebben afgedongen van $20 naar $10.[p] Vervolgens de douane. Ik ga deze keer met een minibusje dat vol zit met scholieren. Ze vinden het allemaal heel grappig dat ik geen woord Indonesisch spreek en beginnen aan me te plukken, foto&#039s te maken en proberen me zoveel mogelijk te laten betalen voor de rit. Hmpf. Bij de douane kom ik terecht in het kantoor van douanebeambte Remi. Remi legt me uit dat ik een probleem heb. Ik moet een borgsom betalen voor de boot en krijg die terug bij het verlaten van het land. Hij laat me een enorm dik wetboek lezen (in Indonesisch) waar het verhaal over de borgsom beschreven staat. Voor onze boot komt dit op iets meer dan $10000. Ik zeg hem dat ik dat geld niet heb. Een half uur lang blijven we aan elkaar op een hele rustige manier onze situaties uitleggen. Uiteindelijk zegt hij dat de enige andere manier is om een agent te nemen. Napa dus. Hij zou dan garant staan voor het geld. Ik leg Remi uit dat ik geen $250 wil uitgeven voor dit doel, wetende dat andere havens in Indonesie deze achterhaalde wet helemaal niet toepassen. Bovendien is het duidelijk dat Remi een groot stuk van die $250 onder de tafel van Napa ontvangt. Dan stelt Remi voor om Napa te bellen en ook op kantoor te laten komen. Hij zal Napa dan wel zeggen dat hij een betere prijs met mij overeen moet komen. Ik krijg zijn telefoonnummer voor het geval ik er niet uitkom met Napa. Napa komt op kantoor, ze babbelen wat in het Indonesisch en dan is onze bijeenkomst afgelopen. Buiten vraagt Napa me hoeveel ik dan wil betalen. Ik zeg $50. Hij zal er over "denken" (vragen aan Remi of hij het daarvoor doet) en me daarna opbellen. De rest van de dag zal ik niets meer van hem horen.[p] Terug in de stad heeft Ilse contact gelegd met een Australier die hier aardig bekend is en hij geeft haar het nummer van ene Robin die goede contacten in de Indonesische regering heeft. Ik bel hem op en hij blijkt de goede persoon te zijn. Hij vraagt me om namen en telefoonnummers en zegt er direct mee aan de slag te gaan. De volgende ochtend om acht uur komt ineens de douane langs op onze boot. Ze zijn in drie minuten uitgekeken zonder ook maar iets te vragen, dat is positief. Napa is er ook en hij neemt mijn papieren mee om alles in orde te maken. Nog steeds geen prijs genoemd ("sssshh, ssshh, niet hier"). Robin belt me later en zegt dat alles in orde komt als ik Napa $100 betaal. Aan het eind van de middag belt Napa dat alles klaar is. Ik ga naar hem toe en hij is tevreden met de $100. Ik eigenlijk niet, maar na vier dagen te hebben geprobeerd in te klaren ben ik blij dat we er eindelijk vanaf zijn. Terug naar de boot, anker omhoog en vlak na zonsondergang varen we weg van Kupang.[p]

Joost


]]> 123.57346666667,-10.159433333333 Nembrala Link

Het was eigenlijk de bedoeling vanaf Ashmore Reef noord-noordoost te varen naar Kupang op Oost Timor om in te klaren. Alleen eenmaal op zee werd al gauw duidelijk dat de windrichting dit niet toe ging laten. We hadden geen zin in gedoe en besloten daarom naar een makkelijker te bereiken bestemming te gaan. Dat was het dorpje Nembrela op het eiland Roti waar we vanmorgen vroeg aankwamen. We zetten meteen de bijboot in elkaar en gaan op verkenning uit. Het is direct duidelijk dat we hier in een heel ander soort land zijn. Er liggen allerlei vreemdsoortige boten in de baai welke wij nog niet eerder ergens hebben gezien. Op de kant komt er een groepje jongens op ons af en stelt vragen in het Indonesisch. We maken er weinig van behalve de vraag hoeveel maanden oud Siebe is.[p] Het dorp zelf ziet er echt uit zoals je van een authentiek dorp verwacht. Allerlei verschillende soorten huizen losjes geordend langs een hoofdweg. Sommige zijn van steen, andere van riet. De mensen in het dorp zijn erg vriendelijk en vrolijk. Met Siebe in de buikdrager is het niet moeilijk om contact te maken. Ilse heeft een soort van gesprek met een andere jonge moeder. Haar baby is acht maanden oud. De buikdrager vindt ze een bijzonder interessant ding, dat kennen ze hier niet. Verderop staat een kraampje dat diesel (solar) verkoopt in oude flessen. Dat kennen wij dan weer niet.[p] Voor de kust van dit dorp zijn goede surfgolven en er zijn daardoor wat surfers in het dorp te vinden. We raken aan de praat met een Zwitserse surfer, Gilbert, die in het lokale pension logeert. Hij is al vier jaar in Indonesie en beheerst de taal. Hij legt het een en ander uit en helpt bij de vragen die we hebben. De baas van het pension brengt ons koffie met donuts. We willen dat betalen, maar hij zegt dat het gratis is. We mogen ook blijven lunchen en helpen de versgevangen makreel op te eten. Al het water dat men hier drinkt wordt eerst gekookt op een houtvuur. Het water bij de lunch smaakt daarom naar rook. [p] We hebben ondertussen vijf plastic zakken verzameld met daarin afval van twee weken inclusief heel veel vieze luiers van Siebe. Daar willen we graag vanaf. Alleen blijkt er niet zoiets te zijn als een afvalcontainer of enige vorm van infrastructuur om afval af te voeren. Men adviseert om een gat te graven en het daar in te stoppen. Daar willen we toch echt niet aan en besluiten de troep dan nog maar even met ons mee te sleuren. Als we weer terug bij de bijboot zijn zien we ineens onze vrienden van Cheers een afvalverbrandingsvuur op het strand aansteken met benzine uit de buitenboordmotor. Ze hadden het gevraagd en het was allemaal prima. Verbranden lijkt ons een betere optie dan het plastic zo onder de grond stoppen en ik begin onze zakken ook in het vuur te gooien na te hebben gecontroleerd of er geen afgesloten flessen bij zitten die uit elkaar kunnen knallen. De kinderen van het dorp zijn zeer geinteresseerd in het afval dat ik sorteer. Ze halen er twee plastic bierflessen, een oude speen van Siebe en een niet-werkende zuignap van een stuk speelgoed uit voor een tweede leven.[p] Dat was onze eerste dag in Indonesie. We hebben ons goed vermaakt. Dit belooft een land met verrassingen te gaan worden voor ons.

Joost



]]> 122.81933333333,-10.8834 Ashmore Reef Link

Na vijf dagen op zee komen we zaterdag aan op het Ashmore Reef. Een rif midden in zee dat bij Australie hoort en waar ze een aantal boeien hebben gemaakt om aan af te meren. De douane van Australie heeft hier standaard een boot liggen om vluchtelingen vanuit Indonesie in de gaten te houden. Dat ligt hier 130 mijl vandaan. Indonesie mag traditioneel vissen hier en dat doen ze in zeilboten van hout zo groot als Hafskip met zeilen gemaakt van stof. Op zo&#039n zeilboot zitten zo tien man en ze koken op een houtvuur aan boord. Een motor hebben ze niet, ze zeilen zo kris kras tussen de riffen door. Voor boten zoals wij die dat te spannend vinden is er een mooi kanaaltje met groene en rode tonnen aangelegd. Alleen komen wij aan tegen zonsondergang en de riffen zijn nauwelijks te zien en de kleuren van de tonnen moeilijk te onderscheiden. Maar we willen wel graag naar binnen. Onze vrienden, Steven en Toya, van de boot Cheers komen ons helpen. Met hun snelle bijboot zijn ze zo bij ons en varen een stukje voor ons uit. We pakken een boei en we liggen heerlijk stil. Zondag doen we het rustig aan, we snorkelen en laat in de middag gaan we met Siebe op het strandje spelen. In het begin blijft hij op een plek zitten en eet wat zand. Gelukkig wrijft hij het dit keer niet in zijn ogen. Langzaam wordt hij vrijer en begint wat rond te kruipen. Siebe heeft er een enorme speelruimte bij!

Ilse



]]> 122.98238333333,-12.238266666667 Vaarwel Australie Link

We hebben Australie definitief verlaten. Het land waar we het langste van alle landen op onze reis zijn geweest. Twaalf maanden in totaal, terwijl we bij vertrek drie jaar geleden niet eens van plan waren er te stoppen. En dat ons eerste kind hier geboren zou worden hadden we toen al helemaal niet verwacht. Australie zal daardoor voor ons altijd een speciale status houden, maar eerlijk is eerlijk, het land op zich heeft niet zo&#039n bijzondere indruk op ons gemaakt als sommige andere plekken waar we zijn geweest. Het is een Westers land dat in grote lijnen lijkt op wat we in Nederland gewend zijn en daardoor minder verrassend. Verder lijkt de grote attractie de enorme leegte en ruimte te zijn, maar we zijn er achter gekomen dat we het leuker vinden om hier en daar wat dorpjes met mensen tegen te komen. Ondanks dat was het voor ons een prima plek om geweest te zijn. Het was erg gezellig met alle mensen die we vooral in Brisbane hebben leren kennen. Verder zijn we erg dankbaar voor de eerste klas medische voorzieningen die bij de geboorte van Siebe hard nodig waren. En ik heb een baan gevonden en ons reisbudget kunnen aanvullen voor de terugweg. [p] Over de terugweg gesproken. De hoe-terug-vraag begint steeds meer op de voorgrond te raken. Het knelpunt is natuurlijk de uit de hand gelopen piraterij in de Golf van Aden. We hebben even overwogen om rond Zuid Afrika te zeilen, maar dat wordt zo&#039n haastwerk dat we die optie hebben laten vallen. Grofweg staan er nog drie opties open: doorvaren via de Golf van Aden, doorvaren en met een alternatieve bemanning door de Golf van Aden en Ilse en Siebe met het vliegtuig sturen of de reis niet afmaken en de boot in Azie verkopen. We zijn er nog totaal niet uit. Gelukkig hebben we nog wat bedenktijd.[p] Terwijl ik dit schrijf hobbelt de boot rustig over de golven op weg naar het onbewoonde Ashmore Reef waar we even stoppen voordat we Indonesie in duiken. Aan de verhalen te horen is daar geen gebrek aan nieuwe indrukken en ook niet aan grote hoeveelheden mensen. Precies waar we aan toe zijn zou je zeggen. We zullen het zien. [p]

Joost
]]> 127.35,-12.15 Darwin Link

Ondertussen liggen we al weer ruim een week in Darwin. We genieten er erg van om even niet te hoeven zeilen. Ons visum voor Australie loopt af op 3 augustus en we zijn van plan tot de laatste dag hier te blijven. Aan het strand is een leuke jachtclub met koud bier en goed, goedkoop en veel eten. We zijn daar al een aantal keer geweest. Rustig aan maken we onze boot klaar voor Indonesie. Tot de verbeteringen behoort een zoutwaterkraan in de keuken om drinkwater te besparen. Dat is in Indonesie vaak moeilijk te krijgen. Verder verbouwen we onze boot tot een fort op het gebied van muggen zodat we de hele serie tropische ziektes buiten kunnen houden. [p] Siebe heeft de laatste twee weken ineens de kunst van het staan onder de knie gekregen. In het begin een beetje wiebelig, helemaal omdat we toen nog aan het zeilen waren, maar nu begint hij al behoorlijk stevig te staan. Nog niet los, maar wel met maar een hand vast. En hij schuifelt zo&#039n beetje langs de bank binnen en kan ook oversteken naar de andere kant. Elke dag is er wel weer een nieuw dingetje dat hij doet of kan. Toen hij laatst in bad zat hielden we een bakje met kleine gaatjes in de bodem omhoog zodat er straaltjes water uit kwamen. Hij probeerde steeds maar het waterstraaltje te pakken. [p]

Joost








]]> 130.82643333333,-12.426066666667 Aboriginals Link

Onze nieuwsgierigheid naar de Aboriginals is groot. Op de kant gekomen zien we een bord waarop staat dat als je alcohol mee het eiland op neemt daar een boete voor staat van duizend dollar. Dat is ongeveer zeshonderd euro. In het verleden zijn er problemen geweest met alcoholmisbruik in deze gemeenschappen, vandaar de maatregel.[p] Het Aboriginaldorp ligt een kilometer of vier lopen. Al snel vinden we de weg en zien we wilde paarden lopen en hier en daar wat rook opstijgen uit stukken verbrande begroeiing. De weg is van rood zand. Het voelt een beetje alsof we in een filmdecor lopen. Een mysterieuze sfeer. Siebe valt al gauw in slaap bij Joost in de rugdrager. We lopen langs het vliegveldje, bestaande uit een landingsbaan zonder hek. Er staat een mast met een telefoonantenne: er is hier mobiel bereik. Het duurt niet lang voor we de eerste huizen zien. Bij sommige staat een auto en er lopen een paar honden op straat. We gaan eerst op zoek naar de &#039traditional land owner&#039, zeg maar het stamhoofd, om te vragen of we een kijkje mogen nemen. Mooi, daar loopt iemand, eens even vragen waar de traditional land owner is. Via via vinden we Johnny uiteindelijk, zittend met wat vrienden aan een tafel onder de schaduw van een boom. Hij vindt het goed dat we even rondkijken. Eigenlijk zei hij: "Je loopt hier toch al rond?". We geven hem de cake en daar is hij erg blij mee. Hij deelt &#039m meteen uit. [p] We wandelen wat rond en kopen een ijsje. Ze hebben een supermarktje dat vanuit Darwin bevoorraad wordt. Prijzen het dubbele van op het vaste land. In het kunstcentrum zijn een paar Aboriginals aan het werk. De een beschildert grote schelpen, iemand is bezig met een mooi schilderij en twee vrouwen weven prachtige mandjes van riet. In allerlei kleuren. Ik vraag of ze het riet verven maar ze blijken het zo te vinden op het eiland. In het algemeen is men niet zo spraakzaam tegen ons. We raken aan de praat met een blanke man die hier werkt en komen wat meer te weten. In deze gemeenschap wonen driehonderd mensen. Ze zijn van alle gemakken voorzien, hebben wasmachines en televisies. Niks traditioneels meer? Jawel, ze mogen nog schildpadden vangen en eten en doen dat ook. Niet zijn smaak. En ze delen alles met elkaar, bootjes, auto&#039s en zelfs hun huizen. Het verbranden van bos blijkt overigens opzettelijk te worden gedaan om de grond vruchtbaar te maken. [p] Het was leuk om in dit dorpje rond te lopen, onze nieuwsgierigheid is bevredigd. Alhoewel een goed beeld vormen in drie uurtjes natuurlijk niet echt mogelijk is. We zijn net op de terugweg als we een auto horen aankomen. Het is heet en ik heb wel zin in een lift en steek m&#039n duim op. Het is Johnny met een vriend. Natuurlijk krijgen we een lift. Als we er zijn vraagt de vriend of we niet wat sterke drank aan boord hebben. We zeggen dat we niets hebben en lopen naar onze bijboot. Hmmm, die lift is ineens wel verdacht ;-).

Ilse




]]> 133.35878333333,-11.660666666667 Arnhemland Link

[b]We zijn vandaag aangekomen in Arnhemland na vijf dagen op zee. Arnhemland is een gebied in het noorden van Australie dat is aangemerkt als Aboriginal-land. We zijn nu al meer dan een jaar in Australie en hebben eigenlijk vrijwel niets meegekregen van deze oorspronkelijke bewoners. Omdat het met een boot geen probleem is om in dit normaal lastig te bereiken gebied te komen, wilden we toch wel even een kijkje nemen.[/b][p] We liggen geankerd bij South Goulburn Island, op aanraden van onze buurman op de ankerplek in Cairns die dit gebied uitgebreid had bezeild. Dit zou een vriendelijke en open gemeenschap zijn. We hebben er nog niets van gezien, want het dorpje ligt aan de andere kant van het eiland, vier kilometer verderop. We hebben het vandaag even rustig aan gedaan. Siebe in bad, biertje met salamiworst, lekker gegeten met verse tonijnbiefstuk (vangst van de dag). En het uitzicht hier is ook niet slecht met fraaie rode en witte kliffen die doen denken aan foto&#039s van Australie in de toeristenfolders.[p] Morgen gaan we op onderzoek uit. Een klein obstakel is dat je om hier aan land te mogen gaan, eerst schriftelijk toestemming van de gemeenschap moet hebben. We hebben wel een verzoek ingediend, maar we weten niet of we de toestemming hebben gekregen. Hopelijk komen we ermee weg door te zeggen dat het verzoek nog in behandeling is. Tevens heeft Ilse een cake gebakken die we weg kunnen geven. Van de ene kant lijkt het hier niet heel primitief meer te zijn. Er staan moderne brandstoftanks op de kant en we zagen vandaag een klein vliegtuigje van het eiland wegvliegen. Van de andere kant, er stijgen op verschillende plekken om ons heen rookwolken van vuren op. We zijn erg benieuwd hoe de Aboriginal in 2009 leeft. Wordt vervolgd.

Joost



]]> 133.35878333333,-11.660666666667 Krokodillen Link

[b]Die krokodillen houden ons in ons hoofd wel bezig hier. Dat je niet moet gaan zwemmen is logisch en ook niet zo&#039n probleem. Alleen als je ook je bootje niet meer in en uit kan stappen bij de kant dan wordt het toch lastig. Het schijnt namelijk dat krokodillen nog wel eens mensen pakken die vlak bij de waterkant staan. Maar gelukkig hebben we ondertussen wat nuances geleerd van de lokale bevolking die het probleem beter beheersbaar maken.[/b][p] Het is acht uur &#039s ochtends als we het noordelijkste puntje van het Australische vasteland bereiken. Een mooie mijlpaal vinden we na de 2700 kilometer die we vanaf Brisbane naar het noorden hebben gevaren. Wat erg grappig is na zo&#039n tijd in de wildernis te hebben gezeild is dat er ineens een stuk of twintig toeristen op die noordpunt staan te koekeloeren. We varen de punt om en gooien direct daarachter ons anker uit bij een prachtig mooi strand. Het zou wel leuk zijn om even naar de kant te gaan, maar wat nou als er een krokodil bij het strand ligt? Van de andere kant, het water is heel erg ondiep voor een heel lang stuk en glashelder. We concluderen dat we daardoor zo&#039n beest toch van mijlenver moeten kunnen zien aankomen en besluiten het maar eens te gaan proberen.[p] Geen krokodil te bekennen, maar als we het strand oplopen en daar een krokodil-waarschuwingsbord zien, dan vragen we ons toch af of dit nou wel de bedoeling is. Er zit een aboriginal man op het strand die ons wel een kenner lijkt. Hij kent de omgeving inderdaad goed en zegt dat de krokodillen een stukje verderop bij de rotsen zitten, maar dat ze nooit bij dit strand komen. Dat valt dus mee. Maar desondanks zitten we wel vliegensvlug in de bijboot als we terug naar de boot gaan.[p] We hebben ook geen idee hoe die beesten er eigenlijk uit zien in het water en hoe ze precies te werk gaan. Iemand anders vertelt ons dat ze eruit zien als drijvende boomstammen. Voor je je bijboot ingaat moet je dus even goed kijken of er geen boomstammen in de buurt drijven. Ik vraag nog of ze niet onder water liggen te wachten tot je vlak bij het water bent en ze dan ineens aanvallen, maar dat schijnt toch niet erg gebruikelijk te zijn. Men is er hier niet zo erg van onder de indruk lijkt het.[p] De volgende dag zeilen we door naar Thursday Island. Als we er bijna zijn zie ik ineens een boomstam naast de boot die tegen de stroom in drijft en ineens onder water duikt. Spannend, zou dat er eentje zijn? Ilse en ik blijven naar het water turen tot we er zijn. We zien nog twee vreemde plonzen, maar geen echte boomstammen meer. [p] Maar de volgende ochtend op de ankerplek ligt er eentje hoor. Gewoon op de kant, tweehonderd meter van de boot. En het is een forse ook, zeker langer dan ikzelf ben. Daar wil ik toch eigenlijk wel een foto van hebben. We hebben sinds Brisbane een camera met een goede zoomlens, maar dat bootje wiebelt toch teveel. Ik probeer steeds iets dichterbij te komen, maar als ik op zo&#039n dertig meter afstand ben tilt hij zijn hoofd op, kijkt naar mij, zet vier stappen en glijdt zo weg onder water. Niets meer van te zien. Geen boomstam. Hmmm.... interessant... ik ga maar snel terug naar de boot. [p] Op dit eiland is er gelukkig een drijvende steiger waar we de bijboot aan kunnen aanleggen als we de kant op willen, dus we hebben hier even geen krokodillenangst. Alhoewel, het schijnt ook wel eens voor te komen dat ze een bootje aanvallen omdat ze er een soortgenoot in zien. Nouja, dat is vast een uitzondering zullen we maar denken...

Joost







]]> 142.24155,-10.59375 Op weg naar de top Link

Na een paar dagen wachten begon het te waaien op Lizard Island en zijn we er vandoor gegaan. Onze nieuwe bestemming is de top van Australie. Daarna kunnen we eindelijk weer linksaf slaan naar het westen. De afgelopen twee dagen en nachten hebben we continu doorgezeild. De wind was goed en er is hier toch niet erg veel te beleven. Dit gebied is ontzettend afgelegen. Op het traject van 650 kilometer is er slechts een miniscuul dorpje. Het enige andere teken van beschaving zijn de vuurtorens. En dat zijn er heel veel, want de route door het Great Barrier Reef is niet eenvoudig. Overal liggen riffen in de meest wilde vormen. Het veiligste is het om alles overdag te varen, maar dan zouden we er wel erg lang over doen. We hebben dus twee nachten lang gespeurd naar de verschillende knipperpatronen van de vuurtorens. Dat is wel even wat anders dan oceaanzeilen waarbij je heen kunt varen waar je wilt zonder iets te raken! Vanochtend waren we behoorlijk moe geworden en hebben we een ankerplek opgezocht zodat we vannacht even goed bij kunnen slapen. Uiteraard niemand te bekennen. Zwemmen is er trouwens ook niet bij want we zitten nu ver in het land van de krokodillen...

Joost
]]> 143.19841666667,-11.95625 Lizard Island Link

[b]De windsok die ik lang geleden in de Carieb in elkaar heb geknutseld komt nu weer mooi van pas. Een windsok is een zak van stof die aan een kant open is en je boven je luik vast maakt. Omdat je voor anker altijd de wind van voren hebt krijg je zo een briesje door de boot. Eigenlijk willen we vandaag weg maar er is nauwelijks wind en waarschijnlijk komt de wind dinsdag weer terug. Het stuk tussen Cairns en Cape York staat bekend om dat het er altijd waait maar nu dus even niet. Maar dat is niet erg, we vermaken ons hier op Lizard Island prima. [/b][p] Joost vertelde over de Captain Cook Lookout. Inmiddels zijn we al in de oude voetsporen van Cook getreden en hebben de top beklommen. Dat was een pittige klim met Siebe bij Joost in de rugdrager. Eenmaal boven vonden we het nog best lastig om de uitgang door het Great Barrief Reef te zien. Een paar dagen later zijn we met Steve en Toya van de catamaran &#039Cheers&#039 (uit Namibie) voor een dagtochtje meegevaren naar een van de uitgangen van het rif. Aangezien daar meestal veel vissen rondzwemmen vanwege de harde stroming. Bij het buitenste rif daalt de zeebodem van een meter of twintig naar een kilometer of twee. Joost en ik snorkelen om de beurt zodat er altijd iemand bij Siebe is. Het water is heel helder en op het rif zwemmen heel veel mooi gekleurde vissen. Het koraal zelf is niet zo kleurrijk. Langs het rif zie ik een haaitje zwemmen (met een zwarte vin dus niet gevaarlijk) en we ontdekken een enorme kabeljouw. De kabeljouw laat zich gerust door Toya en Steve aaien. Op de ankerplek is het water minder helder maar is genoeg moois te zien. Bijvoorbeeld schelpen van ruim anderhalve meter lang. Ze hebben een enorme mond waardoor ik er niet eens boven durf te zwemmen :-).[p] Donderdag heb ik een leuk verjaardagsfeest. Na twee keer achter elkaar jarig te zijn geweest op volle zee vind ik een feestje extra bijzonder. Ik word verwend met chocola door Siebe en van Joost krijg ik een mooi armbandje en een interessant tijdschrift over baby&#039s. Frans en Sylvia van Moet komen precies vandaag aangevaren en hebben een Spaanse Makreel gevangen onderweg. Ze hebben naast hun twee kinderen ook drie gasten aan boord waarvan er een chefkok blijkt en een leuk hapje van de vis maakt. Cheers komt en Jeunesse en Dale van de boot &#039Zinc&#039. In korte tijd hebben we veel zeilvrienden gemaakt en allemaal zijn ze van plan net als wij richting Thailand te varen. De kuip van Hafskip is volgeladen met 11 volwassenen, 1 kind en 2 babies en een hoop lekkere hapjes en zelfgebrouwen bier.[p] Met Siebe gaat het ook goed. We hebben een netje gemaakt om ons dubbele bed in de kajuit zodat hij naar hartelust kan rondtijgeren zonder er van af te vallen. Hij is nog langzaam maar daar gaat vast binnenkort verandering in komen. Hij kan ook op handen en knien zitten te wiebelen en laat zich voorover vallen om vooruit te komen. Tussendoor brabbelt hij gezellig dadada, bababa, wahwah en lacht naar iedereen!

Ilse






]]> 145.45211666667,-14.660116666667 Cairns Link

De afgelopen twee weken hebben we grotendeels in Cairns doorgebracht. De eerste indruk van de stad was niet best. Goedkope hostels, $10 steak restaurants, tourbureaus en didgeridoowinkels zo ver we maar konden kijken met daar tussendoor zwermen jonge backpackers op zoek naar de beste manier om hun moeizaam verdiende fruitplukgeld zo goed mogelijk uit te geven. Maar goed, er was in ieder geval ook een grote supermarkt wat voor zeilers weer een zeer interessante bestemming is. [p] Een paar dagen later zaten we binnen in de kajuit te ontbijten toen we ineens geroep hoorde buiten. Het bleek de boot Moet te zijn met Frans, Sylvia en familie, zo rechtstreeks aangekomen uit Nieuw Caledonie. Met hen hadden we in Nieuw Zeeland veel tijd doorgebracht, maar ze daarna niet meer gezien. We wisten wel dat ze naar Cairns wilden komen, maar niet wanneer. Het was geweldig om elkaar weer te ontmoeten. Hun kinderen waren flink gegroeid en zij hadden Ilse natuurlijk alleen zwanger gezien. Nu was Siebe er ineens! [p] Verder waren er weer een aantal bootklussen op de lijst verschenen. Ja, dat is iets dat blijkbaar nooit ophoudt. Maar gelukkig bleek er in Cairns een enorm industrieterrein te zijn met werkelijk iedere winkel die ik maar kon wensen. We hebben een zeil laten repareren, een nieuwe boom gekocht (de ook nieuwe boom uit Brisbane was na het eerste tochtje al krom), een nieuw navigatielicht voor boven in de mast (de oude was niet veel feller meer dan een kaarsje) en nog wat kleine dingetjes. [p] Eergisteren zijn we toch maar weer vertrokken uit Cairns. Ons visum voor Australie loopt namelijk af op 3 augustus, dus we kunnen niet te lang treuzelen. Om goed op te schieten hebben we de nacht doorgezeild. Dat was niet erg ontspannen. Het Great Barrier Reef ligt hier dicht langs de kust en de scheepvaartroute gaat er min of meer door heen. Dat betekent goed op de vuurtorens en de kaart letten, want we willen niet in het donker op een rif varen. Verder voeren er ook nog behoorlijk wat boten en waaide het stevig. Even kort slapen met de eierwekker zoals op de oceaan was er zeker niet bij. Waarschijnlijk dat we daarom de komende stukken toch maar als dagtochten gaan doen. [p] In de middag kwamen we aan op Lizard Island. Dit is het eiland waarvan kapitein Cook de hoogste berg heeft beklommen om een uitweg te vinden naar open zee toen hij met zijn schip de Endeavour opgesloten zat binnen het rif. Die wandeling staat voor ons nog op het programma. Leuk om zo&#039n historische plek de bezoeken.

Joost
]]> 145.45211666667,-14.660116666667 Hinchinbrook Channel Link

[b]We hebben onze eerste ankerplek in tropisch Australie verlaten en zijn rustig aan richting het noorden aan het varen. Er staat een paar dagen nauwelijks wind en we maken van de gelegenheid gebruik om het gebied waar we ons nu bevinden beter te verkennen. Grote afstanden komen wel weer als de wind terug is volgende week, we zijn tenslotte geen motorboot.[/b][p] Vanaf Magnetic Island zijn we naar het Hinchinbrook Channel gegaan. Dat is een smalle doorvaart tussen Hinchinbrook Island en het vaste land. &#039s Ochtends komen we aan bij het begin van het kanaal nadat we met hoogwater over de ondiepe ingang zijn gevaren. Daar gooien we ons anker uit voor een korte stop. De stroming draait zich namelijk tegen ons en het is dan slimmer om gewoon te wachten tot het weer mee stroomt. We komen daar onze eerste wereldzeiler sinds Brisbane tegen. Tot nu toe hebben we eigenlijk alleen lokale boten gezien, maar deze boot kwam uit Namibie. Naar eigen zeggen de enige uit dat land. Ze gaan ook naar Indonesie en we wisselen wat tips en geruchten uit. Hopelijk gaan we binnenkort meer internationale boten tegenkomen. Omdat iedereen met hetzelfde plan bezig is is dat vaak erg gezellig.[p] Na de lunch halen we het anker weer op en varen we door naar een klein eilandje midden in de rivier. Een prachtige plek. Het Hinchinbrook Channel kenmerkt zich door lage mangrove bosjes op de voorgrond en op de achtergrond hoge pieken van Hinchinbrook Island en het vaste land. Vaak hangen tussen die pieken ook nog slierten wolk wat het geheel nog fraaier maakt. Het is volle maan en &#039s nachts wordt het water zo vlak als een spiegel. We genieten echt van ons uitzicht. [p] De volgende dag varen we vroeg weer verder het Hinchinbrook Channel uit, want we hebben dan de stroom weer mee. Ik probeer maar weer eens te vissen. Het is me nog nooit gelukt iets te vangen in Australische wateren. Na een tijdje controleer ik eens of er niet weer zeewier aan de haak zit. Daar lijkt het namelijk wel op. Maar als ik het aas binnen heb blijkt er zowaar een kleine makreel aan te hangen. Niet heel spectaculair, maar wel een goed formaat voor een twee persoons diner. Siebe moet het nog even doen met geprakte wortel, maar ik ben wel sterk aan het overwegen om hem binnenkort ook eens vis te laten proeven. Ilse bakt een brood zodat we wat eten betreft weer goed voorzien zijn.

Joost










]]> 146.15181666667,-18.159666666667 Grote granieten blokken Link

Vandaag hebben we een mooie wandeling gemaakt. Het was wel even zoeken naar het begin van het pad want we moesten er een stukje water voor doorwaden. Magnetic Island&#039s landschap is bijzonder doordat er overal granieten blokken liggen, klein of zo groot als een huis en afgerond door erosie. Ooit door vulkanische activiteit naar de aardoppervlakte geworpen. Het pad begint met een flinke klim en eindigt in een prachtige baai. Bij Joost in de rugdrager zit Siebe lekker te slapen. Verder niets bijzonders te vertellen maar wel foto&#039s te laten zien!

Ilse








]]> 146.85845,-19.11335 Magnetic Island Link

[b]We liggen weer. Na een tocht van zeven dagen non-stop op zee laten we het anker vallen bij Magnetic Island. Het blijft een geweldig gevoel om aan te komen. De voldoening van weer een nieuwe tocht succesvol te hebben afgerond. En het comfort van een boot die stilligt en waar je doorheen kan lopen zonder je overal vast te hoeven houden. Het vertrek naar zee na zo lang stilgelegen te hebben was een beetje spannend, maar we kunnen het nog, ook met een baby.[/b][p] Magnetic Island ziet er leuk uit op het eerste gezicht. Kenmerkend zijn grote ronde granietblokken die overal rond het eiland liggen. Wij liggen in een rustige en grote baai met nog een paar andere boten. Ruimte genoeg. Vandaag wilden we naar de kant gaan voor een eerste verkenning. Ik was bezig het bijbootje klaar te maken toen er een vissersboot met zijn boeg vlak bij ons kwam. Voorop stond iemand die vroeg of we een lift naar de kant konden geven. Ze hadden een zieke aan boord die naar de dokter moest. Dat was natuurlijk geen probleem. Ik heb de jongen afgezet op het strand en toen ik terugvoer zwaaide een ander bemanningslid van de vissersboot naar me. Toen ik bij hem aankwam gaf hij me een forse zak vol enorm grote, versgevangen garnalen! En een korte uitleg hoe ik ze moest bereiden. Zo, die zak is meteen de koelkast ingegaan.[p] Op de kant ging het er gemoedelijk aan toe. Een paar eettentjes en een supermarkt en veel meer was er niet. Her en der zaten wat mensen, maar het was zeker niet druk te noemen. We hebben een tijdje zitten praten met een wat ouder Australisch stel nadat we gevraagd hadden te helpen met de bijboot het strand op slepen. Ze hadden zelf maar liefst zes kinderen en ze vonden Siebe erg leuk. Contact leggen lijkt met een baby toch makkelijker te gaan. [p] De rest van de dag hebben we niet veel bijzonders gedaan. Ilse heeft de naam van de boot op de romp geschilderd, een vereiste om Indonesie in te komen. Ik heb &#039s avonds de garnalen volgens instructies bereid en ze waren heerlijk. Verder dan de halve zak zijn we niet gekomen, dus morgen eten we zeker weer iets met garnaal.

Joost








]]> 146.85845,-19.11335 Familie op zee Link

[b]Het eerste eiland van de Whitsunday groep is in beeld, de meest noordelijke plek waar we vorig jaar gekomen zijn. De windstilte is voorbij en we hebben nu een goede windkracht vier van achter. Na de zeezieke start gaat alles voorspoedig. [/b][p] Het zeilen op zee met Siebe erbij is erg leuk. Normaal gesproken is er niet veel werk te doen, de boot vaart zichzelf. We hebben dus veel tijd om met Siebe te spelen. Vooral voor mij is dat iets nieuws. Ik merk duidelijk dat ik tijdens mijn negen tot vijf baan in Brisbane een stuk minder mee kreeg van zijn leventje. Het is zo luxe om samen voor hem te kunnen zorgen. Onder zijn wieg hebben we permanent een tweepersoonsbed gemaakt wat zijn veilige speelomgeving is geworden. Links en rechts liggen kussens zodat hij niet te hard tegen de kant kan rollen. Hij lijkt het continue bewegen van de boot als normaal element van zijn omgeving mee te nemen. Alles is natuurlijk nieuw en dit is gewoon weer een nieuw ding. We hebben een nijntje knuffel opgehangen en die zwiept steeds heen en weer. Siebe ziet er echt een uitdaging in om hem te pakken en hij wordt er al aardig goed in. Nee, wij hebben geen batterijen nodig om speeltjes te laten bewegen.[p] Verder hebben we ons oude ritme opgepakt van &#039s middags warm eten en afwassen en &#039s nachts afwisselend wacht houden. Het wachtschema was altijd vier uur op vier uur af, maar dat hebben we nu aangepast. Ilse gaat tegelijk met Siebe slapen van zes uur &#039s avonds tot middernacht. In die periode wordt hij zelden wakker. Als hij dan later gaat spoken heeft Ilse toch wacht en kan ze hem tussendoor voeden. Ik kan dan tot &#039s ochtends vroeg slapen. Dit bevalt ons allebei erg goed. [p] Naar verwachting komen we maandag op Magnetic Island aan. We hebben dan een flinke slag naar het noorden gemaakt vanaf Brisbane en willen dan langzaam in dagtochten naar Cape York zeilen, het noordelijkste puntje van Australie.

Joost



]]> 149.99203333333,-20.984633333333 Afscheid van Brisbane Link

[b]Tweede dag op zee. Zo zeeziek ben ik nog nooit geweest. Niks houd ik binnen, zelfs geen water. Ik kan alleen nog maar op mijn rug liggen en het liefst slapend. Maar er is ook nog een klein schatje dat mijn aandacht nodig heeft. Siebe heeft nergens last van en speelt gezellig naast me op bed en af en toe lukt het me om een liedje voor hem te zingen terwijl Joost de wacht houdt.[/b][p] Het water stroomt hard de rivier af. Gelukkig krijgen we hulp van buren met bijbootjes en door een lang touw aan een andere boot vast te knopen weten we ons los te krijgen uit te palen zonder wat te raken. Dat gaat wel lekker snel zo met stroom mee! Net de eerste bocht om besef ik me dat we nu echt weg zijn uit Brisbane. Ik voel tranen over m&#039n wangen lopen. We hebben het zo fijn gehad hier! Veel leuke mensen leren kennen. En Brisbane blijft voor altijd wat speciaals houden omdat Siebe hier geboren is. Een collega van Joost probeert ons uit te zwaaien maar is steeds net te laat en ziet ons net een bocht omvaren. Vriendin Henriette pakt het slimmer aan en haar lukt het zelfs ons op twee plekken uit te zwaaien! Na een paar uurtjes laten we het anker vallen achter &#039Mud Island&#039 onder een prachtige regenboog. Harde wind maar ondanks dat liggen we goed. De volgende dag kunnen we weer profiteren van de stroming en zeilen we tussen de tonnen door de Moreton Bay uit. [p] We zijn weer op zee! Er staat een deining van bijna drie meter en golven van twee meter. Langzaam voel ik me steeds slechter. Joost voelt zich ook niet helemaal goed. Dit zijn we niet meer gewend na negen maanden stil liggen. M&#039n nachtwacht weet ik nog vol te houden maar daarna ben ik volledig lam. We nemen voor het eerst pilletjes tegen zeeziekte. Met Joost gaat het snel beter. Bij mij duurt het wat langer omdat we eerst via de mail willen checken of ik ze wel mag nemen vanwege de borstvoeding. Maar na 24 uur beginnen ze te werken en ben ik ineens weer hersteld! Wat een verschil. En het is ook zo nodig om je goed te voelen met een kleintje aan boord. Zeeziekte duurt meestal de eerste drie dagen dus ik zal niet schromen de volgende keer snel actie te ondernemen. [p] Vierde dag op zee. We zijn op weg naar Magnetic Island bij Towsville, een heel stuk naar het noorden. We hopen dat we daar in een keer heen kunnen varen. Het zeilen wisselen we af met windstiltes op de motor. Vandaag in zo&#039n windstilte spelen er ineens dolfijnen voor de boeg! Een stuk of zes vermaken zich prima en wij ook, heerlijk om naar te kijken.

Ilse



]]> 152.14333333333,-23.044983333333 Bijna klaar Link

We liggen nog steeds in Brisbane. Het klussen is een beetje uit de hand gelopen, maar dat is eigenlijk geen nieuws meer. Zo gaat het altijd met klussen. De meest originele problemen doen zich steeds weer voor en voor je het weet ben je zo weer een dag of wat verder. Maar vandaag, na bijna drie weken, zijn we dan weer helemaal klaar. En we hebben een paar fraaie verbeteringen doorgevoerd waar ik toch even een paar foto&#039s van wil plaatsen.[p] Het meest opvallend is een rek achterop waar onze twee zonnepanelen op gemonteerd zijn. Eentje heeft altijd kwetsbaar aan de reling gehangen en de andere was net nieuw en had nog helemaal geen plaats. Op deze manier zijn ze uit de weg, kan niemand er tegenaan varen en geven ze nog wat schaduw ook. Verder hebben we nu een lange rails op de mast waarmee de zogenaamde "boom" makkelijk kan worden opgeborgen. De boom gebruiken we bij het zeilen wanneer de wind van achteren komt. Voorheen duurde het soms wel een uur om de boom goed te installeren. We hadden daar meestal weinig zin in met als gevolg dat we of te langzaam of behoorlijk de verkeerde kant op voeren. Verleden tijd dus, want met dit systeem moet het in vijf minuten gebeurd zijn. Tot slot heb ik een deel van de elektrische installatie gereorganiseerd. Dat was niet de eerste keer, maar ik geloof dat het nu echt goed is.[p] Het wachten is nu op goed weer, want op dit moment is het nogal wild. Je zou het niet zeggen want het zonnetje heeft goed geschenen de laatste dagen, maar vlak ten zuiden van hier woedt een flinke storm die zes meter hoge golven alle kanten uit stuurt. Een jacht heeft geprobeerd toch uit te varen, maar dat was niet echt een succes. Zie foto. Hopelijk is alles maandag weer rustig en kunnen we vertrekken.

Joost






]]> 153.03168333333,-27.47245 Griep Link

[b]We zijn weer terug op de boot. Het was opnieuw een flinke vliegreis, maar gelukkig had Siebe het aardig naar zijn zin in de hangwieg. Veel merkten we niet van de varkensgriep. Een angstige enkeling op het vliegveld liep rond met een mondkapje op. In ons vliegtuig waren verschillende mensen aan het hoesten en snotteren waaronder ook ik met mijn Nederlandse verkoudheid die een week geleden ineens begonnen was. De Australische autoriteiten bleken de zaak echter een stuk serieuzer te nemen.[/b][p] Ongeveer een uur voor de landing worden er formulieren verspreid waarop je moest invullen of je last had van griepverschijnselen zoals hoesten, koorts, loopneus enzovoort. Tja, wat kan ik doen? Ik ben toch echt aan het hoesten, dus vul ik maar &quot;ja&quot; in. Ilse had onderweg wat last van keelpijn gegeven, dus ook &quot;ja&quot;. Het is dan de bedoeling dat we de bemanning van het vliegtuig informeren. We roepen een stewardess, maar zij weet ook niet wat we moeten doen. Het is allemaal nogal nieuw. Ze gaat weer weg om het uit te zoeken. We vragen ons ondertussen af of die andere tien verkouden mensen aan boord zich net zo netjes als wij melden. [p] Ondertussen is het vliegtuig geland. Iedereen is al druk bezig zijn handbagage uit de rekken te pakken als er wordt omgeroepen dat we op onze stoel moeten blijven zitten omdat er Australische &quot;health officials&quot; aan boord komen. Wij hebben toch niet veroorzaakt dat er nu meer dan driehonderd personen een kwartier moeten wachten?[p] Wel dus, want dan is het zover. Een juffrouw met mondkapje voor komt recht op ons af. Wij moeten ook allebei een kapje omdoen en een serie vragen beantwoorden. Ondertussen klinkt het uit de speakers: &quot;This is your captain speaking. Aan boord bevindt zich een patient die symptomen van een mogelijke swine flu besmetting toont...&quot; We moeten nu wachten tot het hele vliegtuig leeg is, waarna ik onder escorte naar de dokter moet. Ik roep nog even tegen de rij achter me dat ik zeker niet in Mexico ben geweest. Daar moeten ze wel om lachen. [p] Als laatste verlaten we het vliegtuig. We lopen langs een man met een warmtecamera op een statief. Daarmee wordt schijnbaar iedere passagier hier gescand op koorts. Daarna mogen we door een speciale quarantaine gate naar de dokter. Een meevaller, want de andere passagiers staan nog in lange rijen te wachten. Bij de dokter is het allemaal vrij gauw klaar. Geen onderzoek of niets. Ik hoef alleen maar te zeggen dat we niet in probleemlanden zijn geweest en het mondkapje mag al weer af en we kunnen onze bagage gaan ophalen. Ilse vraagt nog of we een foto mogen maken van mij in quarantaine. Nee, dat mag niet want het is een restricted <klik> area. Oeps, foto is al gemaakt. Ilse belooft de foto direct te verwijderen.[p]

Joost


]]> 153.03168333333,-27.47245 In Nederland Link

Alles is nog kaal maar de knoppen aan de bomen staan op openspringen. In de afgelopen drie weken is alles uitgekomen, fris groen aan de bomen en vele bloemen. Het is lente in Nederland! Wat een geluk hebben we met het weer. Maar het mooiste van alles is dat we na bijna drie jaar weg te zijn geweest familie en vrienden weer in onze armen kunnen sluiten. Wat heerlijk iedereen weer te zien. En elke keer als je na lange tijd iemand ziet lijkt het wel alsof je elkaar de maand ervoor nog gesproken hebt. Dat vind ik bijzonder aan de tijd. Drie jaar is onvoorstelbaar lang maar je gaat zo weer met elkaar door waar je gebleven was. Bijna alsof je niet weg bent geweest.Niemand is echt veranderd, een paar hebben een nieuw huis of een nieuwe baan. Maar waar je echt aan merkt dat je lang bent weg geweest is het zien van kinderen. Neefjes en nichtjes zijn ineens de lucht in geschoten. En wij brengen Siebe met ons mee terwijl bijna niemand mijn zwangere buik in het echt heeft gezien. Het is zo leuk om Siebe aan iedereen te laten zien, het voelt als verlate kraamvisite. En Siebe geeft iedereen zijn mooiste lach. [p] Nederland vinden we nog steeds leuk. Het is zo makkelijk dat iedereen Nederlands praat. Niet verwonderlijk natuurlijk maar de afgelopen jaren ben ik behoorlijk gewend geraakt om alles maar te roepen tegen Joost. Nederlands is onze &#039geheimtaal&#039 geworden waarin ik ook minder charmante opmerkingen maak. Soms vergeet ik dat dat niet kan en zeg bijvoorbeeld bij vrienden in de tuin dat de aanbouw van de buren zo lelijk is. We hebben flink wat rondgereden door het heerlijk platte Nederlandse landschap en ontdekte op de snelwegen het enige minpuntje van Nederland. Het lijkt wel alsof de wegen nog drukker zijn geworden. Een file om drie uur &#039s middags moet je niet vreemd van opkijken. En dat zet ons wel aan het denken. Dat als we straks terug zijn met de boot daar niet aan mee willen doen door te gaan wonen in de stad waar we werk vinden. Zodat je met de fiets naar je werk kan. Fietsen kan nergens zo goed als in Nederland, dat herwaarderen we nu enorm. Ik vind het leuk Nederland nu met andere ogen te bekijken, het is hier zo gek nog niet. Onze tijd in Nederland vliegt voorbij, aankomende vrijdag gaan we terug naar Brisbane. We hebben veel zin in het vervolg van onze reis met daarin alle tijd voor Siebe. En veel zin om daarna echt in Nederland thuis te komen.

Ilse











]]> 5.8797333333333,51.956866666667 Nederland Link

[b]Het is half elf &#039s avonds en we zijn nog steeds door de boot aan het rommelen. Allemaal voorbereidingen voor vertrek, want vannacht om drie uur vertrekt ons vliegtuig naar Nederland! Jawel, we gaan een maand op vakantie naar ons thuisland.[/b][p] Afgelopen vrijdag heb ik mijn laatste werkdag gehad en afscheid van mijn collega&#039s genomen door samen in een tentje in de stad te lunchen. Zes maanden werken zijn ineens al weer voorbij. Het weekend zijn we bezig geweest met slim inpakken van spullen. Siebe is nieuw op de boot, maar ook een hele lading babybenodigdheden. Dat neemt toch aardig wat ruimte in en we willen zoveel mogelijk andere, nutteloze spullen mee naar Nederland nemen. [p] We vinden het wel erg spannend om na meer dan tweeenenhalf jaar weer terug te gaan. En de familie staat ook helemaal op zijn kop. Behalve Ilse&#039s moeder heeft nog niemand Siebe in het echt gezien, dus dat wordt een groot feest! We logeren bij mijn ouders en het schijnt dat mijn moeder een complete babykamer heeft ingericht met allerlei snufjes die we op de boot niet hebben zoals een commode en een box. We hebben er zin in![p]

Joost







]]> 153.03168333333,-27.47245 Australische huizen Link

[b]Op onze reis zijn we langs plekken gekomen die wel heel anders waren dan Nederland. Een wandeling door bijvoorbeeld Cartagena in Colombia was iedere keer weer een avontuur vol onverwachte gebeurtenissen. Of Fatu Hiva dat ondanks de Franse invloeden nog steeds een heel eigen uitstraling heeft. Daarbij vergeleken is Brisbane een stuk minder spannend en het lijkt in veel opzichten op ons thuisland. Iets dat hier wel heel anders is zijn de huizen. Af en toe worden we uitgenodigd door de mensen die we hier hebben leren kennen en zo hebben we een beetje een beeld gekregen van hoe de Australier woont.[/b][n][n] Het meest opvallende verschil met Nederland is dat bijna ieder huis hier een vrijstaand huis is. Een vrijstaand huis is in Nederland iets waar je wel een heel dik salaris voor nodig hebt, maar in Brisbane lijkt dat voor iedereen bereikbaar. Doordat het klimaat hier zo warm is, is centrale verwarming iets dat niet bestaat. Veel huizen zijn hier van hout. Dat geeft weer interessante aandachtspunten bij de aankoop, want je moet goed onderzoeken of er geen boktorren of termieten bezig zijn de hele keet af te breken. Doordat huizen van hout zijn, zijn ze ook relatief licht. Daardoor is het mogelijk om huizen te verhuizen en er zijn zelfs &quot;showrooms&quot; waar je een tweedehands huis kan uitzoeken en naar je land laten transporteren. Het karakteristieke type huis uit deze omgeving wordt de &quot;Queenslander&quot; genoemd. Dat is een houten huis op palen met vaak een groot &quot;deck&quot; rondom het huis. Een deck is een soort overdekt dakterras waar je ruim kan zitten, de kinderen kunnen spelen en waar altijd een barbecue staat opgesteld (zes branders is het minimum). Alsof dat allemaal nog niet mooi genoeg is, is er ook nog vaak een zwembad in de tuin.[n][n] Deze week zijn we in twee Queenslanders op bezoek geweest. Vrijdagavond bij Anne-Marije en David, die beide ook Nederlands zijn, en zaterdagmiddag bij Anna en David, een stel met toevallig bijna dezelfde namen die uit Engeland en Zuid-Afrika komen. We zijn het wonen in de beperkte ruimte van onze boot helemaal gewend, maar daardoor voelt een huis wel aan als een absurde luxe. En vooral de huizen die ze hier hebben. We hebben met Siebe in het zwembad gezwommen, aan een grote houten tafel met stoelen met lekkere kussens gegeten en drinken met ijsblokjes uit de ijsblokjesmaker gedronken. Heerlijk. En als je bedenkt dat de middagtemperaturen hier het hele jaar tussen de 20 en 30 graden zijn en de zon vrijwel altijd schijnt, dan kan ik me voorstellen dat Australie een interessante plek is om naartoe te verhuizen voor diegene die niet veel met Nederland hebben.[n][n] Wij behoren echter niet tot die categorie mensen, want er zijn twee dingen die ze hier niet hebben. Het eerste is onze familie. Als je hier gaat wonen is het onrealistisch om te verwachten dat je hen meer dan eens per jaar ziet en waarschijnlijk sla je af en toe ook een jaar helemaal over. Het tweede is de taal. Ons Engels is serieus verbeterd sinds we hier zijn, maar het niveau van je moedertaal is nog ver weg als het niet zelfs onbereikbaar is. Mijn werk heeft aangeboden een zogenaamd gesponsord werkvisum voor mij aan te vragen waardoor we zo lang als we willen in Australie zouden kunnen blijven. Een mooie kans, alleen is het voor ons wel weer leuk geweest met werken en wonen in het buitenland. Veel geleerd en meegemaakt hier, maar we willen graag weer verder varen. Ik heb dus vorige week mijn ontslag ingediend en over drie weken heb ik mijn laatste werkdag. Het plan is om in een jaar en drie maanden met ons drietjes terug naar Nederland zeilen. We zijn niet alleen erg benieuwd hoe de tweede helft van de wereld er vanaf het water uitziet, maar het lijkt ons ook geweldig om al die tijd samen voor Siebe te kunnen zorgen.

Joost








]]> 153.03168333333,-27.47245 De Duyfken Link

[b]De Duyfken is een klein Nederlands VOC schip. Nou, klein, wel ruim tien meter langer dan onze boot. In 1606 waren ze op zoek naar meer specerijen en dachten op Papua Nieuw Guinea aangekomen te zijn. Maar wat bleek, het was Australie! Daarmee komt uit Nederland het eerste Europese schip dat Australie op de kaart heeft gezet. Letterlijk, want ze maakten de eerste kaart van Cape York, in het noordoosten van Australie. [/b] [n][n] En nu ligt de Duyfken in Brisbane. Niet de echte maar een replica. Ook al is ie nep, het is erg indrukwekkend om zo&#039n schip te zien. In 1606 hadden ze nog geen stuurwiel, dat werd pas honderd jaar later uitgevonden. Ze stuurden met een rechtopstaande lange helmstok. Voor hun neus een kompas en een zandloper. Twee keer een half uur en dan was de volgende aan de beurt. Een wc hadden ze niet, wel een blokrooster onder de boegspriet dus alle viezigheid verdween meteen in zee. De replica hebben ze van Cairns naar Brisbane gezeild. Ze haalden een snelheid van 7 knopen. Verder is ze voorzien van alle moderne apparatuur zoals een radar en een motor. Maar dat al is goed verstopt. Ik ben twee keer geweest, een keer met Joost en daarna met de Duyfkenschool. [n][n] De Duyfkenschool geeft een middag in de week les aan kinderen van Nederlandse ouders. Dit is extra naast hun gewone school om met de Nederlandse taal en cultuur bezig te zijn. Elke dinsdagmiddag help ik. De niveauverschillen zijn best groot, de een spreekt het Nederlands vloeiend terwijl de ander slechts een paar woorden weet. Erg leuk om weer even juf te zijn! Siebe neem ik &#039gewoon&#039 mee. De kinderen vinden dat erg leuk en het leidt ze gelukkig niet af. Meestal slaapt hij heerlijk in de buikdrager. Aankomende dinsdag ga ik voor het eerst zonder Siebe. Joost heeft zijn uren op het werk een beetje mogen schuiven zodat hij een papamiddagje heeft. We zijn erg benieuwd hoe dat gaat!

Ilse




]]> 153.03168333333,-27.47245 Mum, bub en koffie Link

De officiele bijeenkomsten van de mothergroup zijn voorbij maar we spreken met alle moeders en babies elke week in een ander cafe af om koffie te drinken en te kletsen. Het blijft zo leuk om al die babies bij elkaar te zien! Bij de mum and bub gym zijn we een klasje doorgeschoven. Een grotere groep en de oefeningen zijn wat pittiger. Je baby mag nog steeds mee en hier zijn de oudste babies zes maanden, die zijn echt enorm groot. Na de workout is het uiteraard weer tijd voor koffie! Soms loop ik naar Joost zijn werk om samen te lunchen zodat hij Siebe kan knuffelen in z&#039n middagpauze. Het is zo leuk om te zien wat Siebe steeds nieuw leert. Hij kan steeds beter zijn hoofd rechtop houden en vindt het leuk om rechtop te zitten met hulp. Sinds kort pakt hij echt een knuffeltje vast en schaterlacht. We hebben zoveel plezier met hem!

Ilse







]]> 153.03168333333,-27.47245 Scheepswrakken Link

[b]Dinsdag begint met veel regen en het lijkt er op dat het niet gaat ophouden. Maar rond een uur of tien wordt de lucht lichter en komt er een voorzichtig zonnetje te voorschijn. Voor vandaag een kort zeiltochtje met windkracht vier schuin van achteren. We rollen lekker lui alleen het voorste zeil uit en zetten koers naar de Tangalooma Wrecks, een ankerplek waar ze een stuk of zeven oude schepen op een zandplaat hebben laten zinken. Daarachter kun je beschut ankeren en we hebben er ook goede snorkelverhalen over gehoord.[/b][n][n] Het laatste stuk tussen de zandbanken door wordt gemarkeerd door bakens op de kant die je in lijn moet houden. Dat is niet echt makkelijk met een stroming van twee knopen van opzij. Voor je gevoel stuur je de verkeerde kant op maar we komen goed uit. De zandbanken zijn goed te zien omdat ze lichter blauw zijn. Net op het moment dat we bij de wrakken aankomen en we willen bekijken waar we ons anker kunnen laten vallen wordt Siebe hongerig en moet heel zielig huilen. Hmmm, niet echt een goede timing want dit moeten we toch echt samen doen. Siebe is ontroostbaar dus ik trek hem snel wat lange kleertjes aan tegen de intense zon, zonnehoedje op en hup in de buikdrager. Dat helpt en we zoeken op ons gemak een mooi plekje uit. De rest van de middag relaxen we onder de zonnetent. Joost checkt het snorkelen bij de wrakken maar dat valt tegen. Er zijn wel heel veel vissen maar het zicht is maar een halve meter. Niet echt een aantrekkelijk plan met kans op haaien die je niet kunt zien aankomen. Chris heeft trouwens onze website verbeterd. Als je bovenaan het verhaaltje op de knop &#039exacte lokatie&#039 klinkt dat zie je precies waar we geankerd liggen.[n][n] Woensdag staan we om kwart voor vijf op om zolang mogelijk te profiteren van het meegaande tij. Siebe ligt nog heerlijk te slapen en als we tussen de zandbanken uit zijn hijsen we alle zeilen en hebben een mooie tocht terug. Siebe&#039s wipstoeltje knopen we vast aan de kuipbank zodat hij ook buiten kan zitten. Hij vindt het allemaal wel prima. Het is zo gezellig ineens met z&#039n drietjes te zeilen! Onze met veel moeite bemachtigde plek hebben we bezet gehouden door een oranje boeitje tussen de palen te laten drijven. We liggen weer maar wat een heerlijk lang weekend hebben we gehad!

Ilse




]]> 153.36826666667,-27.1584 Big Sandhills Link

[b]Maandag halverwege de middag komen we aan bij onze tweede ankerplek voor Moreton Island. We liggen in de buurt van wat ze de Big Sandhills noemen en die willen we wel beklimmen. De weg van en naar de kant blijkt echter ook verrassend interessant te zijn.[/b][n][n] Met Siebe in de buikdrager varen we met de bijboot naar de kant. Het is alleen laag water waardoor we al vast komen te zitten op 500 meter van het strand. Dat is toch wel een beetje ver, vooral als straks de hele boel weer onder water staat. Tussen ons en het strand liggen tientallen zandplaten met geultjes water er tussen. Siebe begint op dat moment hongerig te worden. Dus zo zit Ilse in de bijboot Siebe te voeden terwijl ik door het water loop en de bijboot voorttrek in een poging via de geultjes dichter bij het strand te komen. Af en toe zie ik een vreemde driehoekige vis wegvluchten voor mijn voeten. Het ziet er hier prachtig uit vooral nu de zon al laag staat en mooie schaduwen van de golfjes in het zand creeert. Na een tijdje kunnen we echt niet meer verder en leggen we de bijboot aan een ankertje op een zandplaat. Het laatste stuk ligt helemaal boven water. Het stikt er wel van de krabbetjes die allemaal direct een holletje gaan graven om zich te verstoppen voor ons.[n][n] De klim de zandberg op is steil, maar toch voor Ilse met Siebe goed te doen. En het uitzicht wordt als maar spectaculairder. Van bovenaf is dat hele stelsel van platen en geultjes prachtig te zien. Zo&#039n mooie plek en er is verder helemaal niemand. Het is voor ons echt genieten daar. Siebe krijgt nog wat meer drinken en we kijken naar de zon die langzaam steeds lager komt te staan. Wat we vanaf onze plek ook goed zien is dat het pad naar de bijboot steeds verder onder water loopt. De Moreton Bay staat bekend om zijn bull sharks, een haaiesoort die na de grote witte haai verantwoordelijk is voor de meeste aanvallen op mensen. Ik zit er niet echt op te wachten om terug te moeten zwemmen naar de bijboot op dit tijdstip, want haaien jagen vooral rond zonsopkomst en zonsondergang. We besluiten dus maar weer terug te gaan.[n][n] Gelukkig kunnen we nog makkelijk terug lopen naar de bijboot en komt het water niet hoger dan onze knieen. Ineens zet ik mijn voet neer en zie ik een meter verderop ineens een pijlstaartrog wegschieten. Die had zich ingegraven in het zand en was totaal onzichtbaar. Wat hij achterlaat is een soort kratertje in het zand met daaraan vast een geultje waar zijn lange staart heeft gelegen. Vanaf dan ga ik maar schuifelend door het water, want als je op zo&#039n dier stapt krult hij zijn staart omhoog en steekt zijn giftige staartpunt in je been. Ineens zie ik overal kratertjes van waar roggen hebben gelegen. Ilse vindt het helemaal niet leuk en loopt achter me aan, haar voeten precies op de plek zettend waar ik mijn voeten eerst heb gezet. Onderweg zie ik nog vijf andere roggen wegschieten, maar dan zijn we weer veilig bij de bijboot. Terug op de boot valt Siebe al vrij gauw in slaap en kijken wij naar de sterren die we al heel lang niet meer gezien hebben.

Joost















]]> 153.39156666667,-27.285733333333 Zeilen met Siebe Link

[b]Ineens liggen we weer op het ruime water voor anker na meer dan zes maanden stilgelegen te hebben in de stad. We zijn bezig met een tocht door de Moreton Bay, een baai aan de monding van de Brisbane rivier. Even een andere omgeving voor een paar dagen, controleren of alles nog werkt aan boord en natuurlijk vooral om te ervaren hoe het zeilen is met Siebe erbij.[/b][n][n] De hele week hebben we allerlei voorbereidingen getroffen voor vertrek. Het is ongelofelijk hoe de zeewaardigheid van een boot achteruitgaat van stilliggen. Zonnepaneel los op het dek, de onderkant van de bijboot helemaal begroeid met planten en schelpen, een roer dat half vastzit, allerlei spullen los in de boot, enzovoort, enzovoort. Het is zaterdagochtend half tien en we zijn daadwerkelijk klaar om te vertrekken. Het tij begint net uit te lopen en die stroom mee hebben we wel nodig omdat het een flinke afstand is naar de beoogde ankerplek. Siebe ligt net even rustig in zijn wieg, Ilse gooit de laatste lijn voor los en ik geef gas en vaar tussen de palen uit de rivier op. We staan er allebei versteld van dat we zo met ons hele hebben en houden weg kunnen varen. Zulke dingen vergeet je een beetje na zo lang niet varen. Terwijl we de stad achter ons laten probeer ik nog even snel binnen GSM bereik met Skype naar mijn moeder te bellen. Het ziet er niet erg traditioneel uit, maar handig is het wel.[n][n] Op de rivier heeft Siebe soms honger, soms een schone luier nodig, soms wil hij geknuffeld worden of vindt hij zijn uitzicht niet interessant genoeg. Ilse heeft er haar handen vol aan. Ik heb mijn handen continu aan het roer en er is eigenlijk geen mogelijkheid om er nog iets anders naast te doen zoals koffie zetten. Het wordt al gauw duidelijk dat dat soms de praktijk is van varen met een baby. Zo motorren we in een paar uur de rivier af. Bij de monding krijgen we ineens steile golven recht op de boeg. De vaargeul is smal en we hebben geen andere keus dan door elkaar geklutst te worden. Siebe lijkt er gelukkig geen probleem mee te hebben en hij zwaait rustig mee in zijn hangwieg. [n][n] Na een half uurtje kunnen we dan eindelijk afbuigen en kan het zeil omhoog. Ineens glijden we weer door het water. De automatische piloot kan er ook weer op zodat ik mijn handen vrij heb. Het zeilgevoel van vorig jaar komt bij ons weer helemaal terug. Ik zou bijna vergeten dat ik eigenlijk een baan in Brisbane heb. Het idee om daar niet meer terug te gaan en lekker verder te zeilen is helemaal niet gek. Na drie uur zeilen laten we ons anker vallen achter Peel Island en genieten we de hele avond van het uitzicht op de zon die ondergaat.[n][n] De volgende dag gaan we met ons drieen naar het eiland voor Siebe&#039s eerste duik in zee! Een gedenkwaardig moment voor onze jonge zeiler. Het is alleen nog niet helemaal duidelijk wat hij ervan vindt. Hij begon niet direct te huilen, maar het leek er ook niet op dat hij het ontzettend leuk vond. We hebben hem maar weer snel aangekleed. Waterpret, dat komt nog wel als hij wat ouder is.

Joost






]]> 153.36731666667,-27.505783333333 Autonome Ilse Link

Ik heb mijn vrijheid weer herwonnen! Sinds vorige week kan ik weer zelf met het bijbootje varen. Erg leuk, kan naar de kant wanneer ik dat wil of juist bij een andere boot op bezoek. Het gaat een stuk beter met me en heb haast geen pijn meer. Dinsdag naar de &#039mum and bub gym&#039. Daar leer ik hoe ik weer mijn buikspieren mag gaan versterken en het mooie is dat je je baby mee mag nemen. Je doet zelfs oefeningen waarbij je je baby op je buik legt. Huilt er een baby, dan praat de trainster gewoon wat harder. Heeft er een baby trek of een schone luier nodig? Kan gewoon tussendoor, maakt allemaal niet uit. Siebe vond het vooral leuk om met me mee te dansen op de muziek. Donderdag naar de &#039mothers group&#039. Hier komen een stuk of twaalf moeders met hun baby bij elkaar onder begeleiding van een verpleegster. Er wordt van alles besproken, van borstvoeding tot non-verbale communicatie van de baby waaraan je kunt zien dat hij moe is. Leuk is dat je een idee krijgt van wat normaal is voor een baby. En nog leuker vind ik om al die babies bij elkaar te zien! Wat opvalt is dat Siebe een van de grotere en alertere babies is. En nu ik toch een beetje aan het opscheppen ben kan ik het niet laten om te vertellen dat hij 5,1 kilo weegt (1,5 kilo meer dan geboorte) en 58 cm is. Hij doet het erg goed. En het is zo&#039n schatje! We worden sinds kort getrakteerd op de liefste lachjes!

Ilse










]]> 153.03333333333,-27.466666666667 2009 Link

Gelukkig nieuwjaar! We hopen dat jullie allemaal een leuk oud en nieuw gehad! Wij hebben het dit jaar erg rustig aan gedaan. Eigenlijk zijn we zelfs gaan slapen voor twaalf uur... Ja, zo gaat dat met een baby. Maar het maakt allemaal niets uit, want met zo&#039n lief kleintje heb je helemaal niets extra&#039s nodig. Om twaalf uur zijn we opgestaan voor het vuurwerk, want we hadden eerste klas uitzicht op de vuurwerkboot die een paar honderd meter voor onze boeg op de rivier geankerd lag. We hebben er samen vanaf het voordek van genoten en alle gebeurtenissen van ons 2008 nog eens besproken. Eindeloos klussen in Nieuw Zeeland, Ilse die zwanger werd, zeilen met familie, werken in Brisbane en als hoogtepunt natuurlijk de geboorte van Siebe. Voor ons was het een erg leuk jaar en we hopen dat 2009 net zo leuk wordt. Volgend oud en nieuw loopt en praat Siebe misschien al... ongelofelijk. Terwijl we daar op het voordek zaten lag Siebe nog steeds rustig te slapen. Hij werd pas om 2.30 wakker na 7,5 uur aaneengesloten slapen, een persoonlijk record!

Joost, Ilse en Siebe


]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Meer babyfoto's Link

Het is even geduld hebben tot er weer spannende verhalen over wind en golven op de site komen, want het Siebe-thema is voorlopig nog lang niet uitgeput! We zijn helemaal vol van hem. De dagen sinds zijn geboorte behoren tot de mooiste van ons leven. Wat het krijgen van een kindje met je doet kun je je echt niet voorstellen totdat je het daadwerkelijk zelf meemaakt. En dat gecombineerd met zorgeloos wonen op de boot, leuke buren, alle gemakken van de stad bij de hand, flexibele werktijden voor mij en doorlopend zonnige dagen met temperaturen rond de 30 graden maken dat het voor ons nauwelijks beter voor te stellen is. Ik word zelfs na drie weken nog steeds vrolijk van zacht gehuil &#039s nachts omdat ik Siebe zijn luier mag verschonen. Het maakt allemaal niet uit. Ilse&#039s moeder is deze week weer vertrokken naar Nederland en gelukkig gaat het met Ilse nu een heel stuk beter zodat ze zich nu ook zonder hulp goed kan redden. Ze kan nog niet alleen het bijbootje besturen, maar er is altijd wel iemand hier die een lift naar de kant kan geven. Het is af en toe wel een beetje moeilijk dat we zo ver weg zijn van onze familie. We bellen veel, maar elkaar in levende lijve zien is natuurlijk veel leuker. Wat het wel beter maakt is dat we Siebe kunnen laten zien via de webcam. Alleen zijn we wel een beetje bezorgd dat Siebe straks denkt dat dat webcamoog &#039oma&#039 is.

Joost






]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Siebe op Hafskip Link

Afgelopen donderdag zijn we met Siebe in de buikdrager met de bus terug naar de boot gegaan. Ik met de buikdrager omdat ik niet meer mag tillen dan Siebe en Joost volgepakt met 5 tassen om z&#039n nek. Joost had voor mij de bovenste zeereling losgezet zodat ik makkelijker de boot op kon en dat ging gelukkig heel goed. Eenmaal binnen vonden we de boot ineens heel klein. Maar dat is ook niet gek na een paar dagen bij Henriette in een groot huis te hebben gelogeerd. &#039s Avonds waren we alweer gewend en heeft Siebe voor het eerst in de hangwieg geslapen. Het is zo&#039n heerlijk schatje! Vrijdag is mijn moeder aangekomen met het vliegtuig, die voelde de omakriebels opborrelen en heeft meteen geboekt! Vooral ook om ons op de boot te helpen zodat ik goed kan herstellen van m&#039n keizersnede, erg fijn. Ik voel me al een stuk beter en de pijn is al heel wat minder. Zelf met het bijbootje varen lukt nog niet maar we hebben veel buren die ons wel een lift naar de kant willen geven. Ondertussen genieten we volop van Siebe. &#039s Ochtends is hij op z&#039n wakkerst en zitten Joost en ik samen met Siebe in de kuip te spelen. Als Joost naar z&#039n werk gaat haalt hij m&#039n moeder op van de kant. &#039s Avonds na het eten brengt hij haar weer terug en gaan we tegelijk met Siebe naar bed. &#039s Nachts wordt hij 2 tot 3 keer wakker om te drinken. Dat zijn wel speciale momenten. Wij half slaperig en dan ons kindje dat zo&#039n trek heeft dat Joost gauw z&#039n luier moet verschonen zodat hij snel bij mij kan komen drinken. Daarna valt hij weer helemaal tevreden in slaap. Elke keer dat ik naar hem kijk voel ik me zo gelukkig! En we hebben heel veel mailtjes, kaartjes en kadootjes ontvangen van iedereen! Heel erg bedankt daarvoor!

Ilse








]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Babyfotos Link

Siebe is nu zes dagen oud en sinds gisteren zijn we niet meer in het ziekenhuis. Terug naar de boot zagen we nog even niet zitten en we waren heel blij toen Henriette, een Nederlandse die hier woont, aanbood dat we bij haar konden blijven. Wel spannend om ineens de veilige ziekenhuisomgeving te verlaten en er alleen voor te staan. Maar het gaat allemaal heel goed. Siebe slaapt goed en drinkt goed. Afgelopen nacht zijn we erom 0.00 en 4.00 uitgeweest en toen we om 7.30 wakker werden sliep hij nog. En het is zo leuk met ons kleintje. Midden in de nacht worden we ineens wakker van zachte smakgeluidjes naast ons in de wieg. Mooier kan het toch niet. Werken doe ik deze week niet en het voelt echt als vakantie. Met Ilse gaat het nu een stuk beter dan een paar dagen geleden en we verwachten donderdag al weer terug te gaan naar de boot. Het voelt wel heel luxieus om in een huis te wonen hoor. Zoveel ruimte en zoveel gemakken. Het is vanavond weer een heerlijk warme avond en we zitten nu buiten op de veranda. Te wachten tot Siebe wakker wordt en gevoed wil worden.

Joost







]]> 153.03333333333,-27.466666666667 De baby is er! Link

Eindelijk is het dan zover! Onze baby is er! Het was allemaal heel spannend met een dag vol weeen die totaal onverwacht eindigde in een nood-keizersnede. Na twee jaar zelfvoorzienend rondzeilen lag de gezondheid van Ilse en de baby ineens volledig in handen van de artsen hier. Het gaat allemaal zo snel. Ineens staat de kamer helemaal vol met mensen die bewakingsapparatuur aansluiten, infuus aanbrengen, bloed van de baby testen, Ilse snel door de gangen naar de operatiekamer rijden, verdoven en voor we het wisten was de baby eruit en lag hij bij ons. Ik krijg bijna tranen in mijn ogen als ik me opnieuw realiseer hoeveel dit voor ons heeft betekent. Wat een beroep hebben deze mensen. Dat is nog eens wat anders dan dat spelen met computers dat ik op mijn werk doe. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en zijn we nu blije ouders van onze nieuwgeboren zoon Siebe (3620 gram, 54 cm)! Hij is ondertussen vier dagen oud en het gaat allemaal voorspoedig. Drinkt goed uit de borst en doet alles zoals het hoort. Ilse is langzaam aan het herstellen, maar het is toch wel erg pijnlijk zo&#039n operatie. De komende weken vergen waarschijnlijk wel wat improvisatie wat betreft het wonen op de boot. Maar we zijn zo blij met ons kindje. Het is echt fantastisch.

Ilse en Joost


]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Stormen Link

Ten eerste: nee, de baby is er nog niet. Dus voordat alle babyverhaaltjes op de site gaan komen is hier nog even een verhaaltje over een ander onderwerp: onweersstormen in Brisbane. Brisbane staat erom bekend, maar de afgelopen week was het wel heel erg met drie extreme stormen. Daken zijn van huizen gewaaid, huizen overstroomd, bomen omgewaaid, auto&#039s en tunnels volgelopen en hagelstenen ter grootte van golfballen. Op de boot hebben we vooral te maken gehad met heel veel regen. Zoveel zelfs dat sommige bijbootjes hier gezonken zijn. Wij hebben ons bijbootje netjes elke dag leeggehoosd en dat was maar goed ook. Op de foto is te zien hoeveel water de bijboot in een nacht had verzameld. Verder was er erg veel spectaculair onweer. Nadat de regen opgehouden was hebben we verbijsterd op het voordek naar het wegtrekkende onweer gekeken. Zoveel flitsen, zie filmpje. De volgende dag was het water van de rivier helemaal bruin en lag het vol met planten en takken die met eb en vloed steeds heen en weer stromen. Alsof we op een junglerivier liggen. Nu, drie dagen later, is het nog steeds niet weg en zijn de veerboten allemaal buiten bedrijf. Het weer leeft hier behoorlijk omdat het zo&#039n invloed op het leven van mensen heeft. De hele week waren er verschillende mensen niet op het werk omdat ze grote problemen thuis hadden met de gevolgen van de stormen. Via internet is precies te volgen wat de verwachte paden van de stormen zijn, zie kaartje. Maar nu is het weer rustig, dus geen excuses meer voor baby&#039s die eventueel geboren willen worden!

Ilse en Joost
Onweer in Brisbane






]]> 153.03333333333,-27.466666666667 No, not yet! Link

Is de baby er al? Ik zag jullie bijbootje gisteravond niet bij de boot liggen dus we dachten al dat het zover was! Onze buren leven behoorlijk met ons mee maar we moeten ze steeds met &#039no, not yet!&#039 beantwoorden. Ook op Joost z&#039n werk kijken ze &#039m elke morgen argwanend aan... &quot;Ben je er nou alweer?&quot; En als iemand me vraagt wanneer ik ben uitgerekend kijken ze me verbaasd aan als ik zeg dat dat afgelopen dinsdag was. Ik stap nog net zo makkelijk het bijbootje in en uit. Vrienden en familie hebben hun mobiel standby. En ja, het is spannend maar ik vind het niet zo spannend als onze eerste grote oversteek op de Atlantische Oceaan. Toen moesten we het helemaal alleen doen terwijl ik hier omringd ben door de goede zorgen van het birth centre. En de afgelopen maanden heb ik echt alles gelezen wat ik maar kon vinden in zowel het Nederlands als in het Engels dus ik voel me goed voorbereid. Het is meer dat ik met de dag steeds nieuwsgieriger word naar ons kindje. We zijn zo ontzettend benieuwd! We zijn er helemaal klaar voor, kom maar baby!

Ilse
]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Cricket Link

Dit weekend hebben we aardig wat Australische dingen gedaan. Zaterdag ben ik wezen surfen met Jan (een van onze Nederlandse niet zeilende vrienden). Dat was erg leuk. Ik had het in Portugal al eens geprobeerd maar toen waren de golven zo hoog dat het echt nergens op leek. Nu was het een stuk beter. Staan op de plank was er uiteraard nog niet bij, maar liggend is het ook best spectaculair. En de altijd aanwezige dreiging van haaien maakt het nog iets spannender. Ze patrouilleren hier zelfs met helicopters om haaien vroegtijdig aan te zien komen en op sommige plaatsen hebben ze haaiennetten rond het strand. Maar het daadwerkelijk risico is toch heel beperkt, zegt men. Daarna zijn we naar een BYO verjaardagsfeestje geweest. BYO staat voor Bring Your Own en dat betekent dat je je eigen (bbq) eten en drinken moet meenemen. In Nederland zou je raar aangekeken worden als je je verjaardag viert, maar dat de gasten wel zelf alles mee moeten nemen inclusief kado. Hier is dat heel normaal. Ik ben er nog niet uit wat ik er nou van vind, maar het maakt feestjes organiseren wel heel makkelijk waardoor er meer feestjes zijn. De volgende dag zijn we naar het cricketstadion geweest, want ik had via mijn werk gratis kaartjes gekregen voor een cricketwedstrijd. Vooraf had ik de spelregels op internet bestudeerd, want we wisten er helemaal niets van. Op het werk was men totaal verbaasd dat ik niet eens wist wat de &quot;wicket&quot; is. Nee, nooit van gehoord. Tijdens de wedstrijd zaten we naast een wat ouder paar dat ons nog verdere uitleg gaf over het spel. Het is interessant, maar volgens mij vooral als je het speelt. Als toeschouwer ziet het er namelijk nogal sloom uit. En de wedstrijd duurde maar liefst van 10.15 tot 17.45! Dat was trouwens een korte wedstrijd. Andere vormen duren vijf dagen. Voor ons was het halverwege de dag wel genoeg en zijn we maar weer terug gegaan naar de boot. Leuk om eens gezien te hebben, maar voor de volgende keer zou ik liever iets als Australian Rules football proberen. Als laatste nog even de foto van de zandloper. Er zijn hier ernstige watertekorten waardoor de hoeveelheid water per huishouden gelimiteerd is tot iets van 150-200 liter per dag. Wij op de boot zouden er met geen mogelijkheid aan kunnen komen, maar als je een huis hebt met vaatwasser, bad, tuinsproeiinstallatie, etc dan moet je wel opletten. Vandaar ook de zandloper met zuignap. Deze plak je in de douche en zo kun je vier minuten douchetijd afpassen. Ik vond het wel leuk dat zo&#039n oude uitvinding ineens een nieuw leven krijgt omdat het zo goed waterdicht is. Een elektronische of mechanische wekker is natuurlijk zo kapot.

Joost



]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Babykamer klaar! Link

Zo op de boot heb je eigenlijk niet veel nodig voor de baby. Een extra kamer hebben we niet. Dus die hoeven we ook niet in te richten en te verven in kleuren die zowel leuk zijn voor een jongetje als een meisje. Een bedje is wel zo handig en bij Dingo sliep hun kindje in een hangwiegje. Die hebben wij nu ook en afgelopen weekend heeft Joost een paar stevige ogen gekocht om &#039m op te hangen. Het mooie is dat er de hele dag veerboten langs varen waardoor we de hele tijd een beetje blijven wiebelen. Het wiegje wiebelt mee en kan straks mooi de baby in slaap wiegen. Het handige van een hangwieg is dat ie net als het cardanische kooktoestel altijd rechtop blijft en bij scheef zeilen de baby niet de hele tijd heen en weer rolt. Vanaf vandaag mag de baby geboren worden zonder dat &#039ie de couveuse in hoeft. Maar beter is als ons kindje nog even blijft zitten. Hij of zij beweegt lekker veel en ik voel me goed alleen doe ik wat minder op een dag. Slapen wordt ook steeds lastiger met zo&#039n dikke buik! Gister werd ik &#039s nachts zelfs wakker omdat ik zo&#039n trek had dat ik maar even wat ben gaan eten. In het ziekenhuis zijn we trouwens alsnog ingeloot voor het birth centre. Dat houdt in een privekamer die er huiselijk uitziet met een dubbel bed en een bad. En slechts twee midwifes (verloskundigen) waar ik de komende weken om de beurt afspraken mee heb en waarvan er eentje bij de bevalling is. En na de bevalling mogen we met z&#039n drietjes nog een hele dag blijven en leren de midwifes ons de belangrijkste babydingen zoals een luier verschonen. We zijn reuzebenieuwd naar ons kindje, duurt nu echt niet lang meer!

Ilse



]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Ons leven weer op de rails Link

Na anderhalve week werken kan ik zeggen dat de problemen met software nog steeds hetzelfde zijn en een kantoor van binnen ook niet is veranderd. Niet veel aan gemist dus de afgelopen twee jaar. Behalve dan dat ik de keuken op kantoor nu heel luxieus vind. Voor mijn collega&#039s is er niets bijzonders aan, maar voor mij na meer dan twee jaar op de boot is het geweldig om een koelkast te hebben voor mijn kaas, stromend water, direct kokend water, broodrooster, tostimaker en espressomachine die zelf bonen maalt. Dat er om me heen niemand is die Nederlands kan en dat ik in vergaderingen zit waar Engels gepraat wordt inclusief snelle grapjes en lokale uitdrukkingen is wel erg interessant. Ik kan nog steeds niet helemaal geloven dat het daadwerkelijk gelukt is om daartussen te belanden. Ze doen ook wel vreemde dingen trouwens. Er was iemand jarig en ze hadden niet alleen taart, maar ook toastjes met brie om half elf &#039s ochtends. Aparte smaak vond ik als enige. Verder is het heel mysterieus wat men in de pauze doet. Niemand zegt er veel over en het lijkt niet echt de bedoeling om gezellig samen te gaan lunchen zoals in Nederland gebruikelijk is. Een van mijn doelstellingen is wel om daar iets aan te veranderen. Maar ons leven hier is wel tot rust gekomen nu ik een baan heb. Geen zorgen meer over het naderend nulpunt van onze bankrekening en volledige aandacht voor de volgende stap in ons plan: de baby! Afgelopen zaterdag zijn we voor de tweede keer naar de antenatal classes (zwangerschapscursus) in het ziekenhuis geweest. Dat doen ze echt heel goed hier en we denken er nu toch wel heel wat vanaf te weten. Op de foto zit ik als vrijwilliger met een bekken en een babypop op schoot en laat de midwife (verloskundige) aan de klas zien wat we kunnen verwachten van de verschillende fases van de bevalling. De volgende dag hebben Jan en Jeanette, een andere Nederlands stel, ons meegenomen naar de Glass House Mountains ten noorden van Brisbane. Het zag er daar allemaal erg mooi en groen uit, heel anders dan de directe omgeving van Brisbane. We hebben wat gewandeld, ergens in een tentje geluncht en &#039s avonds bij hen thuis gezellig gebarbecued. Tot slot nog een luchtfoto van onze huidige ligplaats, we krijgen er maar geen genoeg van!

Joost







]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Drie aanbiedingen Link

Bijna twee maanden lang heb ik van alles geprobeerd om aan een baan te komen zonder enig resultaat. Maar deze week was alles anders. Het ene na het andere gesprek en vanmiddag had ik ineens maar liefst drie aanbiedingen voor me liggen! Eentje sprong er duidelijk uit en ik heb net gebeld om te zeggen dat ik die accepteer. Al onze zorgen zijn dus in een klap opgelost. Waarschijnlijk kan ik eind volgende week al beginnen. Het is een professioneel IT bedrijf met een ontspannen cultuur en iedereen met wie ik in de drie sollicitatiesrondes heb gesproken komt erg vriendelijk over. En ze zitten nog midden in het centrum ook, in een van die wolkenkrabbers op tien minuten loopafstand. Veel beter kan ik het me niet voorstellen. We hebben een risico genomen door ons plan afhankelijk te maken van het al dan niet werk vinden in Australie en we zijn erg blij dat dat nu een interessante uitkomst heeft opgeleverd. Het fruit plukken-noodplan kan dus de prullenbak in.

Joost
]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Kangoeroes en koala s Link

Via de Nederlandse jongerenborrel leren we veel leuke mensen kennen hier in Brisbane. Een stel daarvan, Anne Marije en David, woont in Redcliffe en nodigde ons uit om een weekend langs te komen. Redcliffe ligt ten noorden van Brisbane aan de Moreton Bay. Ze hebben er voor ons een echt Aussie weekend van weten te maken! We zijn al bijna drie maanden in Australie maar hadden nog geen kangoeroe gezien. David en Anne Marije weten die wel te vinden. Met hun 4WD nemen ze ons mee naar een bos bij hen in de buurt. Aangezien we ook kans hebben op het spotten van koala&#039s bestuderen we alle eucalyptusbomen goed. Het enige dat koala&#039s doen is hangen in deze bomen en de blaadjes eten. Biologen hebben ontdekt dat ze de enige dieren zijn die zo weinig hersens hebben dat ze als een walnootje rondzweven in hun verder lege hoofd. Eucalyptusblaadjes zijn giftig en waarschijnlijk kost het de koala&#039s zoveel energie om het gif uit de blaadjes te halen en ze te verteren dat er weinig energie meer overblijft voor het functioneren van hun hersenen. Na een tijdje zoeken heeft Anne Marije er een gevonden! Heel hoog in de boom en na studie met verrekijkers blijkt zelfs dat ze een baby bij zich draagt. Erg leuk! We lopen een stukje verder door het bos en ineens zien we twee kangoeroes staan. Ze zijn groter dan ik had gedacht. Om ze niet te laten schrikken lopen we een stukje om en blijkt het een hele groep te zijn! Echt super! De meesten staan op hun achterpoten ons uitgebreid te bekijken terwijl de rest lekker aan het eten is. Tja, wie bekijkt er nou wie? Heel voorzichtig proberen we dichterbij te komen maar opeens vinden ze het te dichtbij en springen weg, naar een plekje verderop. Dat springen doen ze rechtop, ze gebruiken alleen hun achterpoten en staart om mee af te zetten. Na nog een tijdje kijken naar deze grappige dieren rijden we naar het huis van Anne Marije en David. Ze wonen in een rustige wijk met alleen losstaande huizen en elk huis heeft een groot stuk gras om zich heen. Dit is heel normaal in Australie. We hebben heerlijk buiten gegeten met worstjes van de zes brander (!) BBQ aan een tafel met stoelen met kussens en geslapen in een echt bed. Verder zijn we zelfs zoals echte Australiers dat graag doen met de 4WD over het strand van Bribie Island gereden. Al met al een erg geslaagd weekend, thanks!

Ilse




]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Werk zoeken Link

&quot;To be truly challenging, a voyage, like a life, must rest on a firm foundation of financial unrest&quot;, las ik deze week in het boek Wanderer van Sterling Hayden. Een uitspraak die voor ons langzamerhand steeds meer betekenis krijgt. De verlenging van onze reis was vooraf niet begroot en we zijn nu op het punt aangekomen dat we met het geld dat we nog hebben Nederland zeker niet meer kunnen bereiken. Laat staan dat we enige reserve hebben voor onverwachte grote uitgaven. Het vinden van werk hier in Australie heeft op dit moment dus absolute topprioriteit. Eenvoudig en matig betaald werk is er wel, maar om het plaatje financieel rond te krijgen moet ik toch echt iets in mijn vak (IT) vinden. En dat valt niet mee. Ik ben nu een dikke maand bezig en heb op een stuk of dertig vacatures gereageerd. Dit leidde slechts tot twee gesprekken. Het gesprek bij het eerste bedrijf is niets geworden en of die tweede een vervolg krijgt hoor ik deze week. Knelpunten zijn het beperkte werkvisum dat ik heb, twee jaar niet gewerkt en nog een buitenlander ook. Taal is natuurlijk ook een beetje een hindernis. Ondertussen spreek ik best aardig Engels, maar je merkt toch dat je aan de telefoon en in gesprekken jezelf niet zo goed kan presenteren als in het Nederlands. Er wordt vaak gesproken over de moeilijkheden die buitenlanders in Nederland hebben om aan werk te komen en het is interessant om dat nu zelf eens als buitenlander te ervaren. Ik blijf ermee aan de gang en hoop dat er snel iets gebeurt. Ander kort nieuws: we zijn weer verhuisd en liggen nu helemaal vooraan de rij palen. Een echt eerste klas plek met vrij uitzicht over de rivier en de skyline van Brisbane en we hoeven nu nog maar vijftig meter met het bijbootje naar de kant. Ideaal als we voor de bevalling naar het ziekenhuis gaan. Verder ben ik met Steen (uit Denemarken) van Radiance een bierbrouwproject begonnen, helemaal in de stijl van de werkloze.

Joost



]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Dutch Club Link

Bij toeval zijn we bij de Dutch Club terecht gekomen. Het is eigenlijk precies wat je denkt dat het is: een club voor Nederlanders in Australie. Afgelopen donderdag hebben we met een deel van de &quot;leden&quot; kennisgemaakt op de maandelijkse borrel in een Belgisch cafe vlak bij ons in de buurt. Er is schijnbaar geen Nederlands cafe hier. Het was erg interessant en gezellig, vooral omdat iedereen ongeveer van onze leeftijd was en ongeveer in dezelfde situatie zit. Onderwerpen als Australische cultuur, problemen met werk zoeken en bevallen in Australie waren goede gespreksstof. Leuk ook om te horen wat iedereen voor persoonlijk verhaal heeft: waarom, hoe lang, waar, wat voor werk, etc. We werden ook op de hoogte gebracht van het Holland Festival. Dat werd dit weekend georganiseerd door de andere Dutch Club. Zelfde clubidee, maar dan met een gemiddelde leeftijd van zeventig. Het was nogal ver buiten de stad, maar gelukkig konden we een lift krijgen en hoefden we dit spektakel niet te missen. Het deed nog het meest denken aan een kleine braderie met stalletjes waar je bijvoorbeeld een pot groene bonen van Hak kon kopen. Verder was het Nederlands gevoel duidelijk aanwezig in de vorm van prins carnaval, de kleuren rood - wit - blauw - oranje en het Wilhelmus dat gezongen werd. Maar het hoogtepunt voor ons waren toch de bitterballen en frikandel speciaal die te krijgen waren. Een Nederlander die rechtstreeks uit Nederland zou komen voor het Holland Festival had het waarschijnlijk niet langer dan twee minuten uitgehouden, maar wij vonden het leuk!

Joost


]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Vaste woonplaats! Link

Goed nieuws, we hebben onze eigen palen! Gelukt dankzij ons briefje, juist omdat het een paar keer was weggehaald. Op een avond kwam er iemand langs die zijn boot hier te koop had liggen en zei &quot;Wat raar dat iemand jullie briefje weg haalt, jullie moeten niet denken dat alle Aussies zo zijn&quot;. De deal met zijn boot was bijna rond en dan konden we zijn palen krijgen, erg mooi! Dinsdagochtend kregen we te horen dat de boot definitief verkocht was. Een betere timing kon niet. Noorderzon, de Nederlandse boot wiens plek we tijdelijk mochten gebruiken, kondigde voor dinsdag hun komst aan. Hun aankomst hadden ze al een paar keer uitgesteld en het was best spannend of we op tijd onze eigen palen zouden krijgen. Zin in ankeren op de rivier hadden we niet omdat er al een paar boten achter hun anker waren gaan krabben. We lagen nog geen vijf minuten op onze eigen woonplek en toen kwam Noorderzon er aan. Joost heeft ze geholpen met vastmaken en toen hebben we een koffietje bij ze gedronken. Voor mij natuurlijk thee ;-). Leuk om ze weer te zien. Gisteren zijn we voor het eerst naar het ziekenhuis geweest waar ik de baby op de wereld zal gaan zetten. Ik zit in een systeem met een vaste groep verloskundigen die zowel de controles als de bevalling doen. Kans is groot dat ik de verloskundige ken die ik bij de bevalling krijg. Dit ziekenhuis staat voor een natuurlijke manier van bevallen en dat spreekt mij wel aan. Dit is bijzonder in Austalie omdat veel bevallingen alleen door dokters worden gedaan. Sommigen beweren dat daar het hoge percentage van keizersnedes uit voort komt, een op de drie baby&#039s wordt via een keizersnede geboren. Met de baby gaat alles goed. Hij of zij is lekker veel aan het bewegen, m&#039n buik golft er soms helemaal van. Nog een week of tien en dan zien we eindelijk ons kindje, we zijn zo benieuwd!

Ilse


]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Politiek tussen de palen Link

Brisbane is vriendelijker voor boten dan de meeste andere grote steden. Normaal wordt er een enorme jachthaven op kilometers afstand van het centrum gebouwd, waar je zij-aan-zij als op een parkeerplaats voor een paar honderd euro per maand mag liggen. Dat hebben ze hier natuurlijk ook, maar er zijn ook zogenaamde pile-moorings. Je krijgt dan twee palen waar je je boot tussen mag leggen plus een steigertje waar je met de bijbootje heen kan varen en gebruik van douches en wasmachines. Het mooie alleen van deze pile-moorings is dat ze echt absoluut midden in het centrum liggen, aan de voet van de wolkenkrabbers, en dat je maar honderd euro per maand betaalt. Je zou het bijna een sociale voorziening kunnen noemen, want de marktwaarde van deze plekken moet wel meer dan het dubbele zijn. De bevolking van de ongeveer veertig palen varieert enorm. Aan de onderkant bevinden zich de zwervers. Zij hebben typisch boten die nog maar net blijven drijven met overal klodders plamuur, zonnedakjes van oude takken en opblaasbijbootjes uit de speelgoedwinkel. Sommigen weten extra inkomen te genereren door ergens een tweede of derde gare boot op de kop te tikken. Deze wordt dan voor anker gelegd vlak bij de pile moorings en verhuurt als &quot;centrumwoning&quot; voor collega-zwervers. Om het geheel compleet te maken wordt er nog even een illegale douchesleutel geritseld. Deze huurbaasjes zijn ook in de race voor een vaste paal, want zo nu en dan krabt een anker van een van de verhuurboten wel eens en dat geeft weer zoveel gedoe. Het andere uiterste zijn de serieus werkenden. Naast ons woont een advocaat en achter ons ligt een business analist. Die stappen ´s ochtends in pak de bijboot in en lopen daarna zo een van de wolkenkrabbers in om aan het werk te gaan. Verder is er nog een figuur die alles hier graag in de gaten houdt. Wie er aankomt, weggaat en de laatste nieuwtjes tussen palen. Bijnaam &quot;de Burgermeester&quot;. Laatst had de burgermeester een van de illegale douchesleutelbezitters aangesproken. De hoeveelheid warm water is maar beperkt elke dag en het kon toch niet zijn dat eerlijk betalende sleutelbezitters een koude douche hadden omdat zo´n zwerver er een half uur onder had gestaan. Die aktie escaleerde uiteindelijk tot de huurbaas de burgemeester een vuistslag gaf en de politie werd gebeld. Al met al een erg interessante buurt. Maar goed, het is ondertussen wel duidelijk dat de palen erg in trek zijn. Als er een wachtlijst was geweest dan zou half Brisbane er waarschijnlijk op staan. Daarom is er geen wachtlijst. Het motto is &quot;first come, first served&quot;, wat betekent dat je zo gauw als er iemand vertrekt je direct zijn plek moet inpikken. En veel verloop is er niet. Misschien dat er elke drie weken iemand vertrekt. Wij liggen op dit moment wel aan een paal, maar het is niet de onze. Tijdelijk geleend van een andere boot die we toevallig kenden en die binnenkort terugkomt. Wij zijn dus ook in de race om een eigen paal. Waar dat in de praktijk op neer komt is of heel goed opletten of heel goed netwerken. De zwervers zijn natuurlijk werkeloos en hebben de hele dag de tijd om een lege plek in te pikken. We hadden dus al gauw door dat we moeten zorgen dat we zoveel mogelijk mensen kennen om al voordat iemand vertrekt te kunnen regelen dat wij die plek kunnen krijgen. Ondertussen is dat al aardig gelukt. We kennen nu best wat boten en hebben ook via een briefje op het prikbord een oproep om een paal gedaan. Dat briefje is overigens al twee keer weggehaald door de competitie. Maar gelukkig zijn er nu drie boten die ergens in september willen vertrekken en ze hebben alle drie toegezegd dat wij hun plek mogen hebben. Nog even geduld, maar het lijkt erop dat we ruim voordat de baby wordt geboren een vaste woonplaats hebben. Misschien dat we, als het niet lukt om werk te vinden, een carriere als paaldealer moeten overwegen.

Joost
]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Missie Brisbane Link

Er staat een zuidoostenwind van 4-5Bft dus we besluiten een dagje te blijven liggen in het Fitzroyreef. We kunnen wel tegen de wind gaan opkruisen maar daarin is onze boot niet zo goed en is ook niet leuk, dat gestamp tegen de golven in. Voor de volgende dag is er geen wind voorspeld dus dat is mooi voor onze missie Brisbane, kunnen we weer een nachtje op de motor. Jessie vindt het allemaal prima, die wil het liefst meezeilen naar Brisbane zodat ze onze nieuwe woonplaats vast kan zien. Onderweg naar de Great Sandy Street komen we meerdere walvissen tegen! Zo mooi! Op een afstandje zien we ze zwemmen en zelfs uit het water duiken en met een grote plons weer terechtkomen. Ze geven prachtshows weg! De walvissen zijn op weg naar de Hervey Bay, een baai tussen Fraser Island en het vaste land. Daar voedt moeder walvis haar kleintje dagelijks met 600 liter melk om een goede vetlaag te creeeren voor het verblijf op de zuidpool. Aan het eind van de Hervey Bay begint de Great Sandy Street, een binnendoorroute weer terug naar zee. Bij &#039great&#039 denk ik aan een makkelijke, brede, betonde route maar dat was het dus niet. Betond wel, maar de tonnen staan heel ver van elkaar vandaan en de vaargeul is smal. Het mooie is dat als je begint met opkomend tij je stroom mee hebt tot halverwege en hoog water op het ondiepste stuk. Daar draait het tij en met stroom mee vaar je de geul ook weer uit. We hebben geluk, hoog water is om een uur &#039s middags dus kunnen we het mooi in een dag doen. Om zes uur &#039s ochtends varen we uit en we beginnen natuurlijk niet met omvaren. In plaats van om de eerste zandbank heen te varen, nemen we een afsnijroute. Ik houd de dieptemeter goed in de gaten en zie steeds maar 20-40 cm onder de boot. Hmmm, misschien toch niet zo&#039n goed plan. We besluiten terug te gaan en toch om de zandbank heen te varen en ineens... voelen we de boot over het zand schrapen en liggen we vast. Hmmmm, dik balen. We zien dat we echt op het randje van de bank zitten en proberen vanalles om de boot scheef te trekken. Aan de giek hangen, zeil hijsen, tegelijk met de motor op volle kracht voor en achteruit. Het helpt allemaal niet. Wel krijgen we de boot gedraaid op de plek. Het is opkomend tij dus los komen we wel maar de vraag is wanneer en hebben we dan nog genoeg tijd voor de zandstraat? Af en toe komt er een toeristenboot langs denderen (die gaan walvissen kijken) en die trekken aardig lompe golven. Uiteindelijk komen we los door daar gebruik van te maken en alle tactieken tegelijk in te zetten. Pffff, gelukt! We hebben 1,5 uur op de zandbank gelegen en hebben net genoeg tijd voor de zandstraat. De hele weg letten we extra goed op en we zijn dan ook erg blij als we aan het eind ons anker uitgooien langs een prachtstrandje. BBQ aan, mooi allemaal weer. De volgende dag begint op de motor maar uiteindelijk kunnen we de hele nacht doorzeilen om in de ochtend Brisbane binnen te varen. Missie geslaagd ;-)!

Ilse






]]> 153.03333333333,-27.466666666667 Held op sokken Link

Na een goed geplande tocht en nog fabuleuzer uitgevoerd, kwamen we aan in Fitroyreef. Volgens de Lonely Planet &quot;perfect snorkelling, most beatifull fish and incredible colorfull coral&quot;. Na 2 nachtknallers (een term, onstaan door onze bijna onmogelijke missie Brisbane te bereiken in nog geen twee weken) maakten we ons klaar voor mijn eerste snorkeltrip vanaf eigen boot. Ik als befaamde duiker, weet als geen ander wat mooi duikwater is en was al zeer onder de indruk van de kleur en helderheid van het zeewater. Mijn eigen snorkelset had ik meegenomen, een wetuite kon ik lenen van Ilse, want die paste er, gelukkig voor mij, niet meer in met haar buik. Gesetteld en al, zat ik klaar in het bijbootje om de mooiste stukken koraal te gaan spotten. Als extra attribuut werd mij de speargun aangereikt. Het was tenlotte al weer 5 dagen geleden dat we bij een supermarkt geweest waren en een verse vis zou prima smaken nu we voor anker lagen. Joost had mij al wel ingelicht over het spearvissen en dat er tot nu nog niets mee gevangen was. Aan mij de eer dus. De wind was guur, de zon fel. Ons plan was om eerst met m'n hoofd vanuit het bijbootje in het water te hangen om te checken of we bij de juiste koraaltafel waren, zals in de LP vermeld stond. Koraaltafel 1, bleek alleen rotsen, geen vis. Koraaltafel 2, rotsen met wat zeewier en 1 kleine vis. We besloten naar onze buurboot te varen en hen te vragen waar nu het koraal was, waar al die toeristenboten op af komen (die er overigens nu nog niet waren). Aan de rand van het atol ligt schitterend koraal en lots of fish! Dit is klare taal. Met snorkelset en speargun spring ik het water in. Ik steek mijn hoofd door het wateroppervlak en zie vis. Niet overdreven veel, maar in iedere duikbrilview toch zeker 2. De speargun, groter dan een gemiddeld fazantengeweer, was al op spanning gebracht. Het enig wat me te doen stond was de trekker overhalen op ongeveer een halve meter afstand van het slachtoffer, ons avondmaal. Met flipper aan kan je hard zwemmen, maar bleek al snel geen geschikte methode. Vissen zwemmen harder. Ik laat me meedrijven op de zoute zee, stuur af en toe bij en houd de speargun continu in de aanslag. Mijn eerste kandidaatslachtoffer krijg ik in mijn vizier. Een vis van ongeveer 25 centimeter lang, gestreept in de kleuren zwart, geel en blauw. Een schitterend exemplaar, de juiste grootte. Ik volg deze zebravis, duik de hoek om bij het volgende bosje koraal, zie zijn vloeiende voortbeweging door het water, frons mijn wenkbrauwen en aarzel. Deze vis was te mooi, deze vis verdiende het om te blijven leven en bij een aarzeling zou ik toch niet raak schieten, moest de gun opnieuw gespannen worden en zou een volgende vissenjager mijn resultaat kunnen overtreffen door met slechts 1 schot een vis te vangen. Op naar een nieuw slachtoffer. Boven een bosje hard koraal, niet kleurrijk, hingen in dezelfde kleur een aantal vissen, formaat ongeveer 50 cm. Mijn nieuwste tactiek voerde ik uit. Drijvend richting het koraal, af en toe bijsturend met 1 van de 2 flippers, hield ik mijn adem in en en richtte de speargun op een willekeurige vis die voorbij zwom. De een was te ver weg, een ander had mij eerder in de gaten dan ik in mijn vizier. En toen ineens zag ik er nog een, verschuilt tussen het harde kleurloze koraal. Met zijn staart in mijn richting, zijn ogen op het wijde blauw gericht. Deze vis heeft mij niet in de gaten, deze vis heeft geen idee van wat er achter hem gebeurd. Ik stuur nog een beetje bij, houd mijn adem langer in dan normaal, strek langzaam mijn arnmen om de punt van de speargun dichterbij de roos te krijgen en zo dat ik langs al het koraal schiet. BAF! De spear schiet met een idioot hoge snelheid van de gun af, door het water, langs al het koraal en midden door de vis. Als in een slowmotion zie ik deze jacht voor me gebeuren. De spear heeft de vis doorboord, gespiest, ik was het die de trekker overhaalde. In fracties van seconden schoten er allerlei gedachtes door mijn hoofd, dat eindigde in: En nu? Wat moet ik nu met die vis, die stuiptrekkingen vertoond. Wat moet ik met de gun, die ik nog steeds vast heb en de lijn die zich in allerlei wegen door het koraal had gemanoevreerd, zonder dit te beschadigen, maar wel aardig in de knoop zat. Waaaaaahh!! Als een paniekerig wezen, steek ik mijn hoofd boven water. Ik spartel en zwem, terwijl ik krampachtig de gun vasthoud. Waar is Joost? Hij had mij de volgende stap nog niet uitgelegd, waarom zit hij niet vlak achter mij? Hij denkt dat er een haai in deze baai zit? Dat ik een haai gevangen heb? Nee, natuurlijk niet, er zit een vis aan de spear! En het touw zit verstrengeld door het koraal. De oudste Jager weet het klusje goed op te knappen. Met een paar slagen is het touw los en daarmee ook de spear. Zwemmend naar het bijbootje, de spear in de lucht, want haaien ruiken bloed en ik er achteraan met het touw en de gun. Zo, 1 schot, 1 vis, klaar om terug te keren naar het moederschip. De snorkelplek was dan welliswaar niet excellent, de smaak van deze Slaty Bream daarentegen wel. En ik, de held op sokken, heb de eer de eerste vis met de Jagersgun gevangen te hebben! Eet smakelijk!

Jessie



]]> 153.16666666667,-27.366666666667 De eerste dagen van Jessie aan boord van Hafskip Link

Vanuit Hamilton Island hebben we een klein stukje kunnen zeilen. Broer en zus stonden op het dek om de zeilen te hijsen. Ilse was onze captain. Na een klein tochtje en een tweede schildpad langs de boot, hebben we het anker uitgegooid bij een van de eilandjes in het Whitsundays gebied. De zon gaat hier, nu het winter is, erg vroeg onder: 18.30u, dus was het ook prima om bijtijds te gaan slapen, helemaal na die trip van 52 uur om hier te komen. De tweede dag gaf nog geen goede weersvooruitzichten. Oke, het is iedere dag zonnig en warm, maar voor onze missie Brisbane bereiken, is dat niet belangrijk. Ons doel is zo dicht mogelijk, of misschien wel helemaal te eindigen in Brisbane op 10 augustus. Voor vandaag was het wind tegen en stroom tegen, dus zelfs met de motor aan, zijn we niet meer opgeschoten dan 12 mijl. De derde dag was er weinig wind voorspeld, dus gunstig om te motoren. We kregen 's ochtends vroeg de stroming mee, dus om 6 uur vertrokken. Een mooie zonsopgang scheen ons tegemoet, het beloofde vakantietechnisch gezien een schitterende dag te worden. Anderhalve etmaal hebben we gemotord en ik heb mijn eerste wacht op zee gehouden. Om 22u was het mijn beurt. Ik had geslapen van 19-22 en nam het daarna van Ilse over. Als een echte beginnende kapitein keek ik om de 2 minuten of er niet een andere boot in zicht was en controleerde ik de koers op de gps. Ik was meer tijd kwijt met het opzoeken van de regel waar ik was in mijn boek, dan dat ik daadwerkelijk aan lezen toekwam. Om 02.30u kwam Joost naar buiten, mijn wacht zat erop, zonder brokken. De volgende ochtend bleek het weerbericht redelijk positief. Het zou maar zo kunnen dat we ons tweede etmaal voort kunnen zetten met het echte zeebonkenwerk: zeilen zonder motor. Aan het einde van de middag stak de juiste noordwestenwind op. Halverwege de nacht zou deze gaan draaien richting zuid. Als het allemaal mee zou zitten, zouden we daarmee exact op de goede tijd uitkomen bij het Fitzroyreef. De motor ging uit en wat bleek; we gingen niets minder snel! Blijkbaar voeren we al zo hard met de zeilen, dat de motor ons geen extra knopen bezorgde. De tweede nacht ging in. De wind woei harder, de golven waren hoger en de deining van het schip des te meer. Rollend in de kajuit probeerde ik in slaap te komen. Ik had tenslotte maar 3 uur voordat mijn wacht begon. Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst niet in slaap kon komen, maar vannacht heb ik dat zeker een aantal keer per minuut gedacht. Mijn wacht begon en ik was nog steeds wakker. Al apekooiend trok ik de zeiljas en het reddingsvest aan, klikte mijzelf vast aan de lifeline en tuurde de nacht in. De schorpioen en de melkweg waren er weer. De wind ging steeds harder te keer. De stroming kregen we mee en de boot rolde over de hoge golven. Ik heb mezelf redelijk wakker kunnen houden met het zetten van kruisjes op de kaart en de wedstrijd die ik speelde met de wind. Kon de boot nog harder dan 6 knopen? Ik voelde hem door het water glijden en over de golven heen. Hafskip trok aan en ik stak mijn hoofd om het hoekje de kajuit binnen, 6.6 knopen. We gaan hard! Ik zette nog maar een kruisje, want ik mocht niet uit het oog verliezen dat we van de kaart af zouden varen. Dan werd het echt tijd om Joost wakker te maken. Nog een klein stukje, de zeilen stonden nog goed voor de wind en golf, een stroom, een lift, Hafskip ging als een speer en verbrak het record van de afgelopen twee etmalen met een snelheid van 7.2 knopen! Halverwege de wacht van Joost draaide zoals voorspeld was de wind. De zeilen konden verzet worden en we voeren recht op ons doel af: Fitzroyreef. Rond 13.00u zullen we het atol binnen varen op kraakhelder water.

Jessie


]]> 152.16666666667,-23.616666666667 Meerboei avontuur Link

De tijd gaat zo ontzettend snel. Na 16 dagen voelde het nog alsof mijn ouders pas net aan boord waren. En toen was het al weer tijd om te vertrekken! Na het slechte weer in Airlie Beach hebben we vrijdag gelukkig wel een mooie dag op een fraaie ankerplek gekregen om de vakantie zonnig af te sluiten. Zaterdagavond zijn we nog een keer mee uit eten genomen op Hamilton Island en hebben we daarna in de kuip van de boot geborreld, maar zondagmorgen was het dan echt zover. Met ons vieren liepen we naar het vliegveld en moesten we afscheid nemen. Zo snel als ze gekomen waren in Mackay, zo snel waren ze ook weer weg. Dat is toch echt geen leuk moment. In het dorpje hebben we op een bankje zitten wachten tot het vliegtuig opsteeg en over ons heen vloog. Wereldreizen is fantastisch, maar ver weg zijn van familie is en blijft moeilijk. De dag bleef een beetje sip, maar gelukkig stond voor de dag erna het volgende familielid op het programma: mijn zus Jessie! We hebben de boot aan een meerboei gelegd vlakbij het vliegveld om het exorbitante havengeld van het luxe Hamilton Island uit te sparen. Helaas ontvingen we de volgende ochtend een smsje &quot;vertraging, aansluiting gemist, kom pas morgen :(&quot;. Ze moest uit Bali komen en inclusief deze vertraging kwam de totale reis op maar liefst 52 uur. Gruwelijk. En wat ook teleurstellend was het missen van een heel bijzonder weergat met westenwind. Wel wat hardere wind, maar in de goede richting wat ons in staat stelt heel snel voortgang richting Brisbane te maken in een gebied waar normaal vrijwel altijd tegenwind staat. Die nacht, nog steeds aan de meerboei, kwam de westenwind. Alleen bleek het meer zuid te zijn geworden waardoor we met onze meerboei zo ongeveer aan lagerwal lagen midden in een snelstromend kanaaltje. En omdat de wind harder dan verwacht rond kracht zeven was, gebeurden er in combinatie met de sterke stroming vreemde dingen. De enorme meerboei met een doorsnede van wel een meter dreunde steeds zo hard tegen de romp dat de hele boot schudde. Het bijbootje ging als een wilde tekeer op de golven en deed ons besluiten in het donker met zwemvest aan toch te proberen het motortje eraf te halen voor het geval het nog gekker zou worden. En het werd ook gekker. Ergens midden in de nacht hadden de meerboei en het bijbootje het voor elkaar gekregen zich om elkaar heen te draaien en toen de stroming weer eens veranderde kwamen er enorme krachten op de lijn van de bijboot. We werden wakker van weer nieuwe beukgeluiden en toen ik buiten kwam was ik net op tijd om te zien hoe het bijbootje in zijn geheel over de meerboei heen werd gesleurd, half scheef gaand en net geen water scheppend. De lijn van de bijboot bleek daarbij doorgesneden en alleen de tweede lijn die we uit voorzorg altijd bevestigen voorkwam dat het bootje zo de nacht in was gedreven om waarschijnlijk niet meer terug te worden gevonden. Snel sprong ik het bootje in en bevestigde een nieuwe reservelijn zodat ik de andere lijn en de meerboei kon ontwarren. Eigenlijk was het bijbootje onhoudbaar omdat het steeds dreigde opnieuw te gaan klieren met de meerboei of omdat het zo hard tegen de boot aansloeg dat het vast niet lang heel zou blijven. Eigenlijk was de enige optie om hem op te takelen en af te rekenen met al dit gedoe. Makkelijker gedacht dan gedaan. We manoevreerden het bootje naar de luwe kant van de boot zodat we niet in al te grote golven bezig waren. Ik knoopte een aantal lijntjes aan de hoekpunten in een punt en bevestigde die aan de spinnakerval in de mast. Die zat alleen vreemd gedraaid om de zalingen en andere vallen en in het donker was dat niet te ontwarren. We hebben hem toen maar met lompe kracht toch opgetakeld, hopend dat het geheel niet vast zou komen te zitten. Met ons tweeen wisten we het bootje uiteindelijk over de zeereling te sleuren en op het dek te leggen. Goed vastgebonden aan dek en dat gevaar was geweken. De meerboei lag nog steeds tegen de romp te beuken, maar met wat stootwillen hebben we die een beetje kunnen temmen en konden we eindelijk nog wat slaap pakken. En blij zijn dat we niet dit &quot;perfekte&quot; weergat hadden kunnen pakken, want dat was zeker geen pleziertocht geworden. Om acht uur was het tijd om naar het vliegveld te gaan om Jessie op te halen, maar de condities waren nog steeds zo beroerd dat het bijbootje weer te water laten echt niet verantwoord was. Daarom zijn we maar weer die haven ingegaan. Een kort verblijf was natuurlijk ook mogelijk, kostte slechts 10 euro per uur, yuk. We kwamen net bij het vliegveld aangelopen toen we haar vliegtuig zagen landen en een kwartiertje later konden we elkaar al begroeten. Alle nachtelijke avonturen waren snel weer vergeten toen we bijpraatten bij een ontbijt met croissants en gekookte eitjes. Ongelofelijk dat ze ons hier komen opzoeken, helemaal hier aan de andere kant van de wereld. Aan het eind van de ochtend ging de wind liggen en konden we uitvaren. De haven wisten we nog af te pingelen van vier naar drie uur korte verblijfskosten. Altijd proberen. Nog geen tien minuten op het water kwamen tegelijkertijd een schildpad en een walvis boven. De laatste bleef wat langer hangen en sloot zijn vertoning af door die gigantische staart boven water te steken. Een geweldig gezicht.

Joost
]]> 150.48333333333,-22.016666666667 Ongewoon weer Link

De gouden snorkelplaats (zo worden ze genoemd in de pilot) lag in een baai. Je kon er gedurende twee uur aan een mooring gaan liggen i.p.v. te ankeren. De mooringen waren bezet en bij nader inzien wilden we toch liever ankeren, omdat we hier ook de nacht gingen doorbrengen. Ankeren kan als nadeel hebben dat je het koraal beschadigt, maar ankeren was hier wel toegestaan mits buiten de boeien. De aangegeven snorkelplaats was inderdaad een gouden, met een prachtige koraalwereld. Jammer was dat de zon die middag niet constant scheen. ´s Avonds zwommen er scholen vliegende vissen rond onze boot en genoten we weer van een prachtige zonsondergang. Het sterrenbeeld schorpioen is hier duidelijk aan de hemel te zien. Bij het binnenhalen van het weerbericht voorspelde weergoeroe Bob de komende dagen steeds harder wordende wind oplopend woensdag tot 9 bft. Om die reden zijn we richting Airlie Beach gezeild en hebben daar een ligplaats in de marina besproken. Dit was meteen een goed moment om ons proviand aan te vullen. De haven lag beschut, was ruim opgezet met lange en brede steigers en goede voorzieningen. Het stadje was erg toeristisch en afgestemd op backpackers. In de supermarkt was dan ook weinig van onze gading te krijgen. Er was een ruime sortering van verpakte, belegde broodjes, maar weinig vers fruit, groente, vis en vlees. Inmiddels ging het regenen en begonnen onze magen te knorren. Dus snel naar binnen bij de eerste gelegenheid die zich voordeed. Binnen zag het er heel apart uit. Het was een grote vierkante betegelde ruimte met een stoffen overkapping. Een teken dat het hier ´s zomers erg warm moet zijn. In het midden stonden lange tafels met banken en rondom zitjes voor vier personen. Vier mega-televisies waren aan de vier zijden opgehangen. Op twee ervan was een voetbalwedstrijd te volgen en op de andere twee een rugbywedstrijd. Veel bezoekers volgden een van de wedstrijden. Op de kaart stond een lunchhapje genaamd &quot;wedges&quot;. Dat leek Joost, Ilse en Frans wel wat. Zelf koos ik voor een salade. De wedges waren gefrituurde wigvormig gesneden aardappels. Lekker, maar een gigantische hoeveelheid. De drie porties die besteld waren, kwamen met moeite op. Daarna met de bus naar een nabijgelegen, echte supermarkt en gezien de hoeveelheid ingeslagen boodschappen met de taxi terug. Laat de storm maar komen! De weersvoorspelling kwam uit: harde wind en veel regen. Volgens mensen uit deze streek was dit heel ongewoon dus bijzonder voor ons om dit te mogen meemaken! Extra tijd om wat meer te lezen. Toevallig had ik een boek bij me dat ging over de ontdekking van Australie door James Cook in de 18e eeuw. Deze verkende met zijn houten zeilschip de oostkust van Australie van zuid naar noord. Hij stond erom bekend gedetailleerd kustlijnen te kunnen weergeven. De problemen kwamen toen hij zich in het gebied begaf waar wij ons nu ook bevinden: het Great Barrier Rif. Daar al zeilende liep hij op een rif vast en maakte veel water. Uiteindelijk kwamen hij en zijn bemanning los en bereikten al hozend het vaste land. Daar werd bij eb de schade vastgesteld. Een groot gat was in de boot geslagen. Maar een geluk bij een ongeluk: dat gat was voor een groot deel opgevuld door een afgebroken stuk koraal waar ze op gevaren waren. Nu is dit gebiedgelukkig wel helemaal in kaart gebracht! Omdat we ook iets van het binnenland wilden zien, zijn we met de bus naar het Conway Range National Park gereden om een wandeling naar Swamp Bay te maken. De wandeling startte bij een poel, waar krokodillen zich zouden ophouden. In Australie komen in rivieren en moerasachtige gebieden krokodillen voor. We meenden er een paar te zien, maar erg duidelijk was het niet. In het gebied waar we doorwandelden vertoefden vroeger de aboriginals in de zomer om verkoeling tegen de hitte te zoeken. Met name de vrouwen verzamelden allerlei vruchten en zaden. De zaden van de cycad-boom waren erg geliefd. Ze waren weliswaar giftig, maar op een speciale manier bereid erg voedzaam, zoals op het info-bord stond. Prachtige grasbomen stonden er en stukjes mangrovebos kwamen we tegen. Een heel geslaagde wandeling en nu weer tijd om verder te zeilen vonden we allemaal. En niet te vergeten om vis te vangen voor op de bbq. Nog steeds ligt er aas (inktvis) in de koelkast. Inmiddels heeft Ilse een prachtige buik gekregen. Ze voelt zich prima en de baby laat zich al regelmatig voelen.

Corry


]]> 148.75,-20.216666666667 Whitehaven Beach Link

op dit moment is het hier zaterdag en zijn we met z´n vieren een week in het gebied van de Whitsundays aan het zeilen. Aan gespreksstof nog steeds geen gebrek! Het is een prachtig natuurgebied. Je zou het kunnen vergelijken met een berglandschap in Oostenrijk, waarvan je het bovenste gedeelte ziet, verzonken in een azuurblauwe zee. Veel mooie baaitjes met mogelijkheid tot ankeren. Elke avond zoeken we een geschikte plaats uit met zo min mogelijk deining. ´s Morgens gaat de zon op om zes uur en ´s avonds onder rond zessen. Apart is het te ervaren dat rond twaalf uur ´s middags de zon in het noorden staat. Iets wat voor Joost en Ilse al heel gewoon is. ´s Nachts bij heldere hemel zie je het zuiderkruis. Waar we ons na een week hier verblijven keer op keer weer over verbazen is dat het watersporttoerisme hier minimaal is. Zeker de eerste dagen kwam je hier zelden een andere boot tegen, hooguit dat je zo nu en dan een mast in de verte aan de horizon zag. We vroegen ons af hoe het mogelijk was dat zo weinig mensen deze bijzondere plaatsen opzoeken. Het enige dat we konden bedenken was dat Australie veel minder dicht bevolkt is dan Nederland. Na het geslaagde uit eten op Hamilton Island, de eerste haven die we aandeden, hebben we de volgende morgen boodschappen gedaan, een was gedraaid en de boot met water en electriciteit aangevuld. Daarna vonden we het tijd om weer te vertrekken. Na drie uur zeilen kwamen we aan bij Whitehaven Beach. Een grote baai aan een bijna wit strand met zowaar een paar andere boten. Met de dinghy naar de kant gevaren om een heerlijke strandwandeling te maken en daarna een verfrissende duik. Joost en Ilse gingen met de dinghy terug en Frans en ik zijn terug naar Hafskip gezwommen. Inmiddels was de zonnetent boven de kuip gemaakt, want zeker rond het middaguur moet je hier de zon mijden vanwege het gat in de ozonlaag. Om deze reden is de zonnebrand met hoge beschermingsfactor hier naar verhouding ook goedkoop. Vanavond bekijken we een volgend deel van de fotoreportage van de wereldreis. We zijn tot de Galapagoseilanden gekomen. Morgen staan we op tijd op om naar een van de mooiste snorkelplaatsen van de Whitsundays te zeilen.

Corry
]]> 149.05,-20.283333333333 Het Zuidland Link

Het is anderhalf jaar geleden dat we Joost en Ilse hebben gezien in levende lijve. Het ging niet makkelijk. Na vele uren vliegen en poortjes door (zes keer), landden we uiteindelijk in Mackay, Australie. Onbegrijpelijk voor een vijftigplusser, maar toch waar stonden Joost en Ilse ons op te wachten bij aankomst op het vliegveld. Aan de andere kant van de wereld en precies op tijd, geen probleem. Aan boord was alles ingericht voor ons verblijf. Onze vakantie kon beginnen. Wat opvalt is dat het land erg leeg is. We zeilden in het prachtigste natuurgebied en we zagen per dag maar een of twee bootjes. We zeilden tussen de kust en talloze eilanden door (Hillsborough channel) richting Whitsunday Islands. Alle eilanden zijn onbewoond en maken onderdeel uit van een natuurpark aan de westkant van het Great Barrier Reef. We zagen dolfijnen en we kregen twee keer per dag bezoek van Henry, een grote waterschildpad. Het is indrukwekkend en uitermate geschikt om tot rust te komen. Helaas hebben we een dag regen gehad, altijd goed voor een paar extra bladzijden leesvoer. Hamilton Island is wel ontwikkeld. Boten en vliegtuigen gaan af en aan om toeristen te halen en te brengen. Er rijden geen auto´s, maar golfkarretjes rond, die je kan huren. Gisterenavond ontzettend lekker vis gegeten (from the market) in het restaurant. Bijgaand een foto hoe het er uit ziet op het water. Straks gaan we snorkelen en vanavond eten we vis die Joost gaat vangen. Het is nog niet gelukt een vis te vangen sinds we er zijn, maar we geven de moed niet op. Ilse praat veel over de baby, zij is letterlijk vol van verwachting. En het is duidelijk te zien ook! Met Joost kan ik over andere dingen praten zoals het opknappen van de boot, lassen en roestbehandeling. Het weer is vandaag prachtig: zonnig 25 graden, een enkel schapewolkje. Wordt vervolgd.

Frans en Corry


]]> 148.95,-20.35 Opa en oma op bezoek Link

Afgelopen vrijdag hebben we de 20-weken-echo gehad voor de baby. Eigenlijk ben ik al 22 weken zwanger maar in Nieuw-Caledonie kwamen we er pas achter dat die echo toch wel belangrijk is maar kregen we &#039m niet meer geregeld. &#039s Ochtends om acht uur waren we aan de beurt maar er reden nog geen bussen dus zijn we de 5 km. gaan lopen. Daar aangekomen bleken ze de Nieuw-Caledonische doorverwijzing niet te accepteren. Dus eerst naar een Australische verloskundige voor het goede papiertje, weer terug en gelukkig hadden ze een paar uur later weer tijd voor ons. De echo bleek een uur te duren en echt alles werd ingezoomd en opgemeten. Gelukkig was alles goed. Het was erg mooi ons kindje weer te kunnen zien, die kleine handjes die de hele tijd open en dicht gaan! Al met al werd het nog haasten om op tijd op het vliegveld te zijn om de ouders van Joost op te halen. Maar ook dat is gelukt. Heerlijk om Corry en Frans na meer dan een jaar weer te zien en in onze armen te kunnen sluiten. Vandaag zijn we met de boot de Pioneer River afgevaren en hebben we de zandbank weer overgestoken. Dat vond ik wel even spannend, want het hoog water was minder hoog dan toen we de rivier op gingen. Er stond een rustig windje waarmee we naar Brampton Island zijn gezeild, twintig mijl richting het noorden, op naar de Whitsunday Islands.

Ilse


]]> 149.26666666667,-20.8 Pioneer rivier Link

Dat ankeren in de Pioneer rivier gaat gelukkig goed. Het is maar krap aan en soms worden we bij laag water door de wind tegen ondiepere gedeeltes aangeblazen en zitten we met de kiel tegen de grond, maar scheef zijn we nog niet gegaan. Onze plek is achter de visafslag van Mackay. Niet het fraaiste plekje, maar wel erg beschut. We hebben het hier wel even naar ons zin. Deze week hebben we weinig meer gedaan dan door het stadje wandelen en wat kleine, vrijblijvende, bootklusjes. Ik ben ook nog even bij Fishing World geweest, een enorme viswinkel. Met Chris hadden we gemerkt dat ons standaard aas, de nepinktvis, hier eigenlijk niet succesvol is. Nu heb ik dus glimmende lepels voor achter de boot en dat zou het helemaal moeten gaan worden in dit gebied. Ik ben benieuwd of we mijn ouders verse makreel kunnen voorschotelen of dat het toch tonijn uit blik wordt. Morgen komen ze aan op het vliegveld van Mackay. Fantastisch vooruitzicht om ze na meer dan een jaar weer te zien.

Joost


]]> 149.18333333333,-21.133333333333 Sunshine State Link

Het was ons opgevallen dat de laatste drie dagen van de oversteek er zoveel blauwe lucht was met weinig wolken. Echt goed zomerweer zeg maar. In Nieuw-Zeeland was daar maar af en toe sprake van en ook in Nieuw Caledonie waren er toch regelmatig hele partijen wolken. We zijn nu al weer drie dagen aan land en de lucht blijft eigenlijk zo mooi blauw. Ook hebben de nummerborden van de auto's hier allemaal het onderschrift &quot;Queensland Sunshine State&quot;. Dat is vast niet voor niets. Ik vroeg een Australier bij de bushalte voorzichtig of dit weer normaal is en hij reageerde met &quot;huh? ja, natuurlijk!&quot;. We hadden ons nog niet met het klimaat bezig gehouden hier, maar dit is wel een leuke bonus. Eigenlijk ben ik over alles in Australie erg enthousiast: het stadje Mackay is een stuk leuker dan het gemiddelde stadje in Nieuw Zeeland, je kunt er goede kebab krijgen, de supermarkt is goedkoop en heeft veel vlees, alles en iedereen ziet er zonnig en vrolijk uit, de mensen zijn erg vriendelijk, over dit zeilgebied is iedereen hier lovend niet alleen toeristen, ik hoor alleen maar dat werk vinden in Brisbane geen probleem is (dat is waarschijnlijk het plan vanaf september want anders komen we financieel niet meer thuis) en onze beide werkvisa en de verblijfsvergunning voor de boot zijn zonder problemen toegewezen voor de periode van een jaar. Helemaal goed dus. We zijn weer met ons tweeen trouwens, want Chris is, na een bbq met kangaroe gisteravond, vanochtend vroeg vertrokken met het vliegtuig naar Sydney voor nog een paar dagen rondkijken en dan terug naar Nederland. Het was erg gezellig en we vinden het leuk dat we iemand hebben kunnen laten ervaren wat oceaanzeilen is. De afgelopen twee dagen lagen we in een supermoderne haven. Heel makkelijk voor de was, douche, water en stroom, maar ook erg saai, duur en niet op loopafstand van het centrum. Daarom zijn we vandaag verplaatst naar een ankerplek op de rivier, vlak bij het centrum. Dat was wel spannend want de monding van de rivier zou op sommige plaatsen erg ondiep zijn en de exacte route was vaag. We hebben zo'n vier lokale mensen advies gevraagd en met die informatie zijn we vlak voor hoogwater vertrokken om zoveel mogelijk water onder de kiel te hebben. Eenmaal in die monding bleek het toch makkelijk fout te kunnen gaan, want we hadden ineens zo'n 30 meter aan stuurboord allemaal brekertjes omdat daar een ondiepte lag. Maar we zijn ongeschonden binnengekomen. Toen kwam het tweede obstakel: een goede ankerplek zoeken die niet helemaal droogvalt met eb. We hebben overal rondgezocht maar eigenlijk was het nergens echt goed. Vooral niet omdat het nu springtij is en het water maximaal zakt. Toch maar het anker uitgegooid met de wetenschap dat het de volgende dagen minder laag water wordt. Maar voor vanmiddag is het wel een beetje spannend. Misschien gaat het goed, maar misschien gaan we ook wel weer 45 graden scheef net als ooit in het begin van onze reis in Frankrijk.

Joost



]]> 149.18333333333,-21.133333333333 Land in zicht Link

Echt een grote verrassing is het natuurlijk niet, met een GPS. Maar vandaag hebben we dan toch eindelijk voor het eerst weer land gezien. Een eilandje voor de kust van Australie, Peak Island, en een stukje van een schiereiland waren vandaag plotseling te zien. Maar er waren meer tekenen van land vandaag. Zo waren een soort van vliegende pinguins uitermate geinteresseerd in het aas van de vislijn (waar we overigens niks meer mee hebben gevangen helaas). Ook kwam er een vliegtuig heeeeeel erg laag over ons heen vliegen. Via de marifoon werden we opgeroepen door een vrouw met een stem zo weggelopen van een of ander commandocentrum (heel monotoom), om uitleg te geven waar we naar toe gingen en hoe de boot heet. De verwachte aankomst in Mackay is morgenavond. Dan komt er eerst een inspectie van de boot, en worden alle verse etenswaren ingenomen. Dit om verspreiding van ongewenste beestjes en plantjes te voorkomen. Ook alle souvenirs en schelpjes worden aan een inspectie onderworpen. Het is, zolang we nog in quarantaine zijn (aangegeven met een geel vlaggetje in het zijwand), ten strengste verboden om aan land te gaan, eilandjes te bezoeken, of om zelfs maar fysiek contact te hebben met Australie. Dus dankzij al deze strenge regels moeten de biefstukken en douches mogelijk nog een dagje wachten.

Chris
]]> 150.91666666667,-21.75 Hulde aan de windvaan Link

Het tochtje over de oceaan is in het begin al lastig genoeg door alle golven en de opspelende misselijkheid, maar tijdens nachtwachten is het ook niet erg leuk om continu de boot een richting te moeten sturen die wordt aangegeven door het kompas en/of GPS. Sterker nog, overdag heb ik zelfs wel wat beters te doen dan de helmstok de goede richting uit duwen. Gelukkig zijn er twee hulpmiddelen om deze taak uit handen te nemen: de stuurautomaat en de windvaan. De stuurautomaat is een elektrisch apparaatje dat een bepaalde koers aanhoudt. Helaas kan deze niet tegen water, golven worden niet altijd even goed meegenomen in de berekening, en tijdens het zeilen kan de wind draaien. Hierdoor kan het voorkomen dat de zeilen volkomen verkeerd staan en de boot onnodig scheef wordt getrokken. Bij squalls, kleine stormpjes op zee, is dit erg link. Gelukkig is er de windvaan (hulpmiddel twee)! Dit mechanische apparaat kan de boot altijd een bepaalde koers ten opzichte van de wind laten varen. En dit doet de windvaan helemaal zonder electriciteit. Je wordt echter wel heel lui van zo´n windvaan. Als de wind draait, stel je de windvaan iets anders af. Eigenlijk moeten de zeilen dan ook verzet worden, maar daar heb je uiteindelijk ook steeds minder zin in. Een reis maken van een aantal dagen op groot water is wezenlijk anders dan een dagtochtje heb ik gemerkt. De snelheid van het schip en (daarmee samenhangend) de stand van de zeilen is duidelijk ondergeschikt aan het comfort en de veiligheid op de boot. Vooraf leek me dat helemaal niks, maar na 2-3 dagen zeeziekte wordt dit beeld toch grondig gewijzigd. Dus darvoor hulde aan de windvaan. We zijn inmiddels aangekomen in Mackay, zijn door de customs en quarantaine heengekomen (voor maar liefst $240,- AUS, nieuw recordbedrag) en hebben gisteravond heerlijk gegeten bij een steakhouse. Dat was wel nodig: ik ben in de vier weken die ik bij Joost en Ilse op de boot heb doorgebracht om en nabij 8 kilo afgevallen. Dus voor iedereen die op zoek is naar een goed dieet: maak een oceaanoversteek. Ik ga zelf morgen met het vliegtuig naar Sydney, om nog een weekje de backpacker uit te hangen. Joost en Ilse maken zich ondertussen op voor de komst van de ouders van mij en Joost.

Chris
]]> 149.21666666667,-21.1 Great Barrier Reef Link

Even een korte update van de situatie: we zitten nu binnen het Great Barrier Reef van Australie. De afgelopen vierentwintig uur viel de voortgang wat tegen. Weinig wind uit erg varierende richtingen. In eerste instantie heb ik geprobeerd de veranderingen steeds bij te houden met aanpassingen aan de zeilen, maar uiteindelijk vond ik dat echt niet leuk meer. Alsof iemand je steeds voor de gek zit te houden en je weer aan het werk zet. Nu is de wind wel weer redelijk terug. We verwachten nog twee dagen nodig te hebben om Mackay te bereiken. Aan boord zijn we al druk bezig met het wegwerken van de verse voorraden, want anders neemt de quarantaine-dienst dat toch meteen in beslag. Zo zijn we in Nieuw-Caledonie wel tien kilo aan voedsel kwijtgeraakt! Dus voor morgen staan er weer zes eieren op het programma en we eten ons ook elke dag vol aan pompelmoezen. Mijn voet is trouwens aardig aan de beterende hand, maar snel gaat het niet. Toch behoorlijk ingrijpend zo´n infectie. Niet echt een aanrader om daar zo lang mee door te lopen.

Joost
]]> 152.36666666667,-22.516666666667 Apenkooien Link

Het gaat erg goed met de vooruitgang naar Australie. Gemiddeld zitten we ergens op 4.5 knopen, waardoor we iedere dag meer dan 100 zeemijl maken. Inmiddels zitten we op ´motorafstand´ van Mackay, zoals Joost het noemde. De weersvoorspellingen zijn nog steeds gunstig, de verwachting is dat we 3 juli aankomen. Gevolg van de goede wind is echter dat er ook golven zijn. Deze veroorzaakten de eerste drie dagen op regelmatige basis misselijkheid, maar zelfs daarna zijn golven niet prettig. Als je naar de wc moet, dien je je met benen, armen en het liefst ook nog met hoofd schrap te zetten. Het is onmogelijk om aan bakboordszijde te slapen omdat je dan het bed uitrolt. Ik slaap nu geklemd tussen tafel en bank in het gangpad. En bij het pizzabakken viel een pak bloem over de keuken (is niet zo groot) heen omdat ik twee seconden aan mijn neus krabte, viel ik tegen een mooi hoekje aan van de keuken toen ik met een hand naar buiten wilde klauteren, en maakte ik een snoekduik in de oven toen ik deze probeerde aan te steken en het schip onverwacht een andere kant op helde. Kortom, leven aan boord toont ontzettend veel gelijkenissen met het populairste spelletje op de basisschool, apenkooien. Er is alleen geen tikker aanwezig. En dat is maar goed ook, want anders had ie allang een stomp van mij ontvangen. Nog maar drie daagjes dus.

Chris
]]> 154.73333333333,-22.866666666667 Dertig Link

Net als vorig jaar was ik jarig op de Pacific. We zaten nog te denken om ervoor in Noumea te blijven maar er kwam zo&#039n goed weatherwindow dat we toch wel graag wilden vertrekken. Net 1 dag op zee dus helemaal gewend aan de chaotische oceaandeining waren we nog niet. Vorig jaar vond ik het wel erg speciaal op zee jarig te zijn maar nu voelde ik me een beetje zeeziek en mocht Joost me om een uur &#039s nachts nog niet eens feliciteren. Maar na acht uur achter elkaar slapen voelde ik me toch wel jarig. Dat is wel erg luxe met Chris erbij, kan iedereen langer slapen. Joost had een rode buikband gekocht voor om m&#039n steeds dikker wordende buik te dragen, erg leuk. En.... gebak! &#039s Middags voelden we ons wel wat beter dus heerlijk gesmuld. Samen met Chris hebben we nog pizza gemaakt. Stukken beter dan die van onze snelbrood-kwaliteit want hij heeft een paar jaar in een pizzarestaurant gewerkt. Dat kleintje in m&#039n buik maakt er ook een feestje van. Ik voel &#039m steeds meer bewegen, echt zo leuk! Ook werd ik erg blij van alle verjaardagsmail, bedankt!

Ilse
]]> 160.45,-22.5 Zeeziekte Link

Het begon allemaal zo leuk, in de lagoon net onder Nieuw-Caledonie. Totdat we bij de uitgang van de lagoon kwamen. Toen maakte ik kennis met de swell, hele grote oceaangolven. En vroeg of laat ontkom je toch niet aan het gevoel van misselijkheid. Deze is te verzachten door te gaan liggen, maar het blijft redelijk doortollen in je hoofd. Volgens Joost en Ilse verdwijnt dit gevoel grotendeels na 2-3 dagen, maar nu ik weer binnen zit en dit verhaaltje tik begin ik toch te twijfelen aan die ervaringen. De eerste wacht van mij was erg ellendig: ik had het koud (ondanks de tropen), ik was misselijk, moe en een gevoel van eenzaamheid maakte langzaam meester van me. Maar de situatie is aanzienlijk verbeterd ten opzichte van de eerste dag: buiten lezen gaat weer goed en ik eet zelfs weer wat meer. Ik begrijp alleen niet meer waarom iemand vrijwillig, voor zijn plezier, mee gaat varen over een stukje oceaan.

Chris
]]> 160.16666666667,-22.383333333333 Richting Australie Link

Vandaag is de laatste dag dat we nog even mogen genieten van het staan op vaste bodem. Er komt een hoop voorbereiding kijken bij een oversteek, ook al is het maar relatief gezien een kleine. Uitklaren, bedenken wat we de komende 10 dagen ongeveer gaan eten zodat niet teveel weggegooid hoeft te worden in Australie (dat moet met verse producten namelijk), het eten daadwerkelijk kopen, genoeg diesel tanken, accu´s volladen, water tanken, een laatste fatsoenlijke maaltijd eten, en alle spullen oceaanproof vastleggen. Op het moment is de boot een beetje een zooitje: wat kleren hier, een speargunnetje daar, maar dat is dus allemaal afgelopen morgen. Dus dat doen we vandaag allemaal. De weersverwachting voor morgen en komende week is erg goed, wind oost tot zuidoost, windkracht 3-4. Dus beter had ik het niet kunnen treffen. Dus op naar het ruime sop, zullen we maar zeggen. Ik heb er zin in, maar vind het ook wel spannend.

Chris
]]> 166.41666666667,-22.266666666667 Infectie Link

Het begon dus allemaal met een wandeling door Noumea zo'n anderhalve week geleden. Na dagen op zee was ik het lopen op slippers niet meer zo gewend en ontstond er een miniscuul wondje op de plek waar die band over je voet loopt. Geen aandacht aan geschonken. In Nieuw-Zeeland kwamen er tijdens al dat klussen elke dag wel wat wondjes bij waar ik nooit iets verantwoords zoals desinfecteren mee deed. Ik heb toen zelfs vier dagen rondgelopen met een splinter RVS in mijn voet en die kwam er ook weer netjes uit. Maar goed, na een aantal dagen Nieuw-Caledonie begon dat kleine wondje toch wat rood en dik te worden. Een beetje muggebult-achtig maar met een heel klein geel puntje in het midden als een puistje. Nog steeds geen aktie ondernomen. Nog twee dagen later begon er toch een eerste zorg door mijn hoofd te spoken. Het is bekend dat je in de tropen makkelijk nare infecties kan oplopen van (vies) zeewater en die kunnen erg snel uit de hand lopen. Toen mijn voet maar in sodawater gehouden en een pleister met trekzalf erop. De dag daarop was het klein gele puntje uitgebreid tot een gele vlek van een centimeter. Een goed teken? Misschien gaat de ontsteking nu open en komt alle troep eruit? Ondertussen begon de zaak ook pijn te doen en kwam de mogelijkheid van naar een dokter te gaan in me op. Rond die tijd hadden we een tonijn gevangen die zelfs voor Chris te groot was om op te eten. Een stuk daarvan hebben we aan familie gegeven op een boot uit Alaska die naast ons lag. De volgende dag kwam de vader langs om te bedanken en zag hij mijn voet. &quot;I know what that is...&quot;. Volgens hem een staphillokokkeninfectie die niet vanzelf overgaat. Hij had het zelf ook in Belize gehad en na twee weken veel pijn, zwemmen met een plastic zak om zijn voet en rommelen met knoflook op de wond naar advies van een lokale dokter kwam hij er alleen met een antibioticum vanaf. Uitspraken van deze kenner waren onder andere: &quot;It goes deeper and deeper...&quot; en &quot;Finally it becomes black...&quot;. Interessant, maar ik dacht toch niet dat dat bij mij aan de hand was. Voor de zekerheid toch mijn vader die ook dokter is een fotootje gemaild van de wond die steeds beter geschikt werd voor een goedkope horrorfilm. Antwoord: ziet er niet goed uit, ga maar naar een lokale dokter. Dat heb ik de volgende dag gedaan. De dokter was ook niet enthousiast en gaf me een antibioticum. De pijn in mijn voet leek inderdaad deeper and deeper te worden met steken als ik erop stond. De dagen daarna leek het antibioticum in ieder geval de pijn te verminderen, maar de wond kwam er echt steeds goorder uit te zien. Ik heb nog nooit zoiets gehad. Een vieze bult bestaande uit vers en opgedroogd bloed, onderbroken door groene pus. Dit ding steekt wel een centimeter uit boven het oppervlak van de rest van mijn voet en de hele dag sijpelen er langzaam sappen in verschillende kleuren uit. De foto is van gisteren. Gelukkig kon ik vandaag voor het eerst vaststellen dat de bult iets geslonken was. Het lijkt er dus op dat het medicijn werkt. En dat is maar goed ook, want we willen dinsdag vertrekken naar Australie en dan moet de situatie niet al te onvoorspelbaar meer zijn. Achteraf denk ik dat het fout is gegaan toen ik een duik nam in het vieze water bij Noumea om de schroef te controleren, vlak nadat ik dat wondje had opgelopen. Chris weet overigens het accent van die man uit Alaska heel goed te imiteren wat elke dag weer grappig is.

Joost



]]> 166.51666666667,-22.3 Pijnbomen, schildpadden en heel veel riffen Link

Heel veel stukken van Nieuw Caledonie zijn niet in kaart gebracht. Waarschijnlijk te lastig omdat het er barst van de riffen en het erg moeilijk is je weg daar tussendoor te vinden. Op de kaart hebben ze wat hoofdroutes aangegeven die zeker goed gaan. Op Iles de Pines, een eilandje ten zuidoosten van het grote eiland, moesten we heel goed opletten. Chris op de voorpunt, ik staand op de omasteunen en Joost aan het roer met een schuin oog op maxsea (zeekaart op de computer). Een paar dagen daarvoor hadden we helaas een puntje koraal meegepakt met de boot dus waren we wel weer extra voorzichtig geworden. Dat varen tussen die riffen door moet je doen als de zon hoog staat, dan kun je alles goed zien liggen. Tenzij er een wolk langskomt, dan vraag je je af, is het nou een rif of schaduw? Hoge concentratie geeist maar soms werden we afgeleid door een prachtige schildpad die langs de boot zwom of een paar grote mantaroggen een stukje verderop. Zo doe je over een stukje van vier mijl zo twee uur. Nieuw Caledonie ziet er weer anders uit dan de andere eilanden die we tot nu toe hebben gezien. Het hoofeiland heeft bergen die op veel plekken rood gekleurd zijn. Dat komt doordat er nikkel in de grond zit. Iles de Pines was wat vlakker en verder veel eilandjes met zandstranden. Daarop staan vooral hoge slanke pijnbomen tussen struiken en af en toe een palmboom voor het echte paradijselijke tintje. En mooi blauw water. Iets kouder dan we gewend waren maar met al die riffen en koraal is er altijd wel wat te zien bij het snorkelen. Alleen oppassen voor die sharksuckers ;-).

Ilse



]]> 166.88333333333,-22.383333333333 Sharksuckers Link

Eindelijk! Daar is de boot al in zicht. Zou het veilig zijn? Eerst maar met een ruim omtrekkende beweging naar de achterkant van de boot zwemmen. Even onder water gluren. Gelukkig, de sharksuckers denken nog immer dat de romp van de boot een grote vis is waarop ze parasiteren. Snel het zwemtrapje op, en ik ben weer veilig. Gisteren zijn we weggevaren uit Noumea. Bij nader inzien bleek &quot;La petite Paris&quot; vooral een hangoord te zijn voor bierdrinkende, ongewassen Kanaki's die weinig moeite deden om de cultuur, waar Tjibaou zo voor vocht, te beschermen. De bedoeling was om richting Ilot Amedee te zeilen, het eiland bestaande uit strand, wat plantjes, en een enkele vuurtoren. Dit was een mooie stap richting Ile des Pins, ons doel voor komende week. Maar de wind was niet optimaal, en dus weken we uit naar Ile Maitre. Na een paar dagen wachten kon ik dus eindelijk snorkelen naar hartelust, totdat de sharksuckers in beeld kwamen. Dit zijn een soort van aasetende haaien, die meeliften op het succes van de stoere en coole haai. Schijnbaar zuigen ze zich ook nog weleens vast aan mensen. Dus voor morgenvroeg is de ochtendduik ingekort tot een enkele sprong in het water...

Chris


]]> 166.4,-22.333333333333 Limestones Link

Vandaag hadden we een kleine expeditie op het programma staan. Na het doktersbezoek van Joost vanwege een ontsteking aan zijn voet zouden we vertrekken naar Baie d'Upi, waar allerlei limestone formaties te bezichtigen waren. We hadden tijdens ons bezoek aan het dorpje Vao al voorzichtig wat informatie ingewonnen. Bij het informatiecentrum werd het ons verboden om de limestones te bezoeken omdat dat ten koste van de inkomsten van het eiland, Iles des Pins, zou gaan. Alleen per georganiseerde trip met een Pacifisch zeilbootje (met motor) mocht je als toerist naar de baai. Bij de dokter wist een vrouw ons te vertellen dat de weg er naartoe erg ondiep was. Om 14:00 uur zijn we toch vol goede moed vertrokken per bijboot. Via een soort van riviertje konden we Baie d'Upi bereiken. Bij laag water kwamen echter heel veel vlakken steen en koraal net tot onder het oppervlak van het water, waardoor het riviertje eigenlijk niet meer goed bevaarbaar was. Wel was er ontzettend veel wildlife te zien, zoals schildpadden, mantaroggen en zeeslangen, nog geen meter van en onder de boot. Het gemanoevreer tussen het koraal en ondieptes door nam helaas iets teveel van onze aandacht in beslag. Uiteindelijk kwamen we toch aan bij de limestones, waar we een ware fotosessie ontketenden. Grote rotsen die helemaal door golfslag waren uitgesleten zijn vastgelegd. Erg spectaculair allemaal. Op de terugweg besloten we om van de oostkant-strategie te wisselen naar de westkant-strategie. We meenden op de heenweg gezien te hebben dat de westkant van de rivier dieper was. Hier was ook erg veel koraal helaas, maar gelukkig werd het weer hoog water waardoor we met de peddels over elk stukje koraal konden roeien. In Nieuw-Caledonie begint het echter rond 17:00 uur alweer te schemeren, waardoor we bijna in tijdnood kwamen. Onder het schemerige licht van een volle maan kwamen we dan toch veilig bij de boot aan. Maar voorlopig hebben we even genoeg van het gemanoevreer door koraal.

Chris


]]> 167.5,-22.683333333333 Tjibaou Link

Vandaag zijn we naar het Tjibaou Cultural Center geweest in Noumea. Tjibaou was de leider van de onafhankelijkheidsbeweging in Nieuw-Caledonie. Het centrum is opgezet voor behoud van de cultuur van Nieuw-Caledonie. In het centrum was een hoop kunst te vinden, zoals schilderijen en totempalen. Ook was er een hele tuin aangelegd om het complex heen, waarin typische vegetatie uit Nieuw-Caledonie te bezichten was. Maar het indrukwekkendste was toch eigenlijk nog wel het complex zelf. Dit had de vorm van verschillende traditionele Nieuw-Caledonische huizen/hutten. Eenmaal terug op de boot hebben Joost en ik ons door Pascale, een Fransman die al een tijdje woont op een boot in Noumea, laten inlichten over goede plaatsen om te spearfishen en langouste te vangen. Ook de befaamde coconutcrabs schijnen in de buurt van Iles des Pins, ons doel voor de korte termijn, rond te scharrelen. Dus c est tres bien!

Chris


]]> 166.43333333333,-22.266666666667 Geelvintonijn Link

Vanochtend vroeg zijn we vertrokken vanuit Ile Ouen, net onder Grand Terre. Omdat we op redelijk open water kwamen, ging Joost mij leren vissen vanaf de boot. Eigenlijk kwam het neer op een sterke lijn, een roestige haak en een blauw inktvisachtig rubber ding, 30 meter achter de boot aantrekken. Na 10 minuten zat er al een vis aan de haak. Toch ongelooflijk dat die vissen zo snel happen. En het was meteen de beste vis de we konden hebben: de geelvintonijn! Dat is tonijn met rood vlees, smaakt bijna als biefstuk. Vanmiddag zijn we aangekomen bij Iles des Pins, waar we komende dagen zullen bivakkeren. Aan vis in ieder geval geen gebrek.

Chris



]]> 167.43333333333,-22.65 Route du soleil Link

Dat is lang geleden dat ik een nieuw landenkopje aan heb gemaakt. Na een rustige oversteek met veel zon en weinig wind zijn we na tien dagen aangekomen in Noumea, de hoofdstad van Nieuw Caledonie. Met mij is alles goed en m&#039n buik is ook weer een stukje groter geworden. Onderweg heb ik de baby veel voelen bewegen, erg leuk. Zijn of haar eerste oceaanoversteek! Het is hier heerlijk warm, echt een perfect temperatuurtje! 25 Graden en &#039s nachts wordt het niet kouder dan 20. De luiken blijven gewoon open zonder dat we binnen zitten te kleumen. In Nederland associeer je het zuiden met de zon maar vanuit Nieuw Zeeland vaar je toch het liefst naar het noorden voor het goede weer. Zaterdagmiddag kwamen we aan en we waren maar net op tijd om in te klaren. Daarvoor moesten we wel verplicht een nacht de haven in, want inklaren in het weekend is een service van de haven. Natuurlijk gedaan, want Chris kwam zondag aan en die wilden we natuurlijk wel op kunnen halen. Anders hadden we tot en met maandag in quarantaine op de ankerplek moeten gaan liggen. Het inklaren ging lekker snel alleen werd wel weer al ons vlees (onee, niet de bacon!!) en kilo&#039s uien en aardappels ingenomen. Dat was wel weer jammer, want ik had goed ingeslagen. Geen eten meer.... Na een douche te hebben genomen hebben we een goed eettentje gevonden. Vanmorgen gauw ons anker uitgegooid en daarna ging Joost even een auto regelen om Chris op te halen en ondertussen liep ik even naar de markt voor wat broodjes onderweg. Erg leuke markt, verschillende afdelingen en overal was iemand anders muziek aan het maken. Qua sfeer voelde ik me weer in Tahiti. Joost had Frederique gevonden die voor een leuk bedragje mensen rond wil rijden en die had gelukkig tijd voor ons. Dus op naar het vliegveld en we kwamen precies aan op het moment dat het vliegtuig geland was, erg mooi! Wij allebei goed uitkijken naar Chris, want we hadden &#039m al twee jaar niet gezien. Zou z&#039n haar nog lang zijn? En jawel, daar was hij dan! Erg leuk hem na zo&#039n lange tijd weer te zien! Terug op de boot een koffietje gedaan en Chris had veel leuke pakjes meegenomen voor ons. Hij had ook een mooi T-shirt voor Joost gekocht zodat wij hier ook wat van de EK-sfeer meekrijgen ;-).

Ilse




]]> 166.43333333333,-22.283333333333 Traag maar comfortabel Link

We hebben de afgelopen dagen niet zo heel veel voortgang gemaakt. De windkracht viel tegen en we moesten ook een beetje de verkeerde kant op sturen om niet nog minder wind te krijgen. Het was wel erg comfortabel met nauwelijks golven en iedere dag mooi weer zonder regen. Sinds gisteravond zitten we dan wel weer echt in de passaat. We werden welkomgeheten door een paar squalletjes (windbuien) die typisch zijn voor de tropen. Halsoverkop moesten we een tweede voorzeil laten zakken omdat het veel te hard ging en deze belandde half in het water, maar dat was niet echt een probleem. De temperatuur is ook heel redelijk aan het worden. Overdag lange broek en t-shirt, ´s nachts geen mayo meer maar nog wel een zeiljas en muts. Bij vertrek was het zelfs met alles aan dat we hadden nog te koud om buiten te zitten gedurende de nacht. We verwachten nu aanstaande zaterdag aan te komen. Net op tijd voor mijn broertje die zondag landt.

Joost
]]> 171.71666666667,-26.033333333333 Het betere zeilen Link

De volgende dag was het lagedrukgebied gelukkig een andere richting op gegaan en zijn we opnieuw vertrokken. En wat een verschil. Bij onze valse start waren we maar aan het rommelen met de stuurautomaat, de zeilen, de regen, nog steeds op blote voeten lopen, zeeziek, klotsgolven en meer. Nu ging het allemaal heel soepel. Vlak buiten de haven hebben we de zeilen gezet en ze daarna niet meer aangeraakt. We zijn nu tweeeneenhalve dag aan het zeilen in echt perfekte condities. Windkracht 3-4 van achteren, minimale golven voor zover dat kan op zee en kleine wolkjes tegen een blauwe lucht. De eerste dag waren we allebei toch nog een beetje zeeziek, maar dat is nu over. We hebben vanavond pizza gebakken, we draaien onze wachten weer volgens het oude schema, lezen een boek, kortom we zitten er weer helemaal in. Het weerbericht voor de rest van de tocht ziet er goed uit en we hebben gehoord over de zender van een andere boot dat het bij 28 graden zuid eindelijk weer warm begint te worden. Dat is voor ons over twee dagen!

Joost
]]> 174.83333333333,-31.133333333333 Bijna weg maar toch niet Link

Het is de laatste tijd stil geweest op de website, maar er was ook niet veel nieuws. Ik heb enkel en uitsluitend aan de boot geklust om hem op tijd af te krijgen. Ilse heeft mij al die tijd goed verzorgd met lekkere lunches en diners en alle niet-technische vertrekvoorbereidingen gedaan zoals proviand inslaan. Ons visum verliep 22 mei al, maar vanwege het slechte weer kregen we wat uitstel van de douane. Afgelopen zondag zag het er dan toch redelijk uit en hebben we Whangarei verlaten. We hebben afscheid genomen van onze vrienden van de Dingo en van Moet en zij hebben ons uitgezwaaid. Wanneer en of we hen nog zien blijft een verrassing. Met hen hebben we zo'n leuke tijd gehad en het is jammer weer te moeten vertrekken. Maar we hebben voor dit jaar nog een heel programma en het begint ook bar koud te worden hier in Nieuw Zeeland. In het zonnetje zijn we de rivier afgezakt en hebben we bij de douane geankerd. De volgende dag repte het weerbericht al weer van windkracht 6-7, maar we besloten toch uit te klaren en te vertrekken. De wind zou van achteren zijn en dan is die windkracht wel te doen. Eenmaal buiten viel het allemaal erg mee. We moesten eerst nog zelfs wat motoren en daarna kon er redelijk gezeild worden in variabele wind. De golven waren alleen niet geweldig en Ilse werd heel erg zeeziek. Gedurende de nacht begon de wind aan te trekken richting kracht zes en werd alles comfortabeler en zeilden we sneller. We waren blij met de beslissing om toch te vertrekken totdat we vanochtend het weerbericht zagen. De komende dagen prima, maar daarna zou mogelijk een nieuw lagedrukgebied ons pad kruisen. Moeilijk, moeilijk, want we waren net zo lekker aan het zeilen. Na te hebben gepraat met weerguru Winfried op de kortegolf hebben we besloten de gok toch maar niet te nemen. Hij adviseerde om even een dagje te wachten en te kijken wat de voorspelling doet. Niet leuk want we waren er helemaal klaar voor, maar we wilden het risico toch maar niet nemen. Ilse moet goed voor de baby blijven zorgen en als ze een paar dagen zeeziek is met weinig eten en drinken dan is dat niet goed. Dus heb ik de douane maar opgeroepen en toestemming gevraagd om weer opnieuw in te klaren. En nu liggen we dan in Opua, de plek waar we waren aangekomen in november. Het is wel lekker om weer even uit te rusten van ons eerste nachttochtje en we zijn toch weer vijftig mijl dichterbij Nieuw Caledonie. We hopen maar dat het een goede beslissing is en dat we nu niet nog heel lang hoeven te wachten. Misschien valt het allemaal mee met het laag en kunnen we toch morgen weg. Anders misschien komend weekend. Er is wel enige tijdsdruk, want mijn broer landt op 8 juni in Nieuw Caledonie en we willen hem daar liever niet laten wachten.

Joost


]]> 174.11666666667,-35.3 I came from down-under... Link

Afgelopen zaterdag vertrok ik dan met een enorme backpack vol real good Dutch stuff (nee, geen ingeslikte bolletjes, maar lekker veilig: schenkstroop, drop en Jip en Janneke- rompertjes) richting Nieuw- Zeeland. Na een paar uur door hectisch Hong- Kong te hebben gelopen zat ik opnieuw - met mijn benen in m&#039n nek- in het vliegtuig. Na weer 12 uur vliegen landde ik in Auckland. Zoals jullie misschien wel weten gaat er regelmatig iets mis met mij op het vliegveld=85 (Ja, ik ben idd dat meisje uit die wilde verhalen die zonder paspoort van Kaapstad naar Amsterdam is afgereisd). Maar goed, ook dit keer kwam mijn toch ietwat chaotische aard weer even boven drijven.. In het vliegtuig werd al een aantal keer aangekondigd dmv van filmpjes dat het ABSOLUUT verboden is om &quot;bio-organic material&quot; Nieuw- Zeeland in te voeren. Volgens de kiwi&#039s is dit erger dan XTC. Ze zijn als de dood voor enge insecticiden, vieze wormpjes in appels, bananen e.d. op dit eiland. Logisch, want dit prachtige eiland moet blijven zoals het is. Eenmaal op het vliegveld werd het nog eens een aantal keer omgeroepen en ook dmv van borden werd aangeven: &quot;Fine 500.000 dollar&quot;, mochten ze een complete ananas in je tas vinden. Daarnaast moest ik nog een complete vragenlijst invullen. Eenmaal bij de douane bleek dat ik =E9=E9n vraag over het hoofd had gezien. De meest onschuldige vraag van het lijstje: &quot;Of ik de afgelopen 12 maanden in de gevangenis heb gezeten&quot;. Je begrijpt dat er even wat langer naar m&#039n paspoort werd gekeken=85 Daarnaast vroeg mevrouw of ik echt niets van fruit oid in mijn tas had zitten. Nee, dus. Je raadt het natuurlijk al: toen mijn rugzakje eindelijk door de r=F6ntgen ging, werd er even paniekerig gereageerd door het personeel. Mijn tas werd leeg gehaald.. En ja hoor, er werd een onschuldig Hollands appeltje uitgevist. Ik mocht uiteindelijk doorlopen, maar ik sta vast voor eeuwig op de zwarte lijst.. Het was heerlijk om Ilse aan te treffen op het vliegveld! Na bijna 2 jaar kon ik haar eindelijk weer een gigantisch lange grouphug geven, ook namens alle familieleden en vrienden in Nederland natuurlijk. En ja, ik was een van de eersten die Ilse kon feliciteren met de &quot;kleine kiwi&quot;( Nieuw-Zeelanders worden liefkozend &#039kiwi&#039s genoemd). En jongens, ze heeft echt een prachtbuikje! De eerste nacht hebben we doorgebracht in de heerlijke berglucht van the long white cloud. Ilse ging compleet uit haar dak toen ze zag dat ze in dit knusse huisje onbeperkt kon douchen. Dit was toch even wat anders dan een douche met muntjes zoals ze de afgelopen tijd gewend was. De afgelopen dagen hebben Ilse en ik intens genoten van elkaar en van de breathtaking omgeving van Nieuw- Zeeland. We hebben gelachen, gehuild, geliefd, geschreeuwd, geleefd, gevochten en gedronken (nee, grapje, dat laatste mogen zwangere vrouwen helaas niet meer;-). Helaas heb je sommige dingen in het leven niet in de hand en kwam er donderdag helaas een einde aan onze heerlijke dagen in Nieuw- Zeeland. Zoals Ilse het zo mooi zei: &quot;Tja, het leven is niet altijd een doos met bonbons tenzij er ook niet zulke lekkere in horen te zitten&quot;. Mijn opa is afgelopen dinsdag overleden en ik wilde de begrafenis bijwonen. Het afscheid was zwaar, maar deze heerlijke dagen neemt niemand ons meer af! We hebben ons compleet suf genoten.. .Onze vriendschap is alleen maar sterker geworden.

Silvia






]]> 174.31666666667,-35.716666666667 En we drijven weer! Link

Afgelopen maandag kwam Ilse's beste vriendin Silvia aan in Auckland om ons te bezoeken. Alleen omdat de boot op de kant weinig aantrekkelijks te bieden heeft was het plan dat Ilse en Silvia eerst een weekje zouden rondtrekken met de auto. In die tijd zou de boot het water in gaan en kon ik proberen alles zeilklaar te krijgen zodat we de tweede week ook nog wat zouden kunnen zeilen met ons drieen. Dus sinds maandag was ik alleen op de boot. Niet heel gek, want een boot met zoveel troep is eigenlijk geen plek voor een zwangere vrouw. En ik kon nog meer gereedschap uitgestald laten dan wat ik normaal al deed. Alles liep volgens plan totdat ik telefoon van Ilse kreeg dat Silvia plotseling voortijdig terug moest keren naar haar familie. Ilse zou haar op het vliegveld uitzwaaien en dan terug naar de boot komen zo rond de tewaterlating. Het kan soms heel anders lopen dan verwacht. Toen de boot in het water lag was Ilse er nog niet, maar gelukkig kon Martin van de Dingo me helpen de boot naar de haven te varen. Als we bij de werf te lang aan de steiger zouden blijven liggen zouden we vast komen te zitten met laag water. In de haven hebben we eerst nog een showtje weggegeven door op de stroming over dwars tegen de palen aan te drijven, maar daarna lagen we toch goed tussen de palen. Ondertussen was Ilse ook net aangekomen. Toen we net Ilse's reisspullen in de boot hadden gezet en de bijboot weer in wilden stappen bleek deze ineens twintig meter verderop te drijven. Oeps, niet vastgelegd. We zijn er echt even helemaal uit. Kleren uitgetrokken en in het donker de rivier ingesprongen om dat bootje maar weer op te halen. Daarna hebben we samen met Dingo friet met mayonaise gehaald bij de Chinees en de bitterballen (made in NZ volgens NL recept) gefrituurd die Ilse op de terugweg uit Auckland in een Nederlandse winkel had gekocht. Zonder ons bezoek was er ook ineens geen haast meer om de boot in een paar dagen zeilklaar te krijgen. Maar het leven op het water is wel weer helemaal fantastisch. Vanochtend werden we wakker met een leuk zonnetje en blauwe lucht. De boot wiegde langzaam heen en weer. Dat doet een boot altijd, maar nu we zo lang op de kant hebben gestaan viel het ons ineens weer op. Buiten niet het gebruikelijke geluid van snerpende haakse slijpers en grommende bulldozers en ook geen uitzicht meer op een industrieterrein. We lagen weer gezellig tussen de andere boten in het Town Basin in Whangarei. Ik stapte in ons nieuwe bijbootje en roeide langzaam naar de kant genietend van onze herwonnen leefomgeving. Zelfs het feit dat ik op weg was naar de tandarts voor het vullen van drie gaatjes deed niets af aan mijn geluk. En de tandarts was erg vriendelijk, professioneel, pijnloos en gaf me ook nog korting. De rest van de dag hebben we wat gewinkeld en de middag afgesloten met een bbq op de boot. Wat een heerlijk ontspannen dag na de afgelopen acht weken non-stop geklust te hebben.

Joost



]]> 174.31666666667,-35.716666666667 12 november Link

En dan zeilen we niet meer met z'n tweeen, maar met drie! Jawel, Ilse is zwanger en we verwachten op 12 november ons eerste kindje. Een paar dagen geleden hebben we een echo laten maken en alles zag er goed uit. Dus vonden we dat we het nieuws nu wel openbaar konden maken. De meest gestelde vraag tot nu toe is: was het gepland? Het antwoord is ja. Het leek ons wel een mooi moment met alle tijd die we aan de baby kunnen besteden op de boot. De vaarplannen zijn wel veranderd. Het in drie jaar rond de wereld is niet meer haalbaar, want een oceaanoversteek met zeven maanden en een bevalling in een vaag ziekhuisje in Indonesie leek ons geen goed idee. We krijgen de komende tijd eerst de broer van Joost, dan zijn ouders en dan zijn zus op bezoek in Nieuw Caledonie en Australie. Daarna varen we naar Brisbane, ook in Australie, waar we bedenken wat de verdere stappen worden. In ieder geval moet er door Joost ook gewerkt worden, want deze wending was niet begroot bij vertrek. Maar het is wel een wonderbaarlijk gebeuren zo'n baby die in Ilse's buik groeit. Gedurende de dag zien we af en toe de foto van de echo weer liggen en elke keer realiseren we ons dat dit toch wel heel iets anders is dan al het andere dat we meemaken.

Joost & Ilse


]]> 174.33333333333,-35.733333333333 Zelfs geen vrije dagen Link

En we dachten nog wel dat een half jaar Nieuw Zeeland ons alle tijd zou geven om onze boot Hafskip van groot onderhoud te voorzien. Die tijd is echt voorbij gevlogen! Natuurlijk hebben we al heel veel gedaan maar het is toch altijd weer meer werk dan je denkt. Vooral het hele hoofdstuk teakdek verwijderen, 800 gaatjes vullen en laten zandstralen zijn we bij elkaar al zo&#039n 2,5 maand mee bezig geweest. Komend weekend gaan de eerste boten vertrekken naar het warme noorden, waaronder Yagoona en Muline. Raar, ineens is de tijd gekomen van gedag zeggen terwijl wij nog aan het stressen zijn om de boot op tijd het water in te krijgen. We hebben onze lanceerdatum een kleine twee weken naar achteren geschoven, naar 1 mei. We maken lange dagen en een dagje vrij zit er voorlopig niet in, ook geen weekend.Gelukkig dat we al &#039op vakantie&#039 zijn geweest, anders was het er niet meer van gekomen. Maar als de boot straks weer in het water ligt kunnen we genieten van alle improvements en zullen we hard ons best moeten doen een roestplekje te vinden! Ik kijk zo uit naar mooie ankerplekjes en verder rondcruisen. En dat terwijl we in november zo blij waren om een half jaar niet te zeilen. De komende weken nog maar extra genieten van alle luxe als onbeperkt internet op de boot, kaas, yoghurt, normaal vlees, appels en ijsjes eten. Toelichting op de klusfoto&#039s: Veel verven, alle plekjes zowel onder als boven water bijgewerkt en het hele dek, kajuitdak en kuip. De kleur die we hadden laten mengen was te wit uitgevallen en de tweede poging had een tintje groen in zich, hmmm, lastig. Als.het voor de laatste laag maar goed is. Alles heeft nog twee lagen nodig en dan is het klaar. Gelukkig komen er weer wat droge dagen aan! De kajuitingang, vanwege lekkage binnen haalt Joost het roest weg en laten we er een nieuw stuk inlassen. Via onze buurman die z&#039n halve onderwaterschip opnieuw in elkaar moet laten lassen (vanwege corrosie aan de binnenkant) hebben we Paul leren kennen. Een erg goede lasser die het leuk vindt wat projectjes te doen. Lassen is echt zijn hobby. Komt goed uit, want we hebben wel wat klusjes. In ruil daarvoor heeft Joost zijn computer gefixt en geven we &#039m onze fiets (die hebben we gekocht zodat we de auto kunnen verkopen en toch mobiel kunnen blijven en hij vond de fiets wel mooi) en wat geld. Onze boegspriet was ook aardig roestig en Paul had wel zin om een nieuwe van RVS in elkaar te lassen. Zo&#039n aanbod slaan we natuurlijk niet af. We wisten alleen niet dat die drie meter lange buizen ongepolijst worden afgeleverd. We zijn dagen bezig geweest die buizen mooi glimmend te krijgen. Tja, een beetje een luxeklus terwijl er nog zoveel ander werk ligt maar als de boegspriet er eenmaal op zit is het erg lastig er goed bij te komen. Maar het gaat wel erg mooi worden! Eindelijk komen de houten planken er op die we al sinds Nederland in de kuipbank hebben liggen. Ander project was de afsluiters. Allemaal vervangen door degelijke plastic exemplaren en op twee plekken nieuwe pijpjes in laten lassen zoals hier bij de uitvoer van de wc. Op de plek van de stofprop hoort de schroefas met propellor te zitten. De oude propellor bleek niet goed meer, een blad stond op afscheuren. Dus is er op het moment eentje onderweg uit Nederland (thanks Corry en Frans!). Iets anders heel engs was de dieptemeter. Blijkbaar zat er ooit een grotere en hadden ze daarom zo&#039n grote pijp in de boot gelast. De huidige dieptemeter is een stuk kleiner en Joost kon &#039m zo los trekken! Als dat onderweg was gebeurd was het water heel snel naar binnen gestroomd. Joost heeft zelf van metaal een kleiner rondje gemaakt met gat en die heeft Paul er ook voor ons ingelast. Zo kan Joost de dieptemeter een stuk steviger terugplaatsen. De herfst is begonnen en langzaam wordt het kouder en de dagen korter. Overdag is het nog steeds een graad of 20 maar &#039s nachts onder de tien. Erg koud als je &#039s nachts naar de w.c.moet lopen. Maar over een week of vier kunnen wij ook koers gaan zetten naar de warme tropen, heerlijk.

Ilse










]]> 174.33333333333,-35.733333333333 Gestraald! Link

Het hoogtepunt van ons grote teakdekproject is gepasseerd! Na weken van voorbereiding (wegbikken, lassen, schroeven, slijpen) is al het roest dan eindelijk van het dek gezandstraald. En er was zelfs nog tijd en zand over, dus hebben de stralers meteen maar alle roestplekjes op de hele boot meegenomen. Erg mooi. Na het stralen hebben we al het kale staal direct in de primer gezet om het resultaat veilig te stellen. Twee dagen later een eerste laag witte verf erover en we zien er nu netter uit dan ooit. Maar we hebben helaas nog een hele lijst met andere klussen behalve het aanbrengen van alle volgende verflagen. Het is even investeren, maar daarna kunnen we weer een halve aardbol genieten. De voorlopige tewaterlating staat voor 20 april.

Joost & Ilse




]]> 174.33333333333,-35.733333333333 Hafskip op het droge Link

Toen we vorige week terugkwamen van vakantie hadden we meteen een mooi weergat om van Opua naar Whangarei te zeilen, zo&#039n 80 mijl zuidwaards. Echt leuk om nog even verder vakantie te vieren. De eerste dag maar een klein stukje gevaren, de Bay of Islands in en een mooie ankerplek gevonden. Dingo was daar ook en nodigden ons uit om te komen eten, erg leuk. Weer even helemaal terug in het cruisen. In een paar dagtochten zijn we naar Whangarei gezeild. Leuk is dat je daar in het stadje kan liggen. Lopend naar de supermarkt, luxe! Nieuwtje: we hebben een tweede zeilboot gekocht! Hij is van hout met fiberglass, 2,5 meter lang en het mooiste is dat je &#039m als twee helften uit elkaar kan halen (die precies in elkaar passen) en op de voorpunt kan vastmaken. We zijn er erg blij mee. Ons opblaasbare bootje begon namelijk langzaam op te lossen door de zon... Afgelopen vrijdag is Hafskip het water uitgegaan. Dat is wel maf, om ineens op het land te wonen. Niet per ongeluk de wc gebruiken ;-). We hadden gevraagd of we ver van de andere boten af konden staan omdat we veel moeten slijpen, lassen en zandstralen aan de boot. Geen probleem. Speciaal voor ons hebben ze een plekje achteraf vlak gemaakt en op de dag zelf de stroom doorgetrokken. Erg mooi, we kunnen lekker veel herrie en rommel maken en hebben nog privacy ook. We hebben meteen een grote haakse slijper gehuurd zodat Joost een gruwelijke klus kon doen. Het afslijpen van de roestvrijstalen rand die rondom het teakdek zat. Twintig meter lang! Maar we hebben nu wel een lekker breed gangboord.

Ilse







]]> 174.35,-35.733333333333 Modderbubbels en verwarmde kampeergrond Link

We zijn weer terug op de boot! Afgelopen weekend had het flink gewaaid en een medekampeerder kwam ons vragen of het onze boot was in de krant van zondag... Een zeilboot was van de meerboei geslagen op de rotsen geland, zag er niet best uit. Gelukkig was het onze boot niet maar we vonden het wel even spannend. Maar onze boot lag er nog keurig bij toen we gisteren terugkwamen. Onze laatste kampeerplek was wel erg bijzonder... Het plaatsje Rotorua ligt op een breuklijn en op vele plekken zie je rookpluimen uit de grond komen. Verder veel bubbels in kratermeertjes met de gekste kleuren door de verschillende stoffen die in de grond zitten. Door veel sulfaat krijg je bijvoorbeeld een geel meertje en door antimoon kleurt het oranje. Ook modderbubbels kom je tegen. Ons tentje stond naast zo&#039n modderbubbel dus die hoor je de hele nacht erg rare geluiden maken en de grond was op meerdere plekken warm door al die thermische activiteit onder de grond. Die nacht heb ik het niet koud gehad! Even wat toelichting bij de foto&#039s: Zeehonden in Kaikoura, knalblauwe kratermeertjes tijdens de Tongarirowandeling (was erg mooi maar ook pittig met harde wind en mist op het hoogste punt), de &#039champagnepool&#039 en een geiser!

Ilse











]]> 174.11666666667,-35.3 Rendieren schieten Link

Ah, dus je gaat een keer per jaar op jacht. Een afgelegen gebied in en dan een paar rendieren schieten om het hele jaar van te kunnen eten. En dan laat je je dus afzetten met de helicopter en een week later weer ophalen omdat dat vlees zo zwaar is op de terugweg? Wat sommige dingen betreft is de lifestyle hier toch echt anders dan in Nederland. Vooral ook omdat we op een dag twee verschillende mensen tegenkwamen die het allebei heel gewoon vonden, jagen met transport per helicopter! In Europa hoef je over zulke hobbies echt niet na te denken, maar hier is per inwoner zoveel land beschikbaar dat dit soort dingen kunnen. Wij hebben wat minder spectaculair gedaan en zijn met onze auto (die tegenwoordig een heel sportief geluid heeft wegens een groeiend gat in de uitlaat) verder naar het noorden getrokken. Het is de afgelopen dagen zelfs serieus koud geweest met nachttemperaturen onder de tien graden! En veel regen. Maar nu schijnt de zon weer heerlijk en we hebben net in het park hier in Christchurch naar muziekoptredens geluisterd. Even de opvallendste foto&#039s: Die rotsballen op het strand zijn lang geleden heel klein begonnen en als een parel gegroeid tot het formaat dat ze nu hebben. De zee slijt het omliggende zachte gesteente weg waardoor ze langzaam tevoorschijn komen uit het land. En het blauwe meer is in het echt ook zo blauw! De oorzaak is rotsgruis dat door een gletsjer is gemaakt door het continu tegen elkaar schuren van rotsen. Dit gruis komt in het water terecht en breekt het zonlicht op zo&#039n manier dat het deze blauwe kleur krijgt.

Joost & Ilse











]]> 172.61666666667,-43.533333333333 Bevindingen Link

Vanaf de pancake-rotsen zijn we afgezakt naar ongeveer het zuidelijkste punt van het Zuider eiland en vanaf daar weer iets omhoog langs de oostkust naar Dunedin waar we nu zijn. Onderweg hebben we landschappen gezien die wel echt de indruk uit Lord of the Rings wekten, maar we vinden toch dat de echte manier om de natuur van Nieuw Zeeland te verkennen is te voet met tent. Met de auto kom je wel hier en daar langs bezienswaardigheden, maar alles ligt toch redelijk ver van elkaar en je blijft meestal dicht bij de bewoonde wereld. Via een van de vele meerdaagse wandeltochten kun je hier echt de wildernis in. Met tent en kooktoestel op de rug enzo. Wij denken zoiets toch maar niet te doen omdat we er de spullen niet voor hebben. Sandalen uit de supermarkt in Panama en een tent van 35 euro van de Nieuw-Zeelandse Praxis schijnen echt niet voldoende te zijn en een investering in serieuze spullen willen we niet doen. Andere dingen die ons opvallen: Alle cafes zijn hier al rookvrij en dat is helemaal perfekt. Geen stinkende kleren de volgende dag. In Nederland leek zoiets altijd onmogelijk, maar er is echt niets mis met de cafesfeer hier. Verder, campers. Alle advertenties in bladen laten campers zien midden in het wild. Ziet er goed uit en geeft een beetje het gevoel van ankeren met de boot. Maar in de praktijk is er toch bijna niemand die met een camper zomaar ergens gaat staan. Of het mag niet of het wordt als te gevaarlijk beschouwd. En als je dan op de camping staat heb je meestal zo&#039n mooie gemeenschappelijke keuken beschikbaar dat de ingebouwde keuken ongebruikt blijft. Voordeel is wel dat je geen tent hoeft op te zetten natuurlijk. Niet dat dat veel tijd kost, maar zoekend naar het ideaal lijkt ons een busje waar je alleen in kan slapen met wat ruimte voor spullen voor dit land perfekt. Die gemeenschappelijke keukens vinden we wel erg leuk. Kamperen is niet meer als vroeger gerommel met een brandertje voor de tent die steeds uitwaait en met regen opgesloten zitten in de tent. Nee, hop, twee pitten, broodrooster, waterkoker, magnetron, gezellige zitruimte soms met bankstel, pooltafel, bookswap, internet, etc. In dit rijtje staan sowieso dingen die voor ons erg luxe zijn vergeleken met de boot! Tot slot nog even wat toelichting bij de foto&#039s, waarschijnlijk niet in de goede volgorde: gemeenschappelijke keuken, Fox gletsjer, blue pool (koud), wat uitzichten, met de auto over een erg spannende weg (alleen voor 4wd wat we niet hebben), pinguin in het wild!, gefossilleerd bos van 180 miljoen jaar oud!

Joost
















]]> 170.5,-45.866666666667 Zuider Eiland Link

Even een korte update: We zijn op het Zuider Eiland. In het Abel Tasman park hebben we twee dagen gewandeld en tussendoor overnacht op een boothostel. Toch nog op een boot geslapen dus. En het is weer erg toevallig, maar we hebben daar een stel uit Nijmegen leren kennen. Verder hebben we de zogenaamde pancake-rotsen bekeken aan de westkust. De westkust is erg ruig met lange brekende golven overal. Voor degenen die zich afvroegen wat de krul op de foto van het vorige verhaaltje voorstelt: het is een opgerold blad in wording van de varenboom. Een typische plant voor Nieuw Zeeland.

Joost & Ilse










]]> 170.75,-42.583333333333 Op vakantie! Link

We hadden even helemaal genoeg van het geklus aan de boot en alle troep die dat gaf. Omdat we ook in deze &quot;werkplaats&quot; moeten wonen is dat niet altijd makkelijk. Er is niet ergens een opgeruimd huis waar we na afloop van een klusdag naar toe kunnen. Maar nu we het laswerk hebben afgesloten en de boot weer waterdicht is, vonden we dat het tijd werd voor vakantie! Ja, iedereen thuis denkt dat we altijd op vakantie zijn, maar goed. Voor ons is het wel heel ontspannen om even met de auto en de tent weg te zijn. Kamperen is interessant. Van de ene kant is het primitief: elke dag de tent opzetten en geen koelkast. Maar wat we nu wel hebben is onbeperkt stromend water (ook warm!) en een riante afwasbak. We hebben al in tijden niet meer zo comfortabel afgewassen :-). We zijn onze tocht begonnen met het bezoek van vrienden in Whangarei en Auckland (Yagoona) en daarna zijn we bij het hot water beach geweest. Dat is een strand waaronder een heetwaterbron ligt. Bij laagwater kun je daar je eigen kuil graven die zich vervolgens vult met heerlijk warm water. Soms zelfs zo heet dat je je teen brandt. En toevallig was het laagwater toen wij er waren rond zonsondergang. We hebben dus in onze eigen natuur jacuzzi naar de ondergaande zon gekeken terwijl het eigenlijk al best koud was op het strand. Verder hebben we nog een waterval bekeken en de Mount Taranaki, een vulkaan midden in de open vlakte. Op dit moment zijn we in Wellington en klaar om over te steken naar het Zuidereiland.

Joost & Ilse










]]> 174.78333333333,-41.283333333333 Klusupdate Link

Tussen de feestdagen en wind en/of regendagen door hebben we redelijk goed doorgeklust. Al het teakhout is nu van het dek en afgevoerd en alle gaatjes van de oude schroeven zijn gedicht. We kwamen nog wel een verrassing tegen. Rond de raampjes had het zo lang ingewaterd dat het dek daar volledig was weggeroest. Nieuw staal inlassen, een dure reparatie. Na wikken en wegen hebben we besloten om dan zelf maar een lasproject te starten. Via Trademe (de Nieuw Zeelandse marktplaats.nl) hebben we een lasapparaat gekocht. Ik had wel een boek gelezen over lassen, maar in de praktijk is het toch een handigheid die je moet krijgen. Michel, een fransman van de boot Mariposa, wilde me wel de beginselen uitleggen. In het Frans, om het allemaal nog wat makkelijker te maken. Samen zijn we een dag bezig geweest om een van de twee gaten te dichten. Erg leerzaam. En vandaag was ik voor het andere gat toch echt zelf aan de beurt. Eerst nog maar een beetje geoefend op wat schroot. Dat ging niet heel slecht, maar echt vertrouwen in een succesvolle reparatie van het dek had ik nog niet. Daarna al het roest uitgeslepen en een nieuw stuk op maat gemaakt, waarbij ik ook nog even met de haakse slijper in mijn vinger sneed. Aaaahhhh, bloed en een gelegenheid voor Ilse om dat zwaluwstaartje eens te proberen. Dat was het dieptepunt van de dag en daarna ging het allemaal steeds beter. Samen hebben we heel rustig en op ons gemak dat nieuwe plaatje staal in de vorm van het dek gebogen en daarna erin gelast. Dat ging wel niet altijd goed, maar met de slijper is dat wel weer te corrigeren. En het zit niet onder water, dus zo nauw komt de kwaliteit niet. Toen het er aan het eind van de dag helemaal in zat was ik erg blij.

Joost




]]> 174.11666666667,-35.3 Tall ship race Link

Joost en ik hebben voor het eerst in ons leven meegedaan aan een zeilrace. Niet met Hafskip, want ons hele teakdek is er nu af en de boot een grote rommel. We werden uitgenodigd door Tracy en Matt van de Helene, een 17 meter lange tweemaster van staal. De race was in Russell waar we vorige week ook oud en nieuw hadden gevierd. Frans, Sylvia en Dylan van drie waren met ons mee toen. We dachten dat het een goed feestje zou worden in Russell maar de 2-koppige bluesband met achtergrondbandje knalden nou niet bepaald de pan uit. Vlak voor twaalf uur gingen we terug naar onze boot en we waren net op tijd voor het vuurwerk, hadden we bijna het nieuwe jaar ingeluid in de bijboot ;-). Tracy en Matt kwamen bij ons champagne drinken en zo leerden we hen kennen. De race was vooral bedoeld voor grote klassieke boten maar als je twee masten had mocht je ook meedoen. Bij de start heb je een denkbeeldige startlijn en daar mag je niet overheen zeilen voor de race begint. Alle boten proberen zo dicht mogelijk bij de startlijn te varen (zonder motor uiteraard) om als eerste weg te zijn bij het startsein. Een erg mooi gezicht, al die boten zo dicht bij elkaar! En ja! Daar gingen we! In het begin extra oppassen want sommige boten hadden waterballonnen meegenomen met een speciale tool om ze te lanceren. Die kwamen aardig hard aan. Er stond een perfect windje, kracht vier. Het parcours was 16 mijl lang. Het eerste punt waar we heen moesten was een rots in de vorm van een haaienvin en was net niet bezeild. Dus moesten we een paar keer overstag. Dat gaat wel lekker snel met veel bemanning. Het was ook een tijd geleden dat we de voorrangsregels hadden toegepast. Je wilt natuurlijk zo goed mogelijk naar je doel varen maar je moet soms ook boten voorrang geven dus dan ga je zo dicht mogelijk achter ze langs, best spannend. Het tweede punt was een gele boei op de terugweg. Die was mooi bezeild. Toen op naar de juryboot, de finish. Omdat er allemaal verschillende boten meedoen aan de race krijgt iedereen een bepaalde handicap om het eerlijk te maken. Zo kan het dus zijn dat je als eerste over de finish zeilt maar toch laatste kan worden. Wij zijn derde geworden! Maar dan wel van onderen gezien ;-). Voor het eten hadden ze een hangi gemaakt. Dat is een enorme aardoven. Die hadden we al op meer eilanden in de Pacific gezien alleen heette het dan anders. Dan stopten ze het eten in bananenbladeren maar hier gebruikten ze gewoon aluminiumfolie. Het eten smaakt een klein beetje gerookt. Een handige manier om voor heel veel mensen tegelijk eten te maken. Na het eten begon het feest dat we eigenlijk met oud en nieuw hadden verwacht. Ze hadden twee bands en eentje was een jazzband, erg leuk! Geen flauwe achtergrondbandjes maar echte instrumenten. De dansvloer vulde zich snel en we kwamen ook veel bekenden tegen. Kon ik lekker dansen en Joost kletsen. We vonden het erg leuk om mee te doen dus wie weet gaan we met Hafskip ook een keer meedoen aan een race.

Ilse




]]> 174.11666666667,-35.3 2008 Link

Gelukkig nieuwjaar iedereen!

Joost & Ilse


]]> 174.11666666667,-35.3 Ex-lifters Link

Dat Opua waar we met de boot liggen is toch wel erg onhandig ver verwijderd van alles. Supermarkt, 6 km. Doe-het-zelf zaak, 12 km, bootspullen zijn wel dichtbij te koop, maar voor specialiteiten moet je meteen naar Whangarei, 90 km. En een normale bus rijdt hier niet. Alleen eentje die de grote plaatsen verbindt, waar je lastig voor moet reserveren en die ook nog erg duur is. Dus hebben we af en toe maar eens geprobeerd te liften. Eerst alleen met de duim omhoog, later met vooraf geschreven bordjes en tot slot volledig professioneel met paraplu, leeg schrijfblok en zwarte stift. In Nederland liftten we nooit. Het lijkt niet echt algemeen geaccepteerd. Maar het is wel interessant. Na een tijdje valt het op welke chauffeurs lifters meenemen. Niet de dure auto's, maar juist de slonzige wagens met minder bedeelden. En meerijden met een Nieuw Zeelander is natuurlijk interessant omdat je zo veel hoort over dit land. Bovendien is het nog milieuvriendelijk ook. Maar goed, het is ook wel handig om je eigen auto te hebben. Als het regent bijvoorbeeld of met veel boodschappen. En aangezien we voor het rondreizen toch al een auto zochten hebben we de laatste weken rondgekeken naar iets goedkoops. Alleen wilde dat niet echt lukken. We hebben van alles geprobeerd. Via via, op de veiling, via de autodealer, briefjes bij de supermarkt, backpacker-hostel-prikborden. Maar het was of duur of slecht. Alleen toen we vorige week de zoveelste autohandel verlieten in Whangarei kwam er ineens iemand op ons af met de vraag of we een auto zochten. Hij had er eentje te koop voor 250 euro en wilde deze net naar de handelaar brengen. Eerste gedachte was dat dat nooit wat kon zijn. Toch even gekeken en alle punten nagelopen met mijn samenvatting van internet-car-buying-tips. Het verhaal was gewoon erg goed. De auto was oud (1986) met 220000 km, maar wel altijd goed onderhouden. Alle bonnen waren aanwezig. Er zat zelfs nog APK op tot maart, precies genoeg voor het rondreizen, en daarna kunnen we altijd nog zien. Ook al gooien we de hele wagen weg daarna, dan is het nog veel goedkoper dan een huurauto. Dus we hebben hem gekocht voor die prijs en na een paar ritjes zijn we nog steeds totaal tevreden. De liftbordjes zijn de prullenbak in gegaan, maar onze gedachtes over lifters en mensen die lifters meenemen zijn wel veranderd. Alleen moeten we nog wel goed op de linker helft blijven rijden, het valt soms niet mee :)

Joost



]]> 174.11666666667,-35.3 Kerst Link

Vorig jaar was het kerst op de Atlantische oceaan. Erg apart, maar dit jaar wilden we er toch wel wat meer van maken. Wat hier erg populair is is om met kerst te gaan barbequeen op een van de eilandjes. Ja, heel wat anders dan in Nederland. Na al dat geklus waren we wel toe aan een onderbreking. Samen met Marc en Svenja, het net getrouwde stel, zijn we de Bay of Islands in gezeild en hebben we een leuk eilandje gevonden. Het diner bestond uit ham met meloen als voorafje, veel vlees op de barbeque als hoofdgerecht en als toetje tiramisu. Niet slecht. 's Avonds hebben we onze kerstboom van 1 euro aangesloten. Een ongelofelijk ding met heel veel lampjes en vijf verschillende knipperpatronen. De volgende dag de traditionele Nederlandse boswandeling alleen dan over het eiland. 's Middags hebben we nog een andere ankerplek bezocht en de volgende dag zijn we weer teruggevaren naar Opua. Het weerbericht hadden we met al onze zogenaamde zeilervaring even genegeerd, waardoor we verrast werden door een vier uur durende terugtocht pal tegen windkracht 5-6 en stroming in. Maar goed, met de motor hard aan kom je er wel. Alleen mooi is anders. Al met al een geslaagd uitstapje waarin we met ons allen veel gelachen hebben.

Joost







]]> 174.11666666667,-35.3 Halve dek weg Link

Dat gaat al de goede kant op! De koevoet is m&#039n favoriete tool geworden ;-). Gisteren hebben we in Whangarei zo&#039n 800 grubsrews gekocht. Onze nieuwe aanpak. Die schroeven hebben geen kop en kun je er met een inbussleutel helemaal indraaien, gelijk aan het dek. Voor het indraaien dopen we ze in de epoxylijm zodat alles goed waterdicht is. Voordeel is dat we niks van de schroeven hoeven af te slijpen en de epoxy niet te heet wordt door dat slijpen. En het is sneller, ook niet verkeerd. Zo, ik ga weer aan de slag!

Ilse


]]> 174.11666666667,-35.3 Filmpjes Link

Vanaf vandaag: filmpjes online! Zie menu links in beeld onder &quot;films&quot;.

Joost & Ilse
]]> 174.11666666667,-35.3 100 Gaatjes vullen Link

Het hout van het achterdekje heb ik er nu helemaal afgesloopt. De meeste schroeven waarmee het hout ooit vast zat zijn achtergebleven op het dek en verroest. Ondertussen heeft Joost wat testjes gedaan en rondgevraagd wat we nou het beste kunnen doen. Op elke plek waar het teakdek vast zat aan de boot boort Joost het gat uit. Weg dus met die verroeste schroeven. Dan schroefdraad erin tappen zodat we nieuwe glimmende schroeven er in kunnen draaien. Met een beetje epoxylijm zodat het waterdicht is en dan mooi afslijpen tot het gelijk is met het dek. Zo&#039n 100 gaatjes te vullen alleen al op het achterdekje. Hierna gaan we aan de slag met het voordek en de gangboorden, naar schatting zo&#039n 800 gaatjes! Maar als we dat allemaal gedaan hebben kunnen we het dek laten zandstralen, verf erop en geen roest meer.

Ilse




]]> 174.11666666667,-35.316666666667 Klaar voor de start? Link

Zo zo, het eerste teakhout is er af! Afgelopen zaterdag was het redelijk droog en zijn we naar Kawakawa gelift om alle tools te kopen. Dat liften ging verrassend goed en was ook gezellig. De mensen die ons terug een lift gaven reden speciaal voor ons naar een plek waar je gratis een meerboeitje mag pakken en zwaaiden ons zelfs uit toen we weer in het bijbootje zaten. Dus vanaf zondag stonden we in de startblokken maar bleef het maar regenen. Vandaag was het echt droog en konden we van start. We zijn begonnen met het halve achterdekje voor de test. Kijken hoe we het het beste kunnen fixen en dan de rest. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het hout eraf slopen leuk vind. Beginnetje maken door met een hamer een schroevendraaier onder het hout te slaan, dan met een zwaardere hamer en de beitel en tot slot wip je het hout er zo af met de koevoet.

Ilse



]]> 174.13333333333,-35.316666666667 Hafskip in het nieuws Link

Een groep onafhankelijke redacteuren is sinds kort een eigen digitaal zeilblad begonnen en wij staan in het laatste nummer! Zie [link=http://www.ziltmagazine.nl naam=Zilt Magazine]. Nummer 18, pagina 54. Verder regent het hier veel en lang en waait het hard en lang. Blergh. Slecht weer voor buitenklussen. Gelukkig is de jachtclub een goede ontmoetingsplek voor eten, drinken en praten met andere zeilers.

Joost & Ilse
]]> 174.11666666667,-35.3 Weekendje Auckland Link

Een bijzondere dag was het zaterdag. Svenja en Marc van de Yagoona gingen trouwen! Een prachtige dag en een mooie plek. Buiten in de &#039Rose Garden&#039. Veel rozen in bloei want het is hier bijna zomer. Na het trouwen zijn we heerlijk uit eten geweest en daarna naar een bar. Iedereen hier trekt erg chique kleding aan bij het uitgaan dus Svenja&#039s jurk viel maar een beetje op. Svenja en Marc sliepen die nacht in een duur hotel en de rest mocht op hun boot slapen. &#039s Ochtends liepen we naar het hotel om samen met hun luxe te ontbijten, erg lekker met zalm op brood. Auckland is echt een grote stad, daar kun je als cruiser niet aankomen met je bootkloffie. Toch is Auckland stiekem toch wel drie uur rijden met de auto. Gelukkig konden we met iemand meerijden. Op de terugweg, weer in Opua, maakte Joost de foto met de geankerde boten. Naar Hafskip hoef je niet te zoeken want die paste er niet op. Het is wel even wennen aan het links rijden hier. Ondertussen hebben we besloten dat we voorlopig in Opua blijven. Veel klussen te doen aan de boot. De grootste is het er af halen van het teakdek en ongeveer 800 gaatjes vullen van de weggeroeste schroeven waarmee het teakdek ooit is vastgemaakt aan het dek. We wisten al dat de klus er ooit aan ging komen... Vanwege het orkaanseizoen blijven we tot begin mei in Nieuw Zeeland dus we hebben er de tijd voor. En nee, we gaan niet vergeten uitgebreid Nieuw Zeeland te bekijken.

Ilse



]]> 174.11666666667,-35.316666666667 Uitgebreid naar de wc Link

Na twee dagen in de haven, dicht op de andere boten, verlangde Joost alweer naar het miljonairsuitzicht dus hebben we ons anker laten vallen. Goed ver weg van alle andere boten omdat er veel stroming staat. Opua ligt aan een rivier en met eb en vloed draaien alle boten om. Meestal draaien wij anders omdat onze boot er anders uitziet aan de onderkant. Wij hebben een lange kiel terwijl de meeste boten een vinkiel hebben. Daardoor hebben wij meer oppervlak onder water en heeft de stroming meer invloed op onze boot dan de wind terwijl de vinkielers juist sneller met de wind meedraaien. Maar we liggen prima. Alleen met de bijboot heen en weer met veel wind is nat en fris. En oppassen dat je schoenen niet nat worden. Wel gek hoor, we hebben een jaar op slippers gelopen dus waren natte voeten niet erg. We hebben het erg gezellig hier. Ook veel Nederlandse boten. Bert van de Seaberyl had een BBQ georganiseerd op zijn boot voor de Nederlanders hier dus dat was lekker de hele avond Hollands kletsen. Met Hans en Dory van de Happy Monster zijn we naar Kawa Kawa gereden. Ze hadden net een busje gekocht en we mochten mee. Kawa Kawa zelf was niet veel maar de wc&#039s waren erg leuk! De architect Friedrich Hundertwasser heeft ze ontworpen. Hij is bekend om zijn Gaudi-achtige stijl gecombineerd met bomen op gekke plekken. Ik heb de wc&#039s uitgebreid bekeken en ben zelfs naar de herenwc geweest ;-).

Ilse




]]> 174.11666666667,-35.316666666667 Moe maar voldaan Link

Na twaalf dagen op zee hadden we vanmorgen land in zicht! 's Nachts zagen we al wel verschillende vuurtorens maar het mooiste kwam toen de zon langzaam opkwam in the Bay of Islands. Prachtaanloop. Glooiend landschap maar ook ruig, weer anders dan we tot nu toe gezien hebben. Aangekomen in het stadje moesten we eerst aanleggen bij het totaal geisoleerde quarantainesteigertje. Papieren invullen, stempel in paspoort. Daarna kwam de quarantaineman die de boot ging inspecteren op ongewenste beestjes. Ook werd ons laatste verse voedsel zoals eieren, uien, aardappels en knoflook in een grote speciale zwarte afvalzak weggegooid. Wel wat rigoreus maar ze willen geen nieuwe ziektes voor hun planten het land binnenhalen. Dat was allemaal vrij snel klaar en toen zijn we de haven ingevaren! Ja ja ja, die luxe konden we niet weerstaan. De douches zijn hier echt fantastisch! Daarna heerlijk gegeten in de jachtclub en veel vrienden weer gezien. Nu zijn we moe maar heel erg voldaan. We hebben zo&#039n geluk met het weer gehad naar Nieuw Zeeland vooral na het horen van verhalen van andere boten hier die het veel slechter hebben gehad. Het is ons gelukt. Wat zullen we heerlijk slapen vannacht!

Ilse & Joost
Aankomst in de Bay of Islands


]]> 174.11666666667,-35.316666666667 Dromen over het steakhouse Link

De emails met deze websiteverhaaltjes die we naar de site sturen beginnen we altijd op de eerste regel met de positie. Daar zie je in het verhaal zelf niks van maar Chris (broer Joost) heeft onze site zo gemaakt dat de positie meteen verwerkt wordt met een mooi oranje pijltje in de google-atlas. Dat hebben jullie vast wel gezien. Ik moet er nog aan wennen dat we weer op het oostelijk halfrond zitten en niet per ongeluk de lengte in west uitdruk. Goed nieuws, Guba, de cycloon bij Australie, is opgelost. Daar hoeven we niet meer naar om te kijken. Er zijn geruchten dat de volgende cycloon binnenkort geboren gaat worden op Samoa. We zijn dus mooi op tijd weg uit Tonga. Ons weer naar Nieuw Zeeland blijft goed. Het grootste deel van de tocht kwam de wind met vijf tot zes beaufort uit het zuidoosten en konden we een hoek maken van zestig graden ten op zichte van de wind. Dat leverde een behoorlijk bumpy zee op. Golven die lomp tegen de boot slaan en veel water dat over de buiskap spat. Oppassen dus als je om je heen kijkt naar andere boten. Gelukkig is de wind nu wat gedraaid en kunnen we precies naar Opua koersen. De worst die nu voor onze neus hangt is het steakhouse aldaar (gehoord via het netje). Nog 189 mijl, twee dagen!

Ilse
]]> 174.91666666667,-32.083333333333 Tropische cycloon Link

Tropische cycloon Gruba is geboren, net boven Australie. De laatste maand in Tonga hoorden we iedereen een beetje lachwekkend doen over die cyclonen. Ze hadden er maar een per twintig jaar, het was daar vrijwel safe, enzovoort. Je moest zeker niet te vroeg weg gaan richting Nieuw Zeeland, want dan had je kans op een winterstorm daar in het zuiden. Nu is het dus zover, er staat er eentje op de kaart. Gruba is nog ver weg, maar de banen van cyclonen zijn slecht voorspelbaar. Voor de boten die nog niet vertrokken zijn is dat erg vervelend. Ze kunnen in ieder geval niet weg nu en als de cycloon een serieuze omvang krijgt en op hun af komt moeten ze op zoek naar een hele goede ankerplek. Voor ons speelt het ook een beetje. We hebben nog vijf dagen te gaan naar Nieuw Zeeland. Geen enkel van de computermodellen geeft aan dat de cycloon zo snel bij ons kan zijn, maar een heel klein brokje bezorgdheid nestelt zich toch in onze gedachte. We zijn wel blij dat we vertrokken zijn uit Tonga en dat we nu al relatief dicht bij Nieuw Zeeland zijn. Ander nieuws: we varen weer op het oostelijk halfrond! Het halfrond van ons thuisland. De graden tikken af en lijkt een beetje alsof we op de terugweg zijn.

Joost
]]> 178.23333333333,-27.983333333333 Direct naar Nieuw Zeeland Link

Het is een dynamische tocht. We hebben steeds naar het weer gekeken en ieder keer op het laatst besloten om toch door te varen. Eigenlijk wilden we erg graag in Minerva Reef stoppen, maar daar aangekomen hoorden we dat de omstandigheden heel goed waren om naar Nieuw Zeeland te gaan. Deze kans wilden we niet laten liggen. Vooral ook niet omdat we anders misschien meer dan een week in Minerva Reef moesten wachten op een nieuwe kans. Nu varen we dus min of meer gelijk op met een horde van tien andere boten die in Minerva Reef hebben liggen wachten op dit weather window. Het zeilen is nog niet helemaal perfect, want de wind komt ons nog iets teveel van voren, maar dat gaat morgen veranderen. En als het goed is kunnen we dan snel in Nieuw Zeeland zijn. We verwachten over zeven dagen, maar je weet natuurlijk nooit zeker wat het weer gaat doen. De hele groep houdt twee keer per dag contact via de radio. Dat is wel gezellig en het scheelt ook om te horen dat iedereen dezelfde problemen heeft. Afgelopen nacht bijvoorbeeld was voor ons niet erg comfortabel vanwege steile golven en je vraagt je dan toch af of je iets verkeerd doet. Dan is het wel aardig om te horen dat alle boten van klein tot groot hetzelfde probleem hadden gehad. Verdere details: Ilse is nu een bananencake aan het bakken, want we hebben nog zo´n 100 bananen aan de tros. Ik ben verslingerd geraakt aan een fantastische boek over India: Shantaram. Verder heb ik vannacht een muts op gehad, want het wordt langzaam kouder. In de haven in Opua, Nieuw Zeeland waar we aan gaan komen hebben ze warme douches (gerucht via het weernet) en dat is een heerlijk vooruitzicht. Laatste warme douche was voor ons 11 maanden geleden op de Canarische eilanden!

Joost
]]> -179.86666666667,-24.333333333333 Beet Link

Foto spreekt voor zich denk ik. De komende vier dagen Mahi Mahi op het menu!

Joost


]]> -176.3,-22 Op weg naar Minerva Reef Link

We hebben de Vava&#039u-group verlaten, ons relaxte zeilgebied. Na een nachttocht komen we aan in de Ha&#039apai-group, tachtig mijl zuidelijker. Hier liggen we twee dagen met uitzicht op de vulkaan Kao. Na nog een nacht doorzeilen hebben we nog drie mijl te gaan naar de Tongatapu-group. Dat is het meest zuidelijke eiland van Tonga. Zullen we doorvaren naar het Minerva Reef of niet? Het Minerva Reef ligt op een kwart van de route naar Nieuw Zeeland. Het Minerva Reef is een drie mijl grote ring van koraal midden in de oceaan. Via een opening aan de westkant kun je er in varen. Er is niks, geen strandje, geen palmboom maar je kunt er wel goed ankeren. Gisteravond hebben we een nieuwe gribfile (digitaal weerbericht) binnengehaald en die zag er best gunstig uit. Op een lagedrukgebiedje na. Niet zo&#039n sterke maar toch. Joost probeert de nieuwste gribfile uit de SSB-zender te trekken maar geen succes. We willen namelijk weten wat het laag gaat doen. Onze gribfiles krijgen we binnen via winlink (onze mailprovider via de SSB) en daar zijn de afgelopen dagen storingen geweest. Joost heeft alle gribfiles drie keer aangevraagd omdat we ze maar niet binnenkregen. Nu komt de nieuwe maar niet omdat we alle oude alsnog binnenkrijgen, fijn. En dat gaat allemaal zo traag dat onze zendtijd op is voor vandaag. Nog twee mijl naar de ankerplek. En nog geen weerbericht, hmmm. Gelukkig vaart Rotor ook in de buurt en Geza vraagt voor ons een gribfile aan. Deze laat vooral weinig wind zien de komende dagen en het lagedrukgebied doet ook niet veel. Geza voorspelt twee dagen op de motor. Daar hebben we geen zin in dus hop, richting de ankerplek. Joost besluit toch nog naar Winfried te luisteren op de SSB. Winfried is een Duitse weerman en geeft boten persoonlijk advies voor de oversteek naar Nieuw Zeeland. Nog 1 mijl en dan kunnen we tussen de riffen door naar de ankerplek. Die riffen komen voor mij te snel dichtbij dus ik rol de kluiver in en haal de fok naar beneden. Grappig, vlakbij ons zie ik een boot hetzelfde doen. Binnen hoort Joost een boot praten met Winfried met wel erg sterk signaal. Deze boot, de Seami, ligt bij Tongatapu en wil weten of het een goed idee is om door te varen naar het Minerva Reef. Dat is dus de boot die wij zien! Winfried laat weten dat het lagedrukgebied over twee dagen weg is bij Minerva en dat we genoeg wind krijgen om er over drie dagen aan te komen. De Seami besluit te gaan en na wat extra uitleg aan ons in het Engels kiezen bij ook voor het ruime sop in plaats van de ankerplek voor onze neus.

Ilse


]]> -175.58333333333,-21.216666666667 Wat doen we nou de hele dag? Link

Af en toe krijgen we de vraag van mensen wat we nou de hele dag aan het doen zijn. Ja, het lijkt misschien wel een erg slome en luie wereldreis als we niet aan het zeilen zijn. Alleen zelf hebben we dat gevoel eigenlijk bijna nooit. Om het wat exacter te maken zal ik vertellen wat we de afgelopen dagen hebben gedaan. Misschien interessant, misschien niet interessant, maar ik probeer het eens. Maandag. Ontbeten om acht uur 's ochtends met &quot;verse kaas&quot; die stiekem ooit bevroren is geweest in een of ander containerschip en nu in grote hompen uiteen valt en matig smaakt. Ondertussen stond de marifoon aan met het &quot;netje&quot;. Wat lokale info zoals dat de bakker open is en het weerbericht. Daarna zijn we naar het internetcafe gegaan voor een drie uur durende internetsessie waarin ik heb gebeld en Ilse heeft gechat. Om twaalf uur hebben we friet gegeten bij de jachtclub (&quot;heeft u er een bordje mayo bij?&quot;). Daarna zijn we met de boot naar de tanksteiger gevaren om onze watertanks te vullen. Om twee uur waren we weer terug bij ons meerboeitje en hebben we alle onderdelen van ons zeeanker uitgepakt en gecontroleerd. Het zeeanker is een zes meter wijde parachute waarmee je kan &quot;ankeren&quot; op volle zee. Nuttig bij storm, maar hoe je hem het beste kan gebruiken weet eigenlijk niemand. Om zes uur kwamen Geza en Eva van de Rotor (Hongarije) bij ons eten. Rijst met spinazie, cocos en tonijn. Daarna hebben we Canasta gespeeld tot Martin en Dirma van de Dingo ook langskwamen. Toen stapten we over op het spel Uno. Tussendoor kwam ook de boot Muline nog binnen. Ze waren op weg naar een andere eilandengroep toen ze ontdekten dat een virus op de computer hun navigatiesoftware had geblokkeerd. In het donker hebben we ze geholpen met het oppikken van een meerboei. Dinsdag. Ontbijt met netje en weer met het bijbootje naar de stad. Ik ben twee uur bezig geweest met de politie en douane om ons uit te klaren voor Nieuw Zeeland. &quot;Kunt u vijftien minuten wachten want er komt net een groot schip binnen?&quot;. Dat duurde natuurlijk veel langer dan een kwartier. Het volgende kantoortje was druk met gezellige gesprekken en had niet echt zin in uitklaren. &quot;Excuse me, when ... ?&quot; We zijn gewend geraakt aan dit soort procedures. Je moet gewoon geen haast hebben. Ilse heeft ondertussen allerlei fruit op de markt gekocht en op de boot afgeleverd. Daarna zijn we met twee 20 liter jerrycans naar het tankstation gelopen voor diesel. De terugweg was zwaar, maar met tien keer stoppen tussendoor en een ijsje kwamen we weer bij het bijbootje. En het was al weer een uur 's middags. Rotor had bij het tankstation aan het water de dag ervoor 200 liter diesel getankt (daarna was het tankstation uitverkocht) en die bleek ernstig vervuild te zijn. Na veel wikken en wegen besloten ze het niet te gebruiken. Teruggegeven kan natuurlijk niet hier. Dus werd het een royale gift aan een taxichauffeur die in ruil daarvoor een gratis rondrit over het eiland aanbood. Wij mochten samen met Muline mee. Het was een redelijke rondrit, maar de echte attracties van Tonga moet je toch vanaf het water zien. Wel hebben we onderweg een kava-fabriekje gezien. Kava is een drank hier waar je tong en lippen van schijnen te verdoven en na anderhalve liter word je erg relaxed. We hebben het nog niet geprobeerd. Onderweg hebben we ook nog een heerlijk ijsje gegeten, de derde voor mij die dag. Avondeten was pasta carbonara en daarna hebben we een dvd'tje bekeken. The Blue Planet, een BBC documentaire over de zee. Erg interessant. Vandaag. We moesten weer naar het stadje, want we hadden gisteren nog niet alle boodschappen gehaald. Alle pinautomaten waren toen namelijk leeg en we hadden geen pa'angas meer. Dus we kochten de rest waaronder ook een gigantische tros bananen (prijs twee euro vijftig). Daarna zijn we dan eindelijk vertrokken uit het stadje. Wegkomen valt soms niet mee. Twee uur gezeild tot aan ankerplek nummer acht. Overal ter wereld hebben ankerplekken namen, maar hier zijn ze genummerd door een bootverhuurbedrijf. Iedereen neemt dat over en praat met elkaar uitsluitend in nummers. Toen het anker lag was het een uur of twee. Ik ben meteen het water in gedoken om de onderkant van de boot schoon te maken. In Nieuw Zeeland willen ze namelijk geen diertjes en plantjes geimporteerd zien via vervuilde scheepsrompen. Op zich is het geen moeilijk werk. De plantjes zijn er met een borstel redelijk af te boenen en de schelpen her en der steek je weg met een plamuurmes. Alleen is het oppervlak onderwater wel 35 vierkante meter en moet je er met ingehouden adem steeds naar toe duiken. Ilse heeft vorige week al vier uur besteed aan het bovenste gedeelte en ik ben nu dus bezig met het onderste stuk. Vermoeiend. Daarna hebben we gegeten. Toevallig opnieuw pasta, deze keer met onder andere verse basilicum. Vervolgens afgewassen met zout water, want we moeten weer zuinig doen. Ondertussen ging de zon langzaam onder. En nu schrijf ik een verhaaltje voor de website.

Joost



]]> -174.03333333333,-18.7 Nederlands weertje Link

De afgelopen week hadden we vier dagen regen achter elkaar. Dat zijn we niet meer gewend. Echt van die grijze luchten en dat het niet meer ophoudt. Niet echt handig die regen als je allerlei klussen aan de boot wil doen. Dan maar het onderwaterschip schoonmaken, daarbij word je toch al nat! Ook zaten we weer eens binnen met de olielamp aan om een spelletje te doen met Rotor. Het leek wel alsof we voor anker lagen in Nederland. Op een redelijk droog moment zijn we teruggevaren naar het stadje Neiafu. Joost was toe aan een nieuw stuk kaas ;-). In het bijbootje in de regen met zeiljassen aan en paraplu kwamen we toch nog nat op de kant. Maar wel kaas gekocht en een internetcafe ingedoken. Terug op de boot besloot ik de gasfles te gaan laten vullen. Een mijl met het bijbootje. Ondertussen was het droog geworden maar was het wel hard gaan waaien. Het zag er best okee uit en op de heenweg had ik wind mee. Het gasvulstation lag helaas aan lagerwal. Het steigertje waar ik wilde aanleggen ging behoorlijk op en neer maar het lukte me om tussen twee golven door erop te springen. Hmmm, over de terugweg dacht ik nog liever niet na. De gasfles vullen was geen probleem ook al hadden ze niet de goede aansluiting. De gasfles werd op z&#039n kant gelegd en een andere kerel hield &#039m op z&#039n plek. Er liep wel wat gas naast maar het ging allemaal prima. Terug bij het bijbootje werd ik niet blij. Het was nog harder gaan waaien en de golven waren hoger geworden. Okee, iets meer dan een halve meter is met Hafskip helemaal niks maar niet grappig met het bijbootje. Gelukkig heb ik de handmarifoon bij me. &#039Hafskip Hafskip, hier de Hafskip twee&#039. &#039Ja, hier de Hafskip, 77?&#039. &#039Ja, 77&#039. &#039Hoi Joost, heb je een idee hoe ik bij een steigertje aan lagerwal het beste weg kan komen?&#039&#039Is lastig hoor, ik weet het ook even niet maar knoop je de gasfles vast? Je hoeft niet bang te zijn dat je omslaat en ons motortje kan het wel aan&#039. Hmmmm, nu sta ik er toch echt alleen voor. Gasfles vast en motortje starten. Ik sleep op m&#039n knieen het bootje naar die kant van het steigertje waar die door de wind ertegenaan wordt geblazen. De wal ziet er namelijk niet aantrekkelijk uit met rotsjes. Hup het bootje in en weer tussen twee golven door wegwezen. Ik kreeg behoorlijk wat golven over me heen en in het bootje en kwam langzaam vooruit. Later hoorde ik dat er windkracht 6/7 was geweest. Nee, zo&#039n bijboottochtje ben ik niet van plan nog eens te maken al voelde ik me wel heel dapper dat het me allemaal gelukt was. Vandaag brak de zon weer door en hebben we een mooie wandeling gemaakt naar een uitzichtspunt. Yagoona hebben we gedag gezegd, zij zijn nu op weg naar Nieuw Zeeland. Wij hebben nog wel een paar klusjes dus we wachten nog even.

Ilse







]]> -173.98333333333,-18.666666666667 Spannende grot Link

Tonga blijft een fantastisch vaargebied! De afgelopen dagen hebben we elke dag een andere ankerplek aangedaan en wat rondgesnorkeld en gewandeld. Ook is het leuk dat alle boten die naar Nieuw-Zeeland gaan hier nu verzameld zijn. We hebben twee Nederlandse boten ontmoet die we nog niet kenden. Even geen Engels praten. Ook ontmoetten we twee boten die net als de onze van staal zijn. Altijd fijn om lief (stevig) en leed (roest) behorende bij dit materiaal te delen. Verder is het nummer een onderwerp op dit moment de oversteek naar Nieuw-Zeeland. Wanneer te vertrekken, welke strategische route precies te varen, meningen van en over de verschillende weerguru's die op de radio te beluisteren zijn en stormtactieken. Iedereen maakt elkaar langzamerhand behoorlijk dol met een eindeloze stroom vaak tegenstrijdige informatie. We zullen het wel zien. Voorlopig is het weer niet goed genoeg, dus we blijven nog even liggen op deze perfect beschutte ankerplekken. Gisteren hebben we de Mariner's Cave bezocht. Een grot met maar een ingang en deze ingang ligt volledig onderwater. Met duikbril op en flippers aan dobberen we in zee vlak voor een steile rotswand waar niets bijzonders aan te zien is. Links en rechts loopt deze rotswand nog een heel stuk door. We kijken met de duikbril naar beneden het water in en zien op twee meter diepte een groot zwart gat van zo'n vijf bij vijf meter. Dat moet de ingang van de grot zijn. Maar echt uitnodigend is het niet om erin te zwemmen, want er is echt niets te zien van een grot. Alleen zwart. Ik probeer als eerste naar binnen te zwemmen. Een paar keer diep ademhalen en ik zwem de tunnel in. De eerste meter van de tunnel is nog wel te zien door het licht van buiten, maar daarna zie ik niets meer. Flipper, flipper, flipper. Flipper, flipper, flipper. Ik had gedacht wel iets te kunnen zien, maar nee. Ik voel dat mijn luchtvoorraad wat aan het slinken is. Niet dramatisch en ik weet dat ik na al het snorkelen veel langer dan voorheen onderwater kan blijven, maar helemaal comfortabel is het niet. Marc van Yagoona was een week eerder al in de grot geweest en heeft hem ons aangewezen. Het moet dus de goede tunnel zijn, maar je bent natuurlijk nooit 100% zeker. En misschien zit er vandaag wel geen lucht in de grot? Af en toe kijk ik omhoog en ineens zie ik het licht dat van achter mij door de tunnel komt weerspiegelen op de onderkant van het wateroppervlak. Daarboven moet dus lucht zijn en ik kom boven. Gelukt. En het is wel een erg aparte omgeving. De grot is behoorlijk hoog, een meter of tien, en het enige licht is een blauw schijnsel dat vanuit het water omhoog komt op de plek van de tunnel. De golven buiten drukken elke tien seconden water door de tunnel de grot in en persen de lucht in de grot een beetje samen. Je voelt het aan je oren. Ook ontstaat er bij elke golf plotseling mist en deze mist verdwijnt ook weer even snel. Misschien dat door de drukverhoging al de waterdamp condenseert in kleine druppeltjes en meteen weer verdampt als de druk daalt. Nog nooit zoiets gezien. Ik zwem de grot weer uit, wat veel makkelijker is omdat je gewoon op het licht afzwemt. Dan zwemmen we samen de grot in. Ik voorop (filmend met onze onderwatercamera) en Ilse achter mij aan. Ze heeft maar net genoeg lucht, maar we zijn binnen. Het was de spannendste snorkeltocht tot nu toe en erg interessant.

Joost
Ilse duikt de onderwatergrot uit op Tonga
Joost duikt de onderwatergrot in op Tonga




]]> -174.01666666667,-18.7 Eilanden, riffen en strandjes Link

We gaan naar een andere plek. Hmm, dat is toch best wel een stukje varen. Kom op, het is maar vier mijl! Joost haalt het anker op en ik rol de kluiver uit (het voorste zeil). Mijn manoeuvre gaat niet helemaal soepel maar het was dan ook de eerste kaar dat ik het deed. Als we zeilend wegvaren haal ik meestal het laatste stuk ankerketting binnen. Het waait toch harder dan we denken en rollen de kluiver weer wat in. Het is wel prima om wat langzamer te varen. Zo hebben we mooi de tijd om de kaart goed te bekijken en te achterhalen welk eilandje en welk rotsje dezelfde zijn als op de kaart. Wat een mooi zeilgebied! Veel groene eilandjes, varierend in hoogte. Riffen en hier en daar een strandje. Achter bijna elk eiland is een ankerplek. Er zijn ruim veertig ankerplekken in een gebied van ongeveer tien bij vijftien mijl. Je hoeft dus niet ver te varen om elke dag op een nieuw plekje te liggen en overal ziet het er net weer wat anders uit. Er is hier weer verschil tussen eb en vloed. Bij eb zie je mooi hoe de eilanden aan de onderkant uitgesleten zijn, alsof ze op een hele brede poot staan. Ondertussen doen we wat klusjes als voorbereiding op de tocht naar Nieuw Zeeland en leren we nieuwe boten kennen.

Ilse




]]> -174.08333333333,-18.716666666667 Aan de andere kant van de wereld Link

De weergoden waren ons goed gezind. Keurig twee dagen gedaan over de laatste mijlen naar Tonga. Dan denk je, twee dagen na zaterdag, dan kom je maandag aan. Maar maandag 15 oktober hebben wij niet meegemaakt. Vlak voor Tonga ligt de datumgrens en zo komt het dat we dinsdag aan zijn gekomen. Nu liggen we niet meer een halve dag achter op Nederland maar lopen we juist een halve dag voor. Verder van Nederland kunnen we niet zijn, we liggen nu aan een meerboei aan de andere kant van de wereld. En toch voelt het niet zo ver weg. We hebben al ruim 14.000 zeemijlen achter de rug. Dat is zo&#039n 25.000 km. Dat is dus veel. Heel veel. Het voelt niet ver weg omdat je steeds vooruit kijkt naar de volgende bestemming en je je voorbereid op die afstand. Varierend van een paar uur tot een paar weken. En een zeilboot gaat niet zo hard. Met het vliegtuig heb ik wel altijd het gevoel ver weg te gaan. Misschien komt dat omdat je in een dag een enorme afstand aflegt. Met de boot leggen we gemiddeld elke dag maar een kleine afstand af waardoor zo&#039n grote reis te overzien is. Ergens nieuw aankomen blijft het leukste. We liggen nu bij het stadje Neiafu. Dat ligt in de Vava&#039u eilandengroep van Tonga. Een leuk stadje. Veel barretjes, terrassen, wat winkels, internet en ja, ijs is er ook. Het oogt een beetje Caribisch en reggae muziek klink hier en daar uit de boxen. De mensen zijn hier vrolijk, heel relaxed en praten zelfs langzaam. De meeste mannen lopen in een rok. Vandaag zijn er hier allemaal hoge piefen uit de Pacific aangekomen. Speciaal voor hen was de hele straat versierd en stond iedereen langs de kant van de weg om ze toe te zwaaien. Samen met Yagoona en Muline zijn we gaan kijken. Al die hoge piefen in auto&#039s waren niet zo boeiend maar het was erg leuk om te zien dat iedereen zich mooi had aangekleed.

Ilse



]]> -173.98333333333,-18.666666666667 Weergoden Link

Vanavond moest ik ineens denken aan de weergoden van vroeger. Het lijkt alsof ze in dit gebied weer teruggekeerd zijn, want onze tocht vanaf Palmerston was tot nu toe qua weer zeer gevarieerd. Zeilen onder het licht van de sterren, maar ook zeilen in totale duisternis met onophoudelijk motregen. Zon, regenbuien en wolken in alle vormen en maten. Nietsvermoedend dobberen in windstilte en een paar minuten later bijliggen onder klein grootzeil in een soort ministorm van een uur. Golven van linksachter, golven van rechtsachter, maar ook golven van links- en rechtsachter wat een erg ruige combinatie blijkt te zijn. De weerberichten weten van weinig en veranderen elke dag. Maar, tot nu toe hebben we toch steeds onze mijlen redelijk gemaakt en als de weergoden ons goed gezind zijn dan arriveren we over twee dagen in Tonga. De verwachte hoogtepunten van Tonga zijn weer vrij basaal: ijs, terras en internet.

Joost
]]> -171.48333333333,-18.866666666667 Om nooit meer te vergeten Link

Op Palmerston houden ze de horizon goed in de gaten. Zien ze een jacht dan springen ze in hun bootje en racen erheen. Degene die er als eerste bij is mag de bemanning als gasten in huis nemen. Dat vinden ze leuk omdat ze dan andere mensen hebben om mee te kletsen. En wat een gastvrijheid. De douane is klaar en Bob neemt ons mee naar het eiland. De kinderen komen uit school en we lunchen buiten in de schaduw van de palmbomen. Rijst met papegaaivis, donuts en breadfruit. Vooral van de papegaaivis krijgen we geen genoeg. En er is meer dan genoeg. Na de lunch gaat Joost mee vissen en ik blijf op het eiland. Met Taia, de oudste dochter van zeventien, trek ik kokosnoten uit de palmbomen met een hele lange stok met een haak er aan. We hebben er veel nodig, want de volgende dag komt familie helpen met het slachten van het varken en die lusten tussendoor wel een kokosnootje. Aan het eind van de middag drinken we koffie en Bob brengt ons terug naar de boot. Zoveel gegeten dat we niet meer zelf hoeven te koken. De volgende morgen zwemmen er twee walvissen vlakbij onze boot! Langzaam bewegen ze zich voort maar opeens springen ze helemaal uit het water en laten zich er met een grote plons weer invallen. Ze krijgen er geen genoeg van en geven een mooie show weg. Daarna ontbijten we op het eiland met uitzicht op het varken dat geslacht wordt. Later helpen we zelf ook met het in kleine stukjes snijden van al het vet van het beest. Zondag is Bob jarig en drinken we samen met de familie de zelfgemaakte wijn die een andere cruiser hem kado heeft gedaan. Verder krijgen we een rondleiding op het eiland en Joost heeft met Paul, de broer van Bob, onze oesterschelpen uit de Tuamotus gepolijst. Ondertussen heb ik op school gekeken hoe ze lesgeven aan 25 kinderen varierend in de leeftijd van 5 tot en met 18 jaar. Allemaal in dezelfde klas. Al snel werd ik ook aan het werk gezet. Lezen met de kinderen, kijken of het werk af is en meer van dat soort dingen. Ieder werkt individueel en er staan zelfs schotjes tussen de tafels. &#039s Middags heb ik een tekenles gegeven. Het mooie eindresultaat hangt aan de muur van de school. Het was leuk om weer eens les te geven. Er zijn veel dingen op deze reis om nooit meer te vergeten maar dit was wel een hele bijzondere stop. Iedereen is zo aardig en behulpzaam op het eiland. Elke dag werden we van de boot opgehaald en teruggebracht en we kregen altijd meer eten dan we op konden. Helaas kunnen we niet langer blijven. Het cycloonseizoen dient zich aan. Dus zodadelijk vervolgen we onze reis naar Tonga. .

Ilse



]]> -163.18333333333,-18.05 Palmerston Link

Twee dagen veel wind en regen. Om ons heen overal de typisch Hollandse luchten met veel vette regenwolken en af en toe een hele korte opklaring. Dat zijn we niet meer gewend. Gelukkig kan onze zeilkleding voor deze omstandigheden nog steeds bestaan uit korte broek, want de temperatuur is wel tropisch. Palmerston is nog een dag zeilen en het spant erom of we nog bij daglicht kunnen aanlopen. In de nacht trekt de wind aan tot kracht zeven en racen we een paar uur lang die lege zee over. Maar als het ochtend wordt zakt het in en liggen we zelfs vijf minuten in complete windstilte. Het ziet er niet goed uit voor een aankomst in het licht. Maar dan hebben we geluk. Er verzamelen zich hoge stapelwolken en we komen weer op snelheid. Aan het eind krijgen we ook nog wat stroom mee en lukt het om rond schemering achter Palmerston te komen waardoor we in ieder geval verlost zijn van de golven. Nog een half uur te varen tot aan de meerboeien. Het wordt donkerder en donkerder en het oppikken van een meerboei in het licht gaat niet meer lukken. We hebben wel een kaart van de eiland, maar het is nooit zeker of die helemaal correct is. Het is op andere plaatsen al meerdere keren gebeurd dat we volgens de kaart over eilandjes heen voeren. Ik roep Palmerston radio op en vraag of we een meerboei kunnen oppikken. Het antwoord in het Engels met een vreemd accent is dat dat geen probleem is en dat ze iemand naar buiten sturen om ons te assisteren. We varen door en als we op de plaats van de meerboeien zijn is er nog geen bootje te zien. Er is sowieso niets meer te zien, want het is nu echt donker. In de verte zien we wel wat lampjes. Misschien van een andere boot die hier volgens Palmerston radio ook geankerd zou zijn. We varen er voorzichtig op af. Heel voorzichtig, want volgens de kaart is dat recht op het rif af. We zijn nog heel ver van de lichtjes vandaan en dan springt de dieptemeter van honderden meters diep ineens naar twaalf! Meteen bijsturen, want die riffen rijzen soms verticaal uit zee op. In de draai ontwijk ik nog net wat plastic flessen. Zijn dat de meerboeien? Of is het vistuig? Gelukkig komt er niks van die lijnen in onze schroef terecht. Ik roep Palmerston nog een keer op en krijg te horen dat we een boeitje kunnen oppikken. Het ontcijferen van dat accent is niet zo makkelijk en ik heb die assistentie blijkbaar toch verkeerd begrepen. Maar de plastic flessen zijn dus de meerboeien en we dolen heel langzaam in het donker rond om ze weer terug te vinden. Ilse op de voorpunt met de lamp en ik aan het roer met het ene oog op het donkere water, het andere oog op de dieptemeter en angstvallig wakend voor het grommende geluid van het rif. Dan zien we er eentje. Precies op dat moment komt er ook gepraat uit de marifoon. Ik kan het niet verstaan door het geluid van de motor en de wind om me heen. Laat maar even hoor, we gaan nu die boei pakken nu we hem zien. Dat lukt maar we krijgen alleen een dun hulplijntje te pakken. Ik dacht dat dat wel een paar minuten zou houden zodat we de dikke lijn kunnen binnenhalen, maar helaas. Pang en we drijven weer weg met in ons hand een plastic fles. Ilse had gelukkig gezien dat er op de zelfde plek meer boeitjes lagen en we vinden een andere. Deze keer pakken we meteen de dikke lijn en ja hoor, we liggen! We zijn heel blij en het is heerlijk om ineens even helemaal niks meer te hoeven. Ik roep nog wel Palmerston op om te zeggen dat het gelukt is. Dan krijgen we het verrassende antwoord dat er nog steeds een bootje buiten is om ons te helpen en hij ons heeft geprobeerd op te roepen. Dat was dus het gepraat op de marifoon. We wachten af en dan horen we ineens stemmen naast de boot. Een klein aluminium bootje doemt op uit het donker. &quot;Hello, good evening, sorry I´m late, you´ve got fenders?&